Wyrok NSA oz. we Wrocławiu z 22 listopada 1995 r., SA/Wr 622/95

Teza

Przesłanki dla podjęcia decyzji o rozłożeniu należności na raty powinny być zbliżone jak przy orzekaniu w trybie art. 8 i art. 31 ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych /Dz.U. 1993 nr 108 poz. 486 ze zm./: trudna sytuacja materialna, zagrożenie egzystencji podatnika lub zdolności gospodarczej jego firmy.

Przy wykazaniu warunków do uzyskania ulgi w postaci ratalnego spłacania należności podatnik powinien ponadto zaproponować takie warunki spłaty, które realizację należności uczynią realną.

Sentencja

1. oddala skargę.

Uzasadnienie

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpatrzeniu stanu faktycznego i prawnego sprawy zważył:

Stosownie do przepisu art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych /t.j. Dz.U. 1993 nr 108 poz. 486/, organ podatkowy na wniosek podatnika może zastosować ulgę podatkową w postaci rozłożenia płatności podatku na raty.

Sformułowanie powołanego przepisu wskazuje na uznaniowy charakter decyzji wydawanych w tych sprawach. Niewątpliwie zatem, nawet zaistnienie szczególnych okoliczności uzasadniających żądanie wniosku, nie tworzy po stronie organu obowiązku spełnienia tego żądania.

Powołany przepis nie zawiera żadnych kryteriów normatywnych, które miałyby stanowić uzasadnienie wniosku podatnika, jak to czynią analogiczne przepisy art. 8 i 31 ustawy o zobowiązaniach podatkowych. Wydaje się jednak, że przesłanki dla podjęcia decyzji o rozłożeniu należności na raty powinny być zbliżone jak przy orzekaniu w trybie art. 8 i 31 ustawy: trudna sytuacja materialna, zagrożenie egzystencji podatnika lub zdolności gospodarczej jego firmy.

Jednakże, jak to już wyżej wskazano, nawet wystąpienie takich okoliczności nie obliguje organu do uwzględnienia wniosku. Przy wykazaniu warunków do uzyskania ulgi w postaci ratalnego spłacania należności, podatnik powinien ponadto zaproponować takie warunki spłaty, które realizację należności uczynią realną.

W sprawie niniejszej, jeżeli już uznać faktycznie istniejącą złą sytuację finansową skarżącego, to zaproponowane przez niego warunki spłaty muszą prowadzić do wniosku, że ich przyjęcie sprzeczne byłoby z interesem budżetu Państwa. Spłacanie należności po 200.000 złotych /20 złotych/ miesięcznie, przez okres 46 lat, równa się w istocie zaniechaniu uiszczenia należności.

Ponadto nie można pominąć faktu, że należność dotyczy roku 1993, w którym skarżący uzyskał dochód w kwocie 414.061.201 złotych, który w zupełności umożliwiał mu zapłacenie podatku.

Z tych wszystkich względów skarga przedstawia się jako bezzasadna, co musiało skutkować jej oddaleniem po myśli przepisu art. 207 par. 5 Kpa w związku z art. 68 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./.