Teza
- Przepisy o charakterze wykonawczym normujące instytucję prawną punktów preferencyjnych przyznawanych kandydatom w postępowaniu kwalifikacyjnym z tytułu pochodzenia społecznego nie wykraczają poza zakres ustawowego upoważnienia do wydawania takich przepisów zawartego w art. 86 ust. 5 ustawy z dnia 4 maja 1982 r. o szkolnictwie wyższym /Dz.U. nr 14 poz. 113/.
- Społeczna działalność w ogniwach Polskiego Czerwonego Krzyża nie jest w żadnej mierze "równorzędna pracy szpitalnej" i nie rodzi uprawnienia do dodatkowych punktów w postępowaniu kwalifikacyjnym na studia medyczne.
- Konstrukcja obecnego systemu rekrutacji na studia medyczne nie dopuszcza w zasadzie możliwości, aby w postępowaniu odwoławczym podjąć decyzję o przyjęciu kandydata na inny kierunek /wydział/ - chyba, że chodzi o wydział, którego limit miejsc nie został wyczerpany w "normalnym" postępowaniu kwalifikacyjnym.
Zgodnie bowiem z par. 1 ust. 1 zarządzenia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 6 maja 1983 r. w sprawie zasad przyjmowania na I rok studiów oraz limitów przyjęć w akademiach medycznych w 1983 r. /nie publikowane/ akademie medyczne przyjmują kandydatów na I rok studiów w ramach ustalonego limitu miejsc.
O tym, czy kandydat zmieści się w owym limicie decyduje "lokata" będąca pochodną sumy punktów uzyskanych w wyniku egzaminu powiększona o ewentualne punkty preferencyjne.
Warunkiem przyjęcia na I rok studiów jest osiągnięcie przez kandydata takiej liczby punktów aby odpowiadająca im lokata mieściła się w limicie miejsc wydziału /oddziału/ danej uczelni /par. 10 ust. 2 cyt. zarządzenia/.
Skoro stosownie do tej zasady wydziałowa komisja rekrutacyjna sporządziła listę kandydatów do przyjęcia na I rok studiów stomatologicznych według kolejności uzyskanych przez nich liczby punktów /par. 16 ust. 1 cyt. zarządzenia/, to w postępowaniu odwoławczym nie można "przenosić" na tę listę kandydatów, którzy bez powodzenia ubiegali się o przyjęcie na inny wydział lub kierunek.
Takie rozwiązanie spowodowałoby bowiem konieczność skreślenia z owej listy zakwalifikowanych poprzednio kandydatów zajmujących lokaty, które na skutek wprowadzonych zmian nie mieściłyby się już w limicie miejsc wydziału.
- Nie można uznać komisji rekrutacyjnych działających w akademiach medycznych za komisje egzaminacyjne oceniające wiadomości kandydata na studia i podejmujące w tej mierze "oceny kwalifikacyjne".
Komisje rekrutacyjne odpowiadają bowiem za techniczną stronę przeprowadzenia egzaminu testowego.
W tej drugiej fazie działalności wydziałowa komisja rekrutacyjna jest organem załatwiającym "sprawy indywidualne, rozstrzygane w drodze decyzji administracyjnych" o przyjęciu w poczet studentów.
Natomiast ocenianie wiadomości kandydatów wymaganych na studia czyli wydawanie ocen w tym przedmiocie odbywa się już poza uczelnią.
- Również ustalając wzorcowe odpowiedzi wprowadzone do systemu elektronicznego przetwarzania danych Międzyuczelniana Rada Programowa nie dysponuje "autonomią prawną" ponieważ z istoty takiego testu wynika dychotomiczny podział wszystkich możliwych odpowiedzi na prawidłowe i nieprawidłowe, nie ma zaś miejsca na stopniowanie ocen.
A zatem w sferze "oceniania" wiadomości kandydata - nie podlegają reżimowi Kodeksu postępowania administracyjnego - pozostaje jedynie ustalenie treści pytań egzaminu testowego, chociaż i w tej materii swobodę ogranicza wynikający z przepisów prawa cel egzaminów wstępnych, którym jest "sprawdzenie wiedzy z zakresu programu szkoły średniej" /par. 1 ust. 1 zarządzenia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 27 grudnia 1982 r. w sprawie określenia zakresu egzaminu wstępnego na I rok studiów w akademiach medycznych oraz zasad przyznawania punktów dodatkowych w 1983 r. /nie publikowane/.
Wprowadzenie do testu pytania o treści wykraczającej poza program szkoły średniej byłoby więc naruszeniem granic "autonomii prawnej" pozostawionej "egzaminatorowi" przepisami regulującymi postępowanie kwalifikacyjne na akademie medyczne.
- Przedmiotem zarzutu w toku weryfikacji decyzji odmawiających przyjęcia na studia może być także naruszenie ogólnej zasady wynikającej z treści szczegółowych przepisów normujących sposób przeprowadzenia egzaminów wstępnych a nakazującej ich organizatorom zapewnienia jednakowych warunków wykazania stanu swoich wiadomości przez kandydatów biorących udział w postępowaniu kwalifikacyjnym w celu ograniczenia ubocznych wpływów, które mogłyby zakłócić stosowanie ustawowego kryterium dopuszczenia do studiów wyższych jakim jest wiedza kandydata /art. 86 ust. 2 ustawy o szkolnictwie wyższym/.