Uzasadnienie
Naczelnik Dzielnicy we Wrocławiu, decyzją z dnia 28 stycznia 1982 r. nr GKL. VIII/8175/820/276/82 opartą na art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. - Prawo lokalowe /Dz.U. nr 14 poz. 84/, przydzielił Towarzystwu Pomocy im. A. Ch. - Zarząd Główny we Wrocławiu barak o pow. 200 m2, położony przy ul. L. nr 103 we Wrocławiu, jako lokal użytkowy z przeznaczeniem na schronisko dla bezdomnych.
W wyniku kontroli przeprowadzonej w dniu 17 lutego 1982 r. przez Komendę Rejonową Straży Pożarnych stwierdzono, że przydzielony Towarzystwu barak drewniany nie nadaje się na stały pobyt ludzi ze względu na wysoki stopień zagrożenia pożarowego i niebezpieczeństwo dla życia przebywających tam osób. Ujawniono przy tym, że w baraku brak jest "zaopatrzenia wodnego do zewnętrznego i wewnętrznego gaszenia pożaru".
Mając na uwadze wyniki kontroli oraz fakt, że zlikwidowanie występującego zagrożenia pożarowego jest niemożliwe bez gruntownej przebudowy całego obiektu, Naczelnik Dzielnicy decyzją z dnia 24 listopada 1982 r. na mocy art. 145 par. 1 pkt 5 Kpa wznowił postępowanie, uchylił swoją decyzję o przydziale spornego lokalu i nakazał Towarzystwu opuścić i opróżnić ten lokal wraz ze wszystkimi osobami prawa jego reprezentującymi.
Po rozpatrzeniu odwołania Towarzystwa od tej decyzji, decyzją nr GKL. V. 8172/145/83 z dnia 5 sierpnia 1983 r. wydaną z upoważnienia Wojewody Wrocławskiego, utrzymano w mocy decyzję organu I instancji, stwierdzając, że jest prawidłowa i oparta na właściwej podstawie prawnej. Sporny lokal bowiem nie może być użytkowany na cele schroniska dla bezdomnych, gdyż występuje tam duże "zagrożenie dla życia ludzkiego w przypadku powstania pożaru". Istnieje możliwość uzyskania na ten cel innego lokalu, mianowicie obiektu poszpitalnego, położonego w Sz. gmina D. w pobliżu Wrocławia.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Zarząd Główny Towarzystwa Pomocy im. A. Ch. we Wrocławiu przyznał, że barak położony przy ul. L. nr 103 we Wrocławiu nie nadaje się na stały pobyt ludzi, przyznał również, że remont tego baraku "jest niemożliwy i nieopłacalny". zarzucił jednak, że wznowienie postępowania zakończonego decyzją o przydziale tegoż baraku jest bezpodstawne, okoliczność powyższa bowiem była znana Naczelnikowi Dzielnicy przed wydaniem wspomnianej decyzji. Na tej podstawie skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Dzielnicy o wznowieniu postępowania, a nadto - o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w części dotyczącej opróżnienia przedmiotowego lokalu do czasu ostatecznego zakończenia sprawy.
Organ odwoławczy nie znalazł podstaw do zmiany lub uchylenia swojej decyzji /art. 200 par. 2 Kpa/ i w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Jedną z podstaw wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną jest ujawnienie nowych okoliczności faktycznych /lub nowych dowodów/ istniejących w dniu wydania decyzji, lecz nie znanych organowi, który ją wydał /art. 145 par. 1 pkt 5 Kpa/. Poza sporem między stronami jest, że wydając decyzję o przydziale spornego lokalu na cele schroniska dla ludzi, Naczelnik Dzielnicy nie badał stanu zabezpieczenia tego lokalu przed pożarem. Okoliczność faktyczna, wskazująca na duży stopień zagrożenia pożarowego, została ujawniona dopiero po wydaniu omawianej decyzji, podczas kontroli przeprowadzonej przez jednostkę zawodowej straży pożarnej. Zatem zarzut, że okoliczność, o której mowa, była znana Naczelnikowi Dzielnicy w chwili podejmowania decyzji, jest nietrafny i bezpodstawny. Okoliczność wspomniana występowała w chwili podejmowania decyzji o przydziale, ale nie była znana organowi, który tę decyzję wydał. Nie jest istotne przy tym, czy nieujawnienie owej okoliczności w postępowaniu dotkniętym wadą uzasadniającą wznowienie postępowania nastąpiło wskutek zaniedbań organu prowadzącego sprawę /np. wskutek niedokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego/, czy z innych przyczyn. Wina organu nie wyłącza możności wznowienia postępowania tak z urzędu, jak i na wniosek strony /por. E. Iserzon, J. Starościak: Kodeks postępowania administracyjnego z komentarzem, Warszawa 1964, str. 197/.
Skoro była podstawa do wznowienia postępowania i uchylenia decyzji o przydziale spornego lokalu, zaskarżoną decyzję należy uznać za trafną i odpowiadającą prawu. Z tych powodów skarga podlega oddaleniu zgodnie z art. 207 par. 5 Kpa jako nieuzasadniona.
Niezależnie od powyższych rozważań wypada zauważyć, że statutowa działalność Towarzystwa jest społecznie pożądana. Prowadzone przez to Towarzystwo schronisko zaspokaja potrzeby ludzi, którzy znaleźli się w najtrudniejszej sytuacji życiowej. Z tych powodów należy dołożyć starań, aby obiekt przeznaczony na cele schroniska, a położony w Sz., został przekazany temu Towarzystwu w jak najkrótszym terminie i przy zachowaniu wymagań prawa.