Wyrok NSA oz. we Wrocławiu z 22 października 1985 r., SA/Wr 652/85

Teza

1. Przepisy art. 15 ust. 2 i art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych /Dz.U. 1984 nr 32 poz. 174/ nie zawierają takiej normy prawnej, która podlegałaby konkretyzacji w formie decyzji administracyjnej ustalającej lub stwierdzającej istnienie obowiązku indywidualnie oznaczonego podmiotu wymeldowania się z pobytu stałego z określonego lokalu mieszkalnego.
2. W świetle regulacji zawartych w wyżej wymienionej ustawie obowiązek meldunkowy obejmujący zameldowanie i wymeldowanie się z pobytu stałego lub czasowego wynika wprost z przepisów prawa /art. 5, art. 6, art. 10, art. 15 ustawy/ i nie wymaga konkretyzacji w decyzjach administracyjnych. Wykonanie tego obowiązku polega na zgłoszeniu wymaganych do zameldowania lub wymeldowania danych właściwemu organowi administracji państwowej, który dokonuje stosownego aktu rejestracji będącego czynnością materialno-techniczną rodzącą skutki prawne. Czynności ewidencyjne podejmuje się zatem na podstawie zgłoszenia osoby wykonującej swój obowiązek meldunkowy, a wyjątki od tej zasady, dopuszczające ingerencję organów w formie decyzji zostały ściśle określone w ustawie /art. 8 ust. 2, art. 15 ust. 2, art. 47 ust. 2/. W pozostałych przypadkach wymuszenie wykonania obowiązku meldunkowego następuje w drodze egzekucji administracyjnej.
3. Przepis art. 47 ust. 2 powołanej ustawy upoważnia organ prowadzący ewidencję ludności do rozstrzygania o dokonaniu zameldowania lub wymeldowania w sytuacji, gdy dane zawarte w zgłoszeniu /art. 47 ust. 1 w związku z art. 11 ust. 1 ustawy/ osoby wykonującej obowiązek meldunkowy budzą wątpliwości. Natomiast nie stanowi ten przepis podstawy do wydania decyzji, w której na wniosek osoby trzeciej lub z urzędu organ stwierdza istnienie obowiązku meldunkowego po stronie indywidualnie określonego podmiotu.