Wyrok NSA oz. we Wrocławiu z 21 listopada 1986 r., SA/Wr 688/86

Teza

Określenie "lokal" użyte w art. 36 ust. 4 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. - Prawo lokalowe /Dz.U. 1983 nr 11 poz. 55/, odnosi się na równi do lokali mieszkalnych i lokali użytkowych, jak i do pomieszczeń zastępczych.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny uznał zasadność skargi Radosława W. na decyzję Dyrektora Wydziału Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej Urzędu Wojewódzkiego w Wałbrzychu z dnia 2 sierpnia 1986 r. w przedmiocie odmowy zezwolenia na podnajem pomieszczenia zastępczego i na podstawie art. 207 par. 1 i 2 pkt 1 i 3 Kpa uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Miasta K., a także - zgodnie z art. 208 Kpa - zasądził od Dyrektora Wydziału Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej Urzędu Wojewódzkiego w Wałbrzychu kwotę sześćset złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania na rzecz skarżącego.

Uzasadnienie

Przedmiotem skargi Radosława W. jest decyzja Dyrektora Wydziału Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej Urzędu Wojewódzkiego w Wałbrzychu z dnia 2 sierpnia 1986 nr GKiM/II/8174/I/19/84-86, utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Miasta K. z dnia 30 czerwca 1986 nr GKiM.IV-8142/21/81-86 o odmowie zezwolenia na podnajem zajmowanego przezeń pomieszczenia zastępczego nr 11 w budynku przy ul. G. nr 21 w K. bratu - Tomaszowi W. Organy administracji uznały, że zgodnie z art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. - Prawo lokalowe /Dz.U. 1983 nr 11 poz. 55/ przedmiotem zezwolenia na podnajem może być tylko lokal mieszkalny, gdy tymczasem pomieszczenie zastępcze, zajmowane przez Radosława W., nie jest takim lokalem.

Skarżący domagał się uchylenia decyzji organu odwoławczego, wywodząc, że narusza ona art. 36 prawa lokalowego. Jego zdaniem, żaden przepis prawa lokalowego nie zawiera zakazu podnajmowania pomieszczeń zastępczych. Skoro pomieszczenie zastępcze nie jest lokalem mieszkalnym, a nie ma w prawie lokalowym zakazu podnajmowania pomieszczeń zastępczych, to taki stosunek prawny powinien być oceniony na podstawie art. 668 par. 1 Kc., który stanowi, iż najemca może rzecz najętą oddać w całości lub części w podnajem lub do bezpłatnego używania. W umowie najmu omawianego pomieszczenia zastępczego nie zastrzeżono zakazu podnajmu, a zatem nie ma do tego przeszkód.

Przesyłając skargę Radosława W. do Naczelnego Sądu Administracyjnego, organ odwoławczy wnosił o jej oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga jest uzasadniona. Podstawą odmowy udzielenia Radosławowi W. zezwolenia na podnajem zajmowanego przez niego mieszkania był pogląd, że skoro jest ono pomieszczeniem zastępczym, to nie jest lokalem mieszkalnym, a tylko lokal mieszkalny może być przedmiotem zezwolenia na podnajem lub bezpłatne używanie.

Stanowisko to należy uznać za błędne. Przepis art. 36 ust. 4 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. - Prawo lokalowe /Dz.U. 1983 nr 11 poz. 55/ stanowi, że oddanie do bezpłatnego używania lub w podnajem całego lokalu przydzielonego na podstawie decyzji administracyjnej wymaga zezwolenia terenowego organu administracji. Wprawdzie przepis ten nie mówi wprost także o pomieszczeniu zastępczym, lecz z porównania art. 5 tej ustawy, definiującego pojęcie lokal mieszkalny i lokal użytkowy z art. 7 prawa lokalowego, określającym warunki, jakie powinno spełniać pomieszczenie zastępcze, wynika, że pomieszczenie zastępcze jest lokalem mieszkalnym o szczególnym statusie. Pojęcie "lokal mieszkalny" zatem obejmuje swoim zakresem również pojęcie "pomieszczenie zastępcze". Cytowany przepis art. 36 ust. 4 prawa lokalowego używa określenia "lokal" i odnosi się tak do lokali mieszkalnych i użytkowych, jak i do pomieszczeń zastępczych.

Z racji przedstawionych uchybień na podstawie art. 207 par. 1 i 2 pkt 1 i 3 Kpa uchylono zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną przez nią w mocy decyzję organu I instancji.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 208 Kpa.