Uzasadnienie
Jak wynika z akt sprawy, Prezydent Miasta J. G. decyzją z dnia 15 czerwca 1983 r. nakazał J-skiemu Przedsiębiorstwu Budownictwa Mieszkaniowego wstrzymanie robót związanych z montażem budynku mieszkalnego nr 6 przy ul. P., prowadzonych przy użyciu dźwigu, w którego zasięgu pracy znalazł się budynek przy ul. W. nr 297, co powodowało stan zagrożenia dla tego budynku. W związku z interwencjami inwestora oraz inwestora zastępczego i wykonawcy w sprawie przekwaterowania mieszkańców zagrożonego budynku w celu umożliwienia kontynuowania robót, została podjęta decyzja Prezydenta Miasta J. G. z dnia 18 lipca 1983 r. nr SL. 8174/II/8/82/83, mocą której - na podstawie art. 43 ust. 2 prawa lokalowego - nakazano Krystynie K. wraz z jej pięcioosobową rodziną opróżnienie zajmowanej części lokalu w zagrożonym budynku i przydzielono jej jako pomieszczenie zastępcze lokal nr 10 w domu nr 38 przy ul. W. w J. G., składający się z 2 pokoi i kuchni o łącznej powierzchni użytkowej 50,4 m2, w tym mieszkalnej 37 m2.
Wojewoda Jeleniogórski, swoją decyzją z dnia 22 sierpnia 1983 r. nr GL-8174/130/83, utrzymał w mocy powyższe rozstrzygnięcie, uzupełniając je tylko orzeczeniem, że przekwaterowanie nastąpi na czas usunięcia stanu zagrożenia, nie dłużej jednak n iż do dnia 31 sierpnia 1984 r. Organ odwoławczy powołał się na stwierdzone w trybie przepisów o państwowym nadzorze budowlanym zagrożenie życia i mienia lokatorów budynku przy ul. W. nr 297, co rodzi konieczność przekwaterowania mieszkańców do pomieszczenia zastępczego na czas usunięcia tego zagrożenia.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Krystyna K. nie godziła się na przyjęcie wskazanego pomieszczenia jako zbyt małego dla jej rodziny, a także przydzielonego bez wcześniejszej konsultacji i przedstawienia innych propozycji. Kwestionowała także prawidłowość podstawy prawnej decyzji, ponieważ zgodnie z art. 43 ust. 2 prawa lokalowego należało jej przydzielić pomieszczenie zastępcze tylko wówczas, gdyby odmówiła przyjęcia lokalu spółdzielczego, którego jej jednak nie zaproponowano.
Odpowiadając na tę skargę, organ II instancji wnosił o jej oddalenie, ponieważ wskazane skarżącej pomieszczenie zastępcze na czas usunięcia zagrożenia, to jest do dnia 31 sierpnia 1984 r., spełnia warunki określone w art. 7 prawa lokalowego i nadaje się do zamieszkania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Sąd nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca wydane zostały z takim naruszeniem prawa materialnego lub przepisów postępowania, które zgodnie z treścią art. 207 par. 2 Kpa mogłoby spowodować ich uchylenie.
Podstawą działania organów orzekających w tej sprawie jest w szczególności art. 43 ust. 3 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. - Prawo lokalowe /Dz.U. 1983 nr 11 poz. 55/. W wypadku bowiem stwierdzenia w trybie przepisów o państwowym nadzorze budowlanym stanu zagrożenia życia lub mienia osób zamieszkujących budynek, terenowy organ administracji państwowej wydaje decyzję o przekwaterowaniu tych osób do pomieszczeń zastępczych na czas naprawy ściśle oznaczony i podany do ich wiadomości, po zakończeniu zaś naprawy może nakazać tym osobom przeprowadzenie się do mieszkania poprzednio zajmowanego. Organ I instancji powołał w swojej decyzji oczywiście błędnie art. 43 ust. 2 prawa lokalowego, nie mający zastosowania w sprawie, lecz organ odwoławczy naprawił tę wadliwość, wskazując właściwą podstawę rozstrzygnięcia, jak również inne uchybienie decyzji organu I instancji - przez ścisłe oznaczenie czasu, w którym powinno nastąpić usunięcie stanu zagrożenia, co umożliwi powrót do poprzednio zajmowanego mieszkania. Odmowa przystąpienia do spółdzielni mieszkaniowej lub przyjęcia lokalu spółdzielczego tylko wówczas musi poprzedzać wydanie decyzji o przekwaterowaniu do pomieszczenia zastępczego osoby zajmującej lokal w budynku zagrożonym, gdy zachodzą sytuacje przewidziane w art. 43 ust. 1 prawa lokalowego. W warunkach rozpatrywanej sprawy Prezydent Miasta J. G. mógłby skierować skarżącą do spółdzielni mieszkaniowej w celu przydzielenia jej lokalu wybudowanego w ramach nakładów przekazanych przez ten organ, gdyby budynek przy ul. W. nr 297 podlegał rozbiórce z powodu zagrożenia albo też z innej przyczyny. Ponieważ jednak budynek, w którym znajduje się dotychczas zajmowane przez skarżącą mieszkanie, nie podlega rozbiórce, lecz musi być opróżniony ze względu na roboty budowlane przy wznoszeniu sąsiedniego budynku i tylko na czas wykonywania tych robót, to organy orzekające w niniejszej sprawie dokonały trafnej wykładni przepisu art. 43 ust. 3 prawa lokalowego, przyjmując, że w tych warunkach może on stanowić podstawę nakazania skarżącej opróżnienia wraz z rodziną zajmowanej dotąd części lokalu i przeniesienie się do pomieszczenia zastępczego na czas do dnia 31 sierpnia 1984 r.
Warunki, jakim powinny odpowiadać pomieszczenia zastępcze, określa przepis art. 7 ust. 1 prawa lokalowego, wymagający w szczególności, aby nadawało się ono do zamieszkania ze względu na stan techniczny, miało dostęp do źródła zaopatrzenia w wodę i do ustępu oraz zapewniało co najmniej 5 m2 powierzchni mieszkalnej na jedną osobę. W świetle powyższych warunków bezzasadny jest zarzut skarżącej, jakoby przydzielone jej pomieszczenie było zbyt małe dla jej pięcioosobowej rodziny, skoro na jedną osobę przypada 7,4 m2, a więc znacznie powyżej minimum dopuszczalnego w pomieszczeniach zastępczych. Ponieważ sporne pomieszczenie obejmuje, poza dwoma pokojami, także kuchnię, łazienkę i przedpokój, to przyjąć należy, że spełnia ono warunki art. 7 prawa lokalowego w pełnym zakresie.
W związku z zarzutem skarżącej co do niewłaściwego stanu technicznego pomieszczenia, Sąd dopuścił dowód z jego oględzin, to jest przesłany przez organ II instancji protokół z tej czynności, który nie potwierdził zarzutu. Żaden zaś przepis prawa lokalowego ani też procedury administracyjnej, nie nakłada na organy lokalowe obowiązku proponowania kilku pomieszczeń zastępczych lub konsultowania treści projektu przydziału pomieszczenia zastępczego z adresatem tej decyzji. A zatem również w tym zakresie rozstrzygnięcie o przydziale skarżącej pomieszczenia zastępczego nr 10 przy ul. W. nr 38 w J. G. nie narusza prawa materialnego lub przepisów postępowania administracyjnego, mających zastosowanie w sprawie.
W tym stanie rzeczy zaskarżona decyzja Wojewody Jeleniogórskiego i poprzedzająca ją decyzja Prezydenta Miasta J. G. nie naruszają prawa. Mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skoro nie występują podstawy do uwzględnienia skargi Krystyny K., to stosownie do art. 207 par. 5 Kpa należało ją oddalić jako nieuzasadnioną.