Wyrok NSA oz. we Wrocławiu z 20 marca 1984 r., SA/Wr 70/84

Teza

Po dniu wejścia w życie przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. - Prawo lokalowe /Dz.U. nr 14 poz. 84/, które wyłączają garaże spod przepisów o szczególnym trybie najmu /art. 22 ust. 1 pkt 11/, rozwiązanie stosunku najmu tego rodzaju pomieszczeń nie może nastąpić w wyniku decyzji administracyjnej nawet wówczas, gdy najem ten powstał na skutek decyzji o przydziale garażu.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny u z na ł zasadność skargi Zbigniewa M. na decyzję Wojewody Wrocławskiego z dnia 15 października 1983 r. w przedmiocie cofnięcia przydziału garażu i na podstawie art. 207 par. 1 i 3 Kpa stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Dzielnicy we Wrocławiu, a także - zgodnie z art. 208 Kpa - zasądził od Wojewody Wrocławskiego kwotę złotych trzy tysiące tytułem zwrotu kosztów postępowania na rzecz skarżącego.

Uzasadnienie

Naczelnik Dzielnicy we Wrocławiu, decyzją z dnia 27 lipca 1983 r. nr GKL-VII-8175/56/83 wydaną na podstawie art. 46 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. - Prawo lokalowe /Dz.U. 1983 nr 11 poz. 55/, cofnął Zbigniewowi M. przydział garażu przy ul. B. nr 5, boks 6 z dnia 23 listopada 1970 r. i nakazał jego opuszczenie. Jako motyw tego nakazu wskazano, że Zbigniew M. wybudował dom z garażem przy ul. Ż. nr 24 w W. W odwołaniu od decyzji Naczelnika Dzielnicy Zbigniew M. wnosił o zezwolenie mu na użytkowanie garażu do 30 czerwca 1984 r., uzasadniając swój wniosek tym, że garaż w nowo wybudowanym domu musi być jeszcze wykorzystywany na magazyn materiałów budowlanych. Odwołanie nie zostało uwzględnione i decyzją z dnia 15 października 1983 r. nr GKL.V.8172/217/83, wydaną z upoważnienia Wojewody Wrocławskiego, utrzymano w mocy rozstrzygnięcie organu administracji I instancji. Stwierdzono, że wniosek odwołującego się o pozostawienie garażu w jego użytkowaniu do 30 czerwca 1984 r. nie może być uwzględniony, gdyż Zbigniew M. może już korzystać z garażu w wybudowanym domu przy ul. Ż. nr 24.

W skardze skierowanej do Naczelnego Sądu Administracyjnego Zbigniew M. domagał się uchylenia decyzji obu organów administracji i wnosił o wydanie wyroku umożliwiającego korzystanie ze spornego garażu. Powtórzył argumentację wysuwaną w odwołaniu, a ponadto podniósł, że prawo lokalowe nie zakazuje użytkowania dwóch garaży.

W odpowiedzi na skargę organ administracji II instancji przedstawił przebieg sprawy oraz podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Stosownie do art. 24 ust. 1 pkt 11 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. - Prawo lokalowe /Dz.U. 1983 nr 11 poz. 55/, w odniesieniu do garaży nie mają zastosowania przepisy o najmie lokali na podstawie decyzji administracyjnej. Po wejściu w życie przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. - Prawo lokalowe /Dz.U. nr 14 poz. 74/, które wyłączają garaże spod szczególnego trybu najmu, rozwiązanie stosunku najmu pomieszczeń tego rodzaju nie może nastąpić przez wydanie decyzji administracyjnej nawet wówczas, gdy najem ten powstał na skutek decyzji o przydziale garażu. Skoro powstanie oraz ustanie stosunku najmu garażu nie jest uzależnione od rozstrzygnięcia organu administracji w formie decyzji administracyjnej, to regulacja tego stosunku następuje w drodze cywilnoprawnej, a do rozpatrywania sporów w tym zakresie uprawnione są sądy powszechne.

Wprawdzie z mocy art. 65 ust. 2 prawa lokalowego najemcy garażu uzyskanego na podstawie decyzji o przydziale przyznano ochronę przewidzianą w art. 40 ust. 1 prawa lokalowego, który przewiduje możliwość wytoczenia powództwa o rozwiązanie stosunku najmu i nakazanie przez sąd opróżnienia lokalu tylko w przypadku, gdy zachodzą przyczyny uzasadniające wypowiedzenie najmu bez zachowania obowiązujących terminów, to jednak nie wynika z tego utrzymanie wobec tych najemców zasady rozstrzygania o stosunku najmu decyzją administracyjną.

Z tych przyczyn zaskarżona decyzja oraz utrzymana przez nią w mocy decyzja organu administracji I instancji zostały wydane z rażącym naruszeniem art. 24 ust. 1 pkt 11 prawa lokalowego, a zatem stwierdzono ich nieważność na podstawie art. 207 par. 1 i 3 w związku z art. 156 par. 1 pkt 2 Kpa.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 208 Kpa.