Uzasadnienie
Dnia 12 września 1990 r. Wojewódzki Zakład Weterynarii w O. w wyniku zrzeczenia się prawa zarządu przekazał gminie G. nieruchomość położoną w B., stanowiącą działkę nr 191 wraz z budynkiem lecznicy dla zwierząt. W chwili przekazywania w budynku tym mieszkał technik weterynaryjny tej lecznicy, Stanisław Sz., obecnie zastępca Burmistrza Miasta i Gminy G. Uchwałą nr 6/90 z dnia 25 października 1990 r. Zarząd Gminy G., na podstawie art. 30 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym /Dz.U. nr 16 poz. 95 ze zm./, postanowił oddać budynek byłej lecznicy weterynaryjnej w najem jako budynek mieszkalny Stanisławowi Sz.
Decyzją z dnia 15 stycznia 1991 r. nr G.IV-7227/1259/91 Wojewoda O-ski, na podstawie art. 5 ust. 1 i art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych /Dz.U. nr 32 poz. 191/, stwierdził, że gmina G. nabyła własność powyższej nieruchomości.
Pismem z dnia 21 marca 1991 r. Piotr K., lekarz weterynarii, zwrócił się do Zarządu Miasta i Gminy G. o oddanie mu w najem pustych pomieszczeń byłej lecznicy zwierząt w B. i jednego z dwóch lokali mieszkalnych w budynku lecznicy, oświadczając, że zamierza podjąć w B. działalność weterynaryjną.
W odpowiedzi na to pismo Zastępca Burmistrza Miasta i Gminy G. wyjaśnił, że cały budynek oddany już został w najem Stanisławowi Sz.
Pismem z dnia 9 października 1991 r. Piotr K. wystąpił do Przewodniczącego Rady Miejskiej w G., a następnie pismem z dnia 29 listopada 1991 r. - do Kolegium Odwoławczego przy Sejmiku Samorządowym w O., kwestionując zasadność oddania całego budynku lecznicy, obejmującego dwa lokale mieszkalne i pomieszczenia użytkowe, jednej rodzinie.
W odpowiedzi na te wystąpienia Przewodniczący Rady Miejskiej wyjaśnił, że sprawę rozstrzygnął Zarząd Gminy i uchwała Zarządu jest wiążąca i ostateczna.
Uchwałę Zarządu Gminy Piotr K. zaskarżył do Naczelnego Sądu Administracyjnego w trybie art. 101 ustawy o samorządzie terytorialnym. Zdaniem skarżącego, budynek lecznicy w B. stanowił w rozumieniu art. 5 ust. 3 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych /Dz.U. nr 32 poz. 191/ mienie państwowe służące użyteczności publicznej i organy gminy mają obowiązek zachować jego dotychczasową funkcję. Skarżący zamierza ponownie urządzić i prowadzić lecznicę weterynaryjną w B. Uchwała zarządu, pozostawiająca cały obiekt jednej osobie na cele mieszkaniowe, rażąco narusza interes mieszkańców wsi.
W odpowiedzi na skargę Zarząd Gminy wyjaśnił, że o likwidacji działalności weterynaryjnej zdecydował Wojewódzki Zakład Weterynarii. Stanisław Sz. mieszka w budynku lecznicy od dnia 1 grudnia 1970 r. wraz ze swoją rodziną i druga rodziną, która tworzy jego córka z mężem i ich dzieckiem.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym /Dz.U. nr 16 poz. 95/ każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą podjętą przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Skuteczność takiej skargi zatem uzależniona jest od spełnienia następujących przesłanek: 1/ naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia określonych osób, 2/ dokonanego uchwałą organu gminy, 3/ podjęta w sprawie z zakresu administracji publicznej oraz 4/ uprzedniego, bezskutecznego wezwania do usunięcia naruszenia.
Skarżący złożył skargę na uchwałą Zarządu Gminy w G., a przed jej wniesieniem bezskutecznie zwracał się do Przewodniczącego Rady Gminy, kwestionując zasadność rozstrzygnięcia, swój interes prawny w sprawie zaś wywodzi z tego, że w piśmie z dnia 21 marca 1991 r. złożył wobec Zarządu Gminy oświadczenie o chęci podjęcia działalności w zakresie lecznictwa zwierząt.
Pozostaje zatem do rozważenia, czy sprawa oddania w najem budynku lecznicy zwierząt wraz z dwoma lokalami mieszkalnymi na cele mieszkaniowe jest sprawą z zakresu administracji publicznej w rozumieniu powołanego wyżej art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie terytorialnym.
Można zgodzić się z sugestia skarżącego, że szeroko pojęta działalność w zakresie leczenia zwierząt domowych ma charakter publiczny. Dotyczy to w szczególności zwalczania zaraźliwych chorób zwierzęcych oraz badania zwierząt rzeźnych i mięsa. Zadania te, zgodnie z art. 6 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 17 maja 1990 r. o podziale zadań i kompetencji określonych w ustawach szczególnych pomiędzy organy gminy a organy administracji rządowej oraz o zmianie niektórych ustaw /Dz.U. nr 34 poz. 198 ze zm./, zostały przekazane do właściwości rejonowych organów rządowej administracji ogólnej, a w sprawach nie wymienionych w tym przepisie i w art. 3 pkt 1 tej ustawy należą do zadań wojewodów.
Stosownie do art. 3 pkt 1, art. 4 pkt 1 i art. 15 tej ustawy do właściwości organów gmin przeszły pewne czynności jako zadania zlecone (...), a jako zadania własne: podawanie do wiadomości osób zainteresowanych lub do wiadomości publicznej o zarządzonych przez państwowego lekarza weterynarii tymczasowych środkach w celu umiejscowienia choroby i dopilnowania ich wykonania oraz możliwość prowadzenia przez gminy lecznic i przychodni dla zwierząt.
To ostatnie zadanie dotyczy wyłącznie prowadzenia przez gminy własnych lecznic i przychodni.
Z przepisów tych nie wynika, żeby gminy miały obowiązek zapewnienia lokali dla osób fizycznych i innych podmiotów, które zamierzają prowadzić na własny rachunek leczenie i przychodnie dla zwierząt. Obowiązek zachowania dotychczasowego przeznaczenia budynku lecznicy dla zwierząt w 13. nie wynika również z art. 5 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych /Dz.U. nr 32 poz. 191/.
Z ustaleń w sprawie wynika, że lecznica dla zwierząt w B. wchodziła w skład Wojewódzkiego Zakładu Weterynarii w O. i - jako taka - stanowiła niewątpliwie mienie ogólnonarodowe służące użyteczności publicznej. Jako jednostka organizacyjna państwowej służby weterynaryjnej lecznica ta została zlikwidowana, a jej działalności zaniechano na mocy decyzji wojewódzkiego organu rządowej administracji ogólnej. Z protokołu zdawczo-odbiorczego wynika, że gmina przejęła wyłącznie mienie nieruchome po tej lecznicy. Gmina nie zobowiązała się do dalszego prowadzenia tej lecznicy ani też nie przekazano jej takiego zadania. Nie można zatem przyjąć, że na organach Gminy G. ciążyć miał obowiązek dalszego użytkowania przejętej nieruchomości na cele użyteczności publicznej.
Zaskarżona uchwała dotyczy oddania w najem obiektów po byłej lecznicy zwierząt na cele mieszkaniowe. Ponieważ w budynkach lecznicy znajdują się dwa lokale mieszkalne, nie można przyjąć, że podjęta uchwała naruszyła art. 43-45 ustawy z dnia 24 października 1974 r.- Prawo budowlane /Dz.U. nr 38 poz. 229 ze zm./, co zresztą nie podlegałoby rozpatrzeniu w trybie niniejszego postępowania.
Uchwała zarządu gminy o oddaniu w najem osobie fizycznej na cele mieszkaniowe budynku mieszkalno-użytkowego po zlikwidowanej lecznicy dla zwierząt nie jest sprawą z zakresu administracji publicznej w rozumieniu art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym /Dz.U. nr 16 poz. 95 ze zm./.
Wobec powyższego skargę, jako niedopuszczalną, należało odrzucić na zasadzie art. 207 par. 6 w związku z art. 204 par. 1 i art. 216a par. 1 Kpa.