Uzasadnienie
Decyzją nr Km. IV/6650/489/83, wydaną z upoważnienia Naczelnika Dzielnicy we Wrocławiu w dniu 10 października 1983 r., "wypowiedziano" Marianowi K. zezwolenie na prowadzenie taksówką osobową publicznego transportu drogowego. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że w dniu 6 czerwca 1983 r., na postoju przy Dworcu Głównym, odmówił jazdy bez podania przyczyny, a uprzednio był już dwukrotnie ukarany przez sąd koleżeński Wojewódzkiego Zrzeszenia Prywatnego handlu i Usług za oczekiwanie na dogodny kurs przy bocznym wyjściu z Dworca Głównego.
Utrzymując w mocy powyższą decyzję, Wojewoda Wrocławski w uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia z dnia 9 listopada 1983 r. nr Km. 6650/188/65/83 podkreślił, że wbrew postanowieniu par. 17 ust. 1 szczegółowych przepisów porządkowych przy przewozie osób i bagażu taksówkami osobowymi Marian K. odmawia jazdy pasażerom oraz oczekuje na kursy bardziej opłacalne finansowo, o czym świadczą dowody wskazane już w motywach decyzji organu I instancji oraz notatka Wojewódzkiego Zrzeszenia Prywatnego Handlu i Usług z dnia 5 lipca 1982 r., stwierdzająca, że systematycznie wyczekuje on na korzystne kursy w okolicach Dworca Głównego, Portu Lotniczego i hoteli.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Marian K. wnosił o uchylenie obu tych decyzji jako naruszających zasady określone w art. 7 Kpa oraz o przesłuchanie 11 wskazanych świadków na okoliczność, że od 1962 r. rzetelnie prowadzi taksówkę. Podnosił, on że orzeczenie sądu koleżeńskiego pochodzi sprzed 4 lat, notka z 5 lipca 1982 r. zawiera całkowicie nieprawdziwe dane, a rzekoma odmowa jazdy w dniu 6 czerwca 1983 r. wynika jedynie z notatki milicyjnej, która nie może być dowodem w sprawie. Skarżący jest inwalidą wojskowym, cierpi także na schorzenie przewodu pokarmowego i w porze posiłków parkuje taksówkę przed Dworcem Głównym, albowiem korzysta z jadłodajni położonej na jego terenie. Skarżący podkreślał, że organy orzekające w tej sprawie kierowały się jedynie sugestiami wynikającymi z nieprawdziwej i krzywdzącej notatki prasowej. W tych warunkach cofnięcie pozwolenia na prowadzenie taksówki jest nieuzasadnione, a nawet sprzeczne z zasadami współżycia społecznego.
Zdaniem organu II instancji, odpowiadającego na tę skargę, ustalenia o niewłaściwym świadczeniu usług przez wyczekiwanie na bardziej opłacalne kursy i odmowę wykonywania normalnych usług poczynione zostały na podstawie następujących dowodów:
- orzeczenia sądu koleżeńskiego z dnia 26 kwietnia 1979 r.,
- notatki Wojewódzkiego Zrzeszenia Prywatnego Handlu i Usług z dnia 15 lipca 1982 r.,
- orzeczenia sądu koleżeńskiego z dnia 30 listopada 1982 r., uznającego Mariana K. winnym wyczekiwania na dogodne kursy w dniach 2 i 13 października 1982 r.,
- notatki inspektora gospodarki samochodowej z dnia 16 kwietnia 1983 r., stwierdzającej odmowę jazdy sprzed Dworca Głównego oraz notatki Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Wojewódzkiej MO, dotyczącej faktu odmowy jazdy w dniu 6 czerwca 1983 r. z tego samego postoju. Stanowiące w tej sytuacji podstawę prawną działania organów rozporządzenie Ministrów Komunikacji i Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 31 lipca 1972 r. w sprawie krajowego transportu drogowego /Dz.U. nr 34 poz. 234 ze zm./ w par. 19 ust. 1 pkt 3 nakłada na posiadaczy zezwolenia na prowadzenie taksówki obowiązek przestrzegania regulaminu zarobkowego przewozu, wprowadzonego zarządzeniem Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia 30 czerwca 1967 r. jako "szczegółowe przepisy porządkowe przy przewozie osób i bagażu taksówkami osobowymi" /M.P. nr 38 poz. 187/. Postępowanie skarżącego stoi w wyraźnej sprzeczności z tymi przepisami, a nagminność stwierdzonych wykroczeń świadczy o złej woli. Pomimo bowiem orzeczeń sądu koleżeńskiego skarżący nie zmienił sposobu świadczenia usług. Wbrew zarzutom skargi, Naczelnik Dzielnicy - przed wydaniem decyzji w sprawie - przeprowadził postępowanie wyjaśniające, co wynika z materiałów znajdujących się w aktach sprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny ważył, co następuje:
Jak trafnie przyjęły organy orzekające obu instancji, podstawą prawną ich działania w niniejszej sprawie jest par. 42 ust. 1 pkt 2 w związku z par. 19 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministrów Komunikacji i Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 31 lipca 1972 r. w sprawie krajowego transportu drogowego /Dz.U. nr 34 poz. 234 ze zm./. Pierwszy z powołanych przepisów przewiduje możliwość cofnięcia osobie fizycznej zezwolenia na prowadzenie publicznego transportu drogowego w wypadkach określonych w art. 37 pkt 1 ustawy z dnia 27 listopada 1961 r. o transporcie drogowym i spedycji krajowej /Dz.U. nr 53 poz. 297/ w razie popełnienia przez nią jednego z czynów określonych w art. 30 i art. 33 tej ustawy, z tym że w myśl par. 41 ust. 3 tego rozporządzenia zezwolenie takie może być cofnięte z terminem zaprzestania działalności nie krótszym niż sześć miesięcy. Z kolei art. 37 pkt 1 ustawy stanowi, iż w sprawach określonych w art. 30-35, niezależnie od postępowania karnoadministracyjnego, organ wydający zezwolenie może je cofnąć na stałe lub na czas oznaczony. natomiast art. 30 ust. 2 ustanawia odpowiedzialność karnoadministracyjną osoby, która prowadząc transport drogowy nie stosuje się do zakazów i nakazów zawartych w rozporządzeniach wydanych na podstawie ustawy. Wykonaniem upoważnienia ustawowego /wynikającego z art. 9 ust. 3 ustawy/ jest cytowane wcześniej rozporządzenie Ministrów Komunikacji i Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 31 lipca 1972 r., które w par. 19 ust. 1 pkt 3 nakłada na posiadacza zezwolenia obowiązek przestrzegania regulaminu zarobkowego przewozu i taryf odpowiednio do rodzaju transportu określonego w zezwoleniu oraz stosowania dokumentów eksploatacyjnych. i przewozowych przewidzianych obowiązującymi przepisami. W odniesieniu do przewozu osób taksówkami regulamin taki wprowadzony został rozporządzeniem Ministra Komunikacji z dnia 12 października 1962 r. w sprawie regulaminu zarobkowego przewozu osób i bagażu oraz najmu pojazdów w osobowym transporcie drogowym /Dz.U. nr 56 poz. 282/, którego par. 32 ust. 2 zawiera upoważnienie dla Ministra Gospodarki Komunalnej do wydawania szczegółowych przepisów porządkowych, obowiązujących przy przewozie wykonywanym taksówkami. Powyższe upoważnienie powoduje, że charakter regulaminu, o którym owa w par. 19 ust. 1 pkt 3 cytowanego rozporządzenia z dnia 31 lipca 1972 r., uzyskały również "szczegółowe przepisy porządkowe przy przewozie osób i bagażu taksówkami osobowymi", wprowadzone zarządzeniem Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia 30 czerwca 1967 r. /M.P. nr 38 poz. 187/. Odmowa wykonania usługi bez uzasadnionych przyczyn bądź wyczekiwanie na korzystny kurs zamiast wykonywania normalnych usług, jest oczywiście naruszeniem par. 13 i par. 17 ust. 1 szczegółowych przepisów porządkowych, a więc niestosowaniem się do zawartego w par. 19 ust. 1 pkt 3 cytowanego rozporządzenia nakazu przestrzegania regulaminu - jest więc czynem określonym w art. 30 ust. 2 powołanej wyżej ustawy, co uzasadnia zastosowanie par. 42 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia, stwarzającego możliwość cofnięcia wcześniej wydanego zezwolenia na prowadzenie publicznego transportu drogowego.
Wniosek skarżącego o przeprowadzenie dowodu z zeznań zaproponowanych przez niego świadków nie mógł być uwzględniony, albowiem w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie dokonuje się ponownego ustalenia stanu faktycznego sprawy administracyjnej, lecz jedynie ocenia, czy organy administracji państwowej ustaliły ten stan zgodny z regułami obowiązującymi w postępowaniu administracyjnym i następnie, czy prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego odpowiadające poczynionym ustaleniom. Zarzuty skargi, zmierzające do podważenia wartości dowodowej tych materiałów, które zdaniem organów wskazują na powtarzające się fakty naruszenia postanowień "szczegółowych przepisów porządkowych przy przewozie osób i bagażu taksówkami osobowymi", pozbawione są siły przekonywania. Można wprawdzie zwalczać za pomocą różnorodnych argumentów poszczególne dowody uwzględnione w postępowaniu administracyjnym, ale wartość tych dowodów i wynikających z nich faktów pozwalała organom na poprawne wysnucie wniosku o dopuszczeniu się przez skarżącego naruszenia wymienionych wyżej postanowień regulaminowych. Te zaś naruszenia stanowią dostateczną przesłankę cofnięcia zezwolenia na podstawie par. 42 ust. 1 pkt 2 cytowanego rozporządzenia z 1972 r. Wprawdzie cofnięcie zezwolenia nie jest obligatoryjne, lecz fakultatywne, ale trudno jest kwestionować skorzystanie przez organ z tego uprawnienia, gdy stwierdzono nagminność wykroczeń Mariana K. przeciw postanowieniom regulaminu.
Wydanymi w niniejszej sprawie decyzjami administracyjnymi organy administracji nie naruszyły przepisów prawa, przeto Naczelny Sąd Administracyjny nie mógł uwzględnić skargi Mariana K. z baku uzasadnionych ku temu podstaw i oddalił ją w myśl art. 207 par. 5 Kpa.