Teza
- Dokonując /lub odmawiając/ "potwierdzenia" uprawnień właściciel lub zarządca budynku przeprowadza w istocie rzeczy ocenę stanu faktycznego na tle obowiązującego stanu prawnego po to, by stwierdzić istnienie uprawnienia przysługującego stronie w tym zakresie.
Jeżeli ocena ta budzi wątpliwości wówczas właściwy organ administracji państwowej rozstrzygając o zameldowaniu na podstawie art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych /Dz. U. 1984 nr 32 poz. 174/ musi ją weryfikować zgodnie z obowiązującą w postępowaniu administracyjnym zasadą prawdy obiektywnej /art. 7 Kpa/, tym bardziej, że art. 50 ustawy upoważnia ten organ do sprawowania nadzoru nad wykonywaniem obowiązków określonych w ustawie, a więc także obowiązku potwierdzenia przez właścicieli /zarządców/ budynków uprawnień do przebywania w lokalu, w którym ma nastąpić zameldowanie /art. 29 ust. 1/.
- Zakres "uprawnienia do przebywania w lokalu" - będącego w istocie pochodną innych praw podmiotowych - jest przedmiotowo szerszy niż "uprawnienie do zajmowania lokalu", obejmuje bowiem ponadto przypadki, w których z obowiązujących przepisów prawa wynikają uprawnienia określonej osoby do wspólnego zamieszkania z osobą zajmującą dany lokal na podstawie właściwego tytułu.
- Posłużenie się instytucją "zaświadczenia" jak również "zajęcie stanowiska przez inny organ" /art. 106 par. 1 Kpa/ dla wyjaśnienia proceduralnego znaczenia "potwierdzenia uprawnień do przebywania w lokalu" jest nieprzydatne.
Pozostaje więc możliwość potraktowania omawianego potwierdzenia /lub też odmowy potwierdzenia/ jako dokumentu stanowiącego konieczny, przepisami prawa wymagany dowód na istnienie "uprawnień do przebywania w lokalu" - do którego to dowodu ma zastosowanie ogólna reguła zawarta w art. 77 par. 1 Kpa. a nakazująca organowi administracji państwowej prowadzącemu postępowanie w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć materiał dowodowy.