Wyrok NSA oz. we Wrocławiu z 28 grudnia 1995 r., SA/Wr 784/95

Teza

1. Brak zleceń na prowadzoną działalność, nie może być wystarczającą podstawą do umorzenia zaległości podatkowej, jako że jest to ryzyko, które każdy podatnik winien wkalkulować w prowadzoną przez siebie działalność gospodarczą.

Nie są to okoliczności wynikłe na skutek nie przewidzianych zdarzeń losowych, mających wpływ na osłabienie zdolności finansowej prowadzonej działalności.

2. Decyzje wydawane na podstawie art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych /Dz.U. 1993 nr 108 poz. 486 ze zm./ jako decyzje uznaniowe wydawane być mogą tylko w wypadkach gospodarczo lub społecznie uzasadnionych. Ocena zaś, czy w konkretnym przypadku zachodzą wyjątkowe okoliczności wymienione w cytowanym wyżej przepisie art. 31 ust. 1 ustawy pozostawiona została organowi administracji.

Sentencja

1. oddala skargę.

Uzasadnienie

Materialnoprawną podstawą rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie jest przepis art. 31 ust. 1 cytowanej wyżej ustawy o zobowiązaniach podatkowych, stosownie do którego, w wypadkach gospodarczo lub społecznie uzasadnionych zaległości podatkowe mogą być umarzane w całości lub w części.

W rozstrzyganej sprawie organy podatkowe w sposób przekonywający uzasadniły odmowę umorzenia skarżącemu zaległości w podatku dochodowym i ocena ta nie nasuwa zastrzeżeń.

Zgodnie z art. 196 par. 1 Kpa Naczelny Sąd Administracyjny właściwy jest do kontroli decyzji administracyjnych tylko w oparciu o kryteria zgodności z prawem.

Sąd nie może zatem oprzeć kontroli o kryterium słuszności czy sprawiedliwości społecznej.

Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd następuje tylko w razie istnienia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu lub naruszeniu przepisów prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy /art. 207 par. 2 i par. 3 Kpa/.

Takie zaś wady i uchybienia nie występują w niniejszej sprawie.

W świetle powyższego stwierdzić należy, iż zaskarżonej decyzji, jak i decyzji organu I instancji nie można zarzucić naruszenia prawa materialnego, jak i naruszenia przepisów postępowania administracyjnego.

Podkreślić również należy, że nawet najdalej idące poglądy co do zakresu uwzględnienia słusznego interesu strony w postępowaniu administracyjnym przewidują, że granicą dla niego jest kolizja z interesem społecznym.

Oceniając zatem potrzeby podatnika organy podatkowe występują również jako rzecznik interesu społecznego, ponieważ działają także przez pryzmat interesów budżetu państwa.