Wyrok NSA oz. we Wrocławiuz 4 listopada 1988 r., sygn. akt SA/Wr 818/88

Tezy

1. Nie każdy przypadek uchylania się od podjęcia pracy przez osobę objętą zakresem stosowania ustawy z dnia 26 października 1982 r. o postępowaniu wobec osób uchylających się od pracy /Dz.U. nr 33 poz. 229/ może być uznany za społecznie nieusprawiedliwiony a fakt czerpania środków utrzymania z innych źródeł niż zarobki z własnej pracy najemnej, twórczej bądź prowadzonej na własny rachunek - za sprzeczny z zasadami współżycia społecznego.

2. Wpisanie do wykazu osób uporczywie uchylających się od pracy nie może być konsekwencją tylko braku starań i chęci do podjęcia pracy ani następstwem takiego zachowania się danej osoby, z którego wynika, że pracę traktuje lekko i nie przejmuje się faktem pozostawania bez pracy.

3. Niestawienie się osoby, której dotyczy postępowanie o wpisanie do wykazu osób uporczywie uchylających się od pracy, na wezwanie organu prowadzącego to postępowanie i nie złożenie przez nią wyjaśnień w tej sprawie, nie zwalnia organu od obowiązku wynikającego z art. 8 ust. 2 ustawy powołanej w pkt 1, ustalenia źródeł utrzymania i warunków życia danej osoby przy pomocy wszelkich dostępnych środków dowodowych stosownie do wymogów zawartych w art. 7, art. 75 i art. 77 par. 1 Kpa.

4. Uzasadnienie decyzji o wpisaniu do wykazu osób uporczywie uchylających się od pracy musi zawierać omówienie, w sposób określony w art. 107 par. 3 Kpa, występowania wszystkich przesłanek tego rozstrzygnięcia określonych w art. 7 ustawy powołanej w pkt 1, a w szczególności, że uchylanie się od pracy jest uporczywe i wynika z przyczyn nieusprawiedliwionych, a środki utrzymania tej osoby pochodzą ze źródeł nieujawnionych lub sprzecznych z zasadami współżycia społecznego.