Tezy
Według art. 22 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym /Dz.U. nr 16 poz. 95 ze zm./ statut gminy określa organizację wewnętrzną oraz tryb pracy rady i jej organów.
Ponadto według art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 22 marca 1990 r. o pracownikach samorządowych /Dz.U. nr 21 poz. 124 ze zm./ statut gminy określa organ lub osoby właściwe do nawiązania w imieniu zakładu pracy stosunku pracy na podstawie wyboru, mianowania i powołania oraz rodzaj aktu i tryb jego wydania.
Tak określona treść statutu nie stwarza podstawy do przyjęcia, by statutem gminy mogły być objęte regulacje dotyczące treści stosunku pracy pracowników gminy, a w szczególności sprawy wynagradzania tych pracowników.
Problematyka wynagradzania pracowników samorządowych uregulowana została w ustawie z dnia 22 marca 1990 r. o pracownikach samorządowych i wydanym na jej podstawie rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 lipca 1990 r. w sprawie wynagradzania pracowników samorządowych /Dz.U. nr 48 poz. 203 ze zm./.
W przepisach tych aktów normatywnych nie ustalono prawa pracowników samorządowych, zatrudnionych na podstawie wyboru lub powołania, do odprawy pieniężnej z tytułu odwołania.
Rada gminy nie może zatem na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 1 i art. 22 w związku z art. 40 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym ustanawiać szczególnych zasad wynagradzania pracowników gminy, a w szczególności przyznawać odprawy pieniężnej w wysokości 6-miesięcznego wynagrodzenia dla pracowników odwołanych, zatrudnionych na podstawie wyboru lub powołania.
Z brzmienia art. 18 par. 2 Kp nie można wyprowadzać wniosku, że organy gminy, reprezentując gminę jako zakład pracy, mogą zatrudnianym pracownikom przyznawać uprawnienia pracownicze korzystniejsze od przewidzianych w ustawie z dnia 22 marca 1990 r. o pracownikach samorządowych.