Uzasadnienie
Na podstawie decyzji o przydziale z dnia 7 września 1962 nr SL/II/310/L/62 Kazimierz B. był najemcą części lokalu mieszkalnego nr 2 w domu nr 5 przy ul. K. we Wrocławiu, składającego się z dwóch pokoi, kuchni i przynależności o powierzchni mieszkalnej 21,50 m2.
Decyzją z dnia 9 października 1986 nr P3/KM/341/86 kierownik zakładu pracy przydzielił Kazimierzowi B. lokal funkcyjny położony przy ul. P. nr 4 m 17, składający się z dwóch izb o powierzchni 45 m2, stwierdzając, że do zamieszkania razem z najemcą jest uprawniona tylko jego żona Helena.
Po otrzymaniu nowego przydziału Kazimierz B. przeniósł się wraz z żoną do mieszkania funkcyjnego, pozostawiając w dotychczas zajmowanym lokalu swoją córkę Grażynę, która złożyła wniosek o przydział mieszkania opuszczonego przez rodziców, ewentualnie innego równorzędnego mieszkania do czasu otrzymania przydziału lokalu spółdzielczego.
Decyzją z dnia 6 marca 1987 nr L.II/7/I/87 Kierownik Wydziału Spraw Lokalowych Urzędu Dzielnicowego we Wrocławiu odmówił uwzględnienia powyższego wniosku oraz nakazał Grażynie B. opróżnić i opuścić zajmowany lokal nr 2 przy ul. K. nr 5 oraz przenieść się w ślad za najemcą do lokalu mieszkalnego nr 17 przy ul. P. nr 4, cofając mu równocześnie przydział dotychczas zajmowanego lokalu. Na uzasadnienie swego rozstrzygnięcia Kierownik Wydziału Spraw Lokalowych podał, że odmówił "Grażynie B. przydzielenia tego lokalu, ponieważ warunki mieszkaniowe w nowo przydzielonym lokalu przy ul. P. 4/17 są zdecydowanie lepsze dla trzyosobowej rodziny (...) niż były w lokalu przy ul. K. 5/2". Jako podstawę materialnoprawną swego rozstrzygnięcia wskazał art. 46 i art. 42 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. - Prawo lokalowe /Dz.U. 1983 nr 11 poz. 55/.
Od powyższej decyzji, w części dotyczącej odmowy przydziału spornego lokalu, wniosła odwołanie Grażyna B., domagając się uchylenia tej decyzji i orzeczenia zgodnie z wnioskiem. Odwołująca się podniosła w szczególności, że w lokalu nr 2 przy ul. K. nr 5 mieszkała 34 lata, jest osobą samodzielną i pracującą oraz prowadzi odrębne gospodarstwo domowe. Zarzuciła ponadto, że Politechnika Wrocławska nie wyraża zgody na wspólne zamieszkiwanie jej z rodzicami w przydzielonym dla nich lokalu funkcyjnym.
Po rozpoznaniu sprawy w postępowaniu odwoławczym, Dyrektor Wydziału Spraw Lokalowych Urzędu Wojewódzkiego we Wrocławiu decyzją z dnia 30 maja 1987 nr SL II.8172/119/87 utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, stwierdzając, że uwzględnienie wniosku odwołującej się o przydział spornego lokalu pozostawałoby w sprzeczności z art. 24 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r., zajmowane bowiem dotąd przez Kazimierza B. pomieszczenia wchodzą w skład lokalu zamieszkałego częściowo przez Władysława Sz., który jest jego właścicielem. Zgodnie z powołanym przepisem prawnym, przepisy o najmie lokali na podstawie decyzji o przydziale nie dotyczą lokali mieszkalnych stanowiących odrębne nieruchomości, jeśli przynajmniej w części zamieszkiwane są one przez właścicieli, ich dorosłe dzieci lub rodziców. Z tych powodów wniosek Grażyny B. o przydział spornej części tego lokalu nie mógł być uwzględniony.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Grażyna B. podtrzymała swoje dotychczasowe zarzuty i - powołując się na uprawnienia wynikające z art. 42 ust. 1 omawianej ustawy - wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji jako wydanej z naruszeniem prawa.
Organ odwoławczy nie znalazł podstaw do zmiany swojej decyzji w trybie art. 200 par. 2 Kpa i w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Według niewadliwych ustaleń organu odwoławczego lokal nr 2 w domu przy ul. K. nr 5 we Wrocławiu został sprzedany jako odrębna nieruchomość Władysławowi Sz. Część tego lokalu, składająca się z dwóch pokoi z używalnością kuchni i przynależności, zajmował na podstawie decyzji o przydziale Kazimierz B. wraz z żoną Heleną i córką Grażyną. Pozostała część tego lokalu była i jest zajmowana przez właściciela i jego rodzinę.
W październiku 1986 r. Kazimierz B. otrzymał przydział lokalu funkcyjnego nr 17 w domu przy ul. P. nr 4 i do lokalu tego przeniósł się wraz z żoną, opuszczając dotychczasowe mieszkanie, będące przedmiotem najmu na podstawie decyzji administracyjnej o przydziale. Zgodnie z art. 65 ust. 1 prawa lokalowego najemcy zajmujący na podstawie decyzji o przydziale lokale określone w art. 12 ust. 2 pkt 2-4 korzystają z ochrony przewidzianej w art. 40 ust. 1 tejże ustawy, która obejmuje najemcę również wówczas, gdy przedmiotem przydziału jest część lokalu i to bez względu na to, czy pozostałą część tegoż lokalu zajmuje inny najemca, czy sam właściciel lub jego pełnoletnie dzieci albo rodzice.
Odmienna zgoła jest sytuacja, gdy najemca opuszcza zajmowaną przez siebie część lokalu i pozostawia w nim osoby bliskie; wówczas nie jest obojętne, kto zajmuje pozostałą część lokalu. Jeśli mieszkają tam osoby nie wymienione w art. 24 ust. 1 pkt 2 omawianej ustawy, a najemca opuszczając zajmowaną przez siebie część lokalu, pozostawił osoby bliskie wspólnie z nim tam zamieszkujące, to nie ma przeszkód formalnych do przydzielenia im tej części lokalu w trybie art. 42 ust. 1 prawa lokalowego. Jeśli natomiast w pozostałej części lokalu zamieszkuje właściciel, jego pełnoletnie dzieci lub rodzice, to przydział opuszczonej przez najemcę części lokalu mieszkalnego na rzecz jego dzieci lub innych osób bliskich /art. 8 ust. 1/, pozostawionych przez najemcę, jest niedopuszczalny, wygasł bowiem dotychczasowy stosunek najmu. Nowy stosunek najmu, powstały na gruncie art. 42 ust. 1 prawa lokalowego, może zostać nawiązany tylko na podstawie decyzji administracyjnej o przydziale. Tymczasem art. 24 ust. 1 pkt 2 tej ustawy stanowi expressis verbis, że przepisy o najmie lokali na podstawie decyzji administracyjnej nie dotyczą "(...) lokali mieszkalnych stanowiących odrębne nieruchomości, jeżeli co najmniej w części są one zamieszkiwane przez właścicieli albo przez ich pełnoletnie dzieci lub rodziców".
Tak więc przydział części lokalu opuszczonej przez ojca skarżącej na jej rzecz nie jest dopuszczalny w świetle art. 24 ust. 1 pkt 2 prawa lokalowego, albowiem w pozostałej części lokalu zamieszkuje jego właściciel i na skutek tego lokal wyłączony jest spod działania przepisów o szczególnym trybie najmu.
Przekwaterowanie skarżącej w ślad za najemcą do zajmowanego przez niego lokalu funkcyjnego - z punktu oceny legalności tego rozstrzygnięcia - jest niewadliwe, nie narusza bowiem art. 42 ust. 2 cytowanej ustawy.
Zauważyć przy tym należy, iż zgodnie z par. 19 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 26 czerwca 1974 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów prawa lokalowego /Dz.U. nr 26 poz. 152 ze zm./ dysponent lokalu funkcyjnego nie może odmówić skarżącej prawa zamieszkania w przydzielonym jej ojcu mieszkaniu funkcyjnym, gdyż jest ona osobą bliską najemcy i wspólnie z nim zamieszkiwała.
Skoro zaskarżona decyzja jest niewadliwa i prawa nie narusza, skargę należało oddalić. Z tych względów na mocy art. 207 par. 5 Kpa orzeczono jak w sentencji.