Uzasadnienie
Decyzją z dnia 28 lutego 1992 r. Naczelnik Wydziału Finansowego Urzędu Miejskiego w J.G. działając z upoważnienia Prezydenta Miasta, na podstawie art. 5 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 19 grudnia 1990 r. o zobowiązaniach podatkowych /Dz.U. nr 27 poz. 111 ze zm./ ustalił podatek od nieruchomości Spółdzielni Pracy Przemysłu Zabawkarskiego w J. za 1991 r. w wysokości 185.899.300 zł.
W uzasadnieniu decyzji organ I instancji stwierdził, że na podstawie art. 6 ust. 8 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych /Dz.U. nr 9 poz. 31/ osoby prawne oraz państwowe jednostki organizacyjne nie mające osobowości prawnej są obowiązane składać organowi gminy deklarację na podatek od nieruchomości na dany rok oraz korygować odpowiednio deklaracje w terminie 14 dni od dnia zaistnienia tych zmian. Podatek od nieruchomości według złożonej w 1991 r. deklaracji wyniósł 131.466.100 zł, natomiast ustalony w wyniku kontroli Izby Skarbowej w J. stanowi kwotę 185.999.300 zł, a tym samym został zaniżony o kwotę 54.533.200 zł.
W odwołaniu od tej decyzji Spółdzielnia Pracy Przemysłu Zabawkarskiego wniosła o jej uchylenie w części dotyczącej kwoty 52.935.000 zł stanowiącej podatek od nieruchomości za budynki, które w rzeczywistości są budowlami i winny być opodatkowane w wysokości 2 procent ich wartości. Odwołująca się podniosła, że zakwalifikowano jako budynki wiaty będące według kwalifikacji środków trwałych "Konstrukcjami wspornymi, nośnymi wraz z zadaszeniami" grupa 2 rodzaj 299 /według GUS 1987 r. KRST W-wa 1997/. Budowle te nie są trwale związane z ziemią i mogą być w każdej chwili rozebrane lub przeniesione. Urząd wydając zaskarżoną decyzję kierował się ustaleniami kontroli podatkowej, w których błędnie przyjęto, że rozbierane wiaty są budynkami zamiast zakwalifikować je jako budowle. Obiekty stanowiące rozbieralne wiaty są budowlami związanymi wyłącznie z działalnością gospodarczą inną niż rolnicza lub leśna i tak winny być zakwalifikowane zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 2 oraz art. 5 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych /Dz.U. nr 9 poz. 31/.
Błędna kwalifikacja tych obiektów o powierzchni 3529 m2 spowodowała zawyżenie wymiaru podatku o kwotę stanowiącą różnicę między wymiarem podatku od budynków 15.000 zł za m2, a podatkiem od budowli w wysokości 2 procent od wartości. /Wyliczenie różnicy: podatek od budynków - 3529 m2 x 13.000 zł = 52.938.000 zł; podatek od budowli - 622.551.000 zł x 2 procent = 12.451.000 zł; różnica = 40.484.000 zł/.
Kolegium odwoławcze przy Sejmiku Samorządowym decyzją z dnia 9 kwietnia 1992 r. na podstawie art. 138 par. 1 pkt 1 Kpa utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
Przedstawiając okoliczności faktyczne sprawy i ich prawną kwalifikację Kolegium wskazało, że zgodnie z przepisem art. 3 ust. 4 cytowanej ustawy za budynek uważa się obiekt budowlany umocowany w ziemi lub na ziemi, posiadający ściany lub słupy albo filary oraz pokrycie dachowe, a zatem wiaty są budynkami związanymi z prowadzeniem działalności gospodarczej i podatek od nieruchomości został ustalony przy zastosowaniu stawki wynikającej z par. 1 pkt 2 uchwały Rady Miejskiej w J. z dnia 13 marca 1991 r. w sprawie określenia stawek podatku od nieruchomości oraz zwolnień w podatku od nieruchomości, tj. 15.000 zł za 1 m2 powierzchni użytkowej.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Spółdzielnia Pracy Przemysłu Zabawkarskiego wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji zarzucając, że organ odwoławczy nie uwzględnił argumentacji skarżącej, opartej na klasyfikacji rodzajowej środków trwałych, z której wynika, że wiaty nie mogą być zakwalifikowane do grupy 1 - budynki, gdyż są konstrukcjami wspornymi, nośnymi i mogą być w każdej chwili zdemontowane. Wiaty te powinny być zakwalifikowane do grupy 2 - budowle i podatek winien być obliczony od tego rodzaju nieruchomości.
W odpowiedzi na skargę Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie z przyczyn wymienionych w uzasadnieniu decyzji ostatecznej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zarzut oparty na klasyfikacji rodzajowej środków trwałych GUS, z której skarżąca wywodzi podstawę do traktowania wiaty jako budowli, a nie budynku, nie jest zasadny.
Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych /Dz.U. nr 9 poz. 31 ze zm./ w art. 3 ust. 1 objęła opodatkowaniem podatkiem od nieruchomości m.in.: budynki lub ich części i budowle związane wyłącznie z prowadzeniem działalności gospodarczej innej niż rolnicza lub leśna.
Pojęcie budynku ustawa wyjaśniła w przepisie art. 3 ust. 4 stanowiąc, że za budynek, w rozumieniu ustawy uważa się obiekt budowlany umocowany w ziemi lub na ziemi, posiadający ściany lub słupy albo filary oraz pokrycie dachowe.
Ustawa ta wprawdzie nie określa pojęcia "obiekt budowlany", ale też trudno podzielić stanowisko skarżącej oparte na wspomnianej klasyfikacji, zmierzające do wykazania, że wiata jest budowlą, a nie budynkiem, skoro "obiekt budowlany" jest przede wszystkim terminem z zakresu prawa budowlanego.
Jakiekolwiek wątpliwości co do tego co jest obiektem budowlanym powinien rozwiać art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 38 poz. 229 ze zm./, który postanawia, że przez "obiekty budowlane" rozumie się stałe i tymczasowe budynki lub inne stałe i tymczasowe budowle, jak mosty, budowle ziemne, tunele, drogi, linie kolejowe, sieci energetyczne i telekomunikacyjne, budowle hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, ściany oporowe, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, stanowiące całość techniczno-użytkową, wyposażoną w instalacje i urządzenia niezbędne do spełnienia przeznaczonych im funkcji.
Szerokie rozumienie pojęcia "obiekt budowlany", przedstawione w tym przepisie, pozwala z całą stanowczością włączyć wiatę w obręb tego pojęcia. Trudno, poza tym, byłoby znaleźć argumentację, która pozwoliłaby przyjąć odmiennie, że wiata nie jest budynkiem, bo nie jest obiektem budowlanym umocowanym w ziemi lub na ziemi, posiadającym ściany lub słupy albo filary oraz pokrycie dachowe. Kwestia ta została także pozytywnie rozstrzygnięta w judykaturze /por. wyrok NSA z dnia 26 kwietnia 1989 r. IV SA 1293/88, zamieszczony w opracowaniu J. Zająca: "Orzecznictwo SA i NSA do Prawa budowlanego (...)".