Wyrok NSA oz. we Wrocławiu z 1 grudnia 1994 r., SA/Wr 883/94

Teza

1. Decyzja organu administracji państwowej powinna w pełni odpowiadać wymogom art. 104 par. 2 Kpa, wszakże rozstrzygnięcie co do istoty nie stanowi załatwienia sprawy w rozumieniu art. 104 par. 1 Kpa, jeżeli decyzja nie zawiera odpowiedzi na oczekiwania strony wywodzące się z unormowań prawa materialnego lub wymogów procedury administracyjnej.
2. Zawarta nawet w uzasadnieniu umotywowana w świetle obowiązującego prawa, ocena stanu faktycznego, pomijająca kwestie wynikające z żądania strony, nie oznacza wystarczającego dopełnienia wymogów par. 3 w związku z par. 1 art. 107 Kpa, a więc stanowi podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji.
3. Bez względu na to czy ZSRR respektował postanowienia prawa międzynarodowego, dotyczące zasad prowadzenia działań wojennych, obowiązujące społeczność międzynarodową w trakcie II Wojny Światowej - sytuację osób należących do polskich oddziałów zbrojnych lub zachowujących się według praw i zwyczajów wojny /walczących i niewalczących/ należy oceniać także w świetle /m.in./ międzynarodowej konwencji dotyczącej praw i zwyczajów wojny lądowej /wraz z regulaminem/ ustanowionej w 1907 r. w Hadze i ratyfikowanej przez Rzecząpospolitą Polską w 1924 r. /Dz.U. nr 37 poz. 395/.