Wyrok NSA oz. we Wrocławiu z 23 stycznia 1987 r., SA/Wr 888/86

Teza

Przepisy o opłacie leśnej mają zastosowanie do obszarów leśnych znajdujących się w zarządzie państwowych gospodarstw rolnych /art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 22 listopada 1973 r. o zagospodarowaniu lasów nie stanowiących własności Państwa - Dz.U. nr 48 poz. 283 ze zm. oraz par. 1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 13 grudnia 1973 r. w sprawie opłaty leśnej - Dz.U. nr 51 poz. 290 ze zm./.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił na podstawie art. 207 par. 5 Kpa skargę Kombinatu Państwowych Gospodarstw Rolnych w B. na decyzję Dyrektora Wydziału Finansowego Urzędu Wojewódzkiego w Opolu z dnia 30 września 1986 r. w przedmiocie ustalenia opłaty leśnej.

Uzasadnienie

Kombinat Państwowych Gospodarstw Rolnych w B. użytkuje lasy i grunty leśne o powierzchni 24,38 ha, położone na terenie gminy L.W. Z tytułu użytkowania tych gruntów Naczelnik Gminy w L.W. decyzją z dnia 27 sierpnia 1986 nr OP-324/3/86 ustalił opłatę leśną w wysokości 10.361 zł, zobowiązując do jej uiszczenia użytkownika, będącego równocześnie zarządcą lasów. Jako podstawę prawną decyzji organu stopnia podstawowego powołał przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 13 grudnia 1973 r. w sprawie opłaty leśnej /Dz.U. nr 51 poz. 290 ze zm./, dokładnie ich nie precyzując.

W odwołaniu od powyższej decyzji Kombinat Państwowych gospodarstw Rolnych w B. zarzucił, że zasady zagospodarowania lasów zarządzanych przez państwowe przedsiębiorstwa gospodarki rolnej nie są objęte ustawą z dnia 22 listopada 1973 r. o zagospodarowaniu lasów nie stanowiących własności Państwa /Dz.U. nr 48 poz. 283 ze zm./ a tym samym przepisy tej ustawy nie mają do nich zastosowania.

Po rozpoznaniu sprawy w postępowaniu odwoławczym Dyrektor Wydziału Finansowego Urzędu Wojewódzkiego w Opolu decyzją z dnia 30 września 1986 nr Fn-IV-B-3252-18/86 utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, uznając zarzuty odwołania za bezpodstawne.

W skardze do Naczelnego Sadu Administracyjnego Kombinat Państwowych Gospodarstw Rolnych w B. podtrzymał swoje dotychczasowe zarzuty, podnosząc nadto, że o interpretację przepisów powyższej ustawy z dnia 22 listopada 1973 r. zwrócił się do Ministerstw Rolnictwa, Leśnictwa i Gospodarki Żywnościowej i uzyskał wyjaśnienie, iż przepisy tej ustawy nie mają zastosowania do państwowych przedsiębiorstw gospodarki rolnej, a tym samym nie stosuje się wobec nich przepisów o opłacie leśnej.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy, wnosząc o jej oddalenie, skonstatował, że przepisy powołanej ustawy właściwie zinterpretowano i prawidłowo zastosowano w konkretnym przypadku, natomiast interpretacja tych przepisów zawarta w piśmie Ministerstwa Rolnictwa, Leśnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 5 kwietnia 1986 r. jest nieprawidłowa i niezgodna z ich brzmieniem.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Według art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 22 listopada 1973 r. o zagospodarowaniu lasów nie stanowiących własności Państwa /Dz.U. nr 48 poz. 283 ze zm./ przepisy tej ustawy mają zastosowanie również do lasów i gruntów leśnych stanowiących wprawdzie własność państwową, ale oddanych w zarząd i bezpłatne użytkowanie między innymi spółdzielniom produkcyjnym lub uspołecznionym gospodarstwom rolnym. Nie ma wątpliwości co do tego, że państwowe gospodarstwa rolne są uspołecznionymi gospodarstwami rolnymi, o których mowa w powołanym przepisie prawnym, a zatem pogląd, że "zasady zagospodarowania lasów zarządzanych przez państwowe przedsiębiorstwa gospodarki rolnej nie są objęte ustawą z dnia 22 listopada 1973 r., a tym samym opłatą leśną", uznać należy za nietrafny. Gramatyczna wykładnia art. 1 ust. 2 powołanej ustawy oraz par. 1 pkt 2 cytowanego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 13 grudnia 1973 r. pozwala skonstatować, że przepisy o opłacie leśnej mają zastosowanie do obszarów leśnych znajdujących się w zarządzie państwowych gospodarstw rolnych, w tym także do lasów i gruntów leśnych użytkowanych przez skarżącego.

Skoro zaskarżona decyzja nie narusza prawa, skarga podlega oddaleniu. W tym stanie rzeczy na mocy art. 207 par. 5 Kpa orzeczono, jak w sentencji.