Wyrok NSA oz. we Wrocławiu z 17 listopada 1994 r., SA/Wr 984/94

Teza

Niedopuszczalne jest, aby podatnik samodzielnie zmieniał zapisy w otrzymanej fakturze i przyjmował do rejestru zakupu inne wielkości podatku VAT niż wynikające z dokumentu źródłowego jakim jest faktura.

Sentencja

1. oddala skargę.

Uzasadnienie

Wobec zastosowania przez organ podatkowy sankcji przewidzianej w art. 27 ust. 5 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./ spółka cywilna uznała, iż jest to niesłuszne w sytuacji nie uwzględnienia odliczenia zapłaconego podatku od faktury VAT z 6 lipca 1993 r. dla przedsiębiorstwa handlowego w kwocie 9.913.228 zł, a nie jak przyjął organ I instancji kwotę błędnego podatku 991.328 zł, których różnica wynosi 8.921.900 zł. Przy uwzględnieniu 5-krotności sankcji utrata prawa do odliczenia z tego zakresu wynosi 44.609.500 zł. Organ podatkowy nie przyjął sprostowania błędu w fakturze i nie uwzględnił faktu, że przedsiębiorstwo otrzymało tę kwotę i zapłaciło należny podatek. Zdaniem spółki w świetle obowiązujących w 1993 r. przepisów błąd w fakturze nie stanowił podstawy do wystawienia faktury korygującej jak określa organ podatkowy, lecz wymiany faktury. Z rozporządzenia wykonawczego i ustawy nie wynika że powyższy przypadek jest naruszeniem obowiązku rzetelnej ewidencji przewidzianej art. 27 ust. 4 ustawy. Zdaniem spółki brak jest podstaw do stwierdzenia, że odliczając prawidłowo zapłacony podatek od towarów i usług z tej faktury działała wbrew obowiązującym przepisom. Uwzględniając fakt zaistnienia błędu w początkowej fazie działania ustawy oraz dotkliwość sankcji z tego tytułu za błąd techniczny w fakturze, spółka domagała się uchylenia wydanej decyzji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Problem w sprawie sprowadza się do oceny, czy organy podatkowe trafnie zastosowały sankcję przewidzianą w art. 27 ust. 5 pkt 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./ w związku z przejęciem przez skarżących do rejestru zakupu podatku od towarów i usług w wysokości 9.913.228 zł, podczas gdy z faktury wystawionej przez przedsiębiorstwo podatek ten był wyliczony w wysokości 992.328 zł.

Zgodnie z art. 27 ust. 4 ww. ustawy, podatnicy są obowiązani do prowadzenia ewidencji zawierającej: kwoty określone w art. 20, dane niezbędne do określenia przedmiotu i podstawy opodatkowania, wysokość podatku należnego, kwoty podatku naliczonego obniżającego podatek należny oraz kwoty podatku podlegającego wpłacie do urzędu skarbowego lub zwrotowi z tego tytułu oraz inne dane służące do prawidłowego sporządzenia deklaracji podatkowej.

Jeżeli organ podatkowy stwierdzi, że podatnik narusza obowiązki, o których mowa wyżej, stosuje sankcje tak jak to miało miejsce względem skarżącej spółki.

W par. 31 ust. 3 i 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 12 maja 1993 r. w sprawie podatku od towarów i usług /t.j. Dz.U. 1993 nr 39 poz. 176 ze zm./ określono, iż podstawę do obniżenia przez nabywcę kwoty podatku należnego stanowi wyłącznie oryginał faktury lub faktury korygującej. Jeżeli sprzedaż towarów, lub świadczenie usług zostały udokumentowane fakturą lub fakturą korygującą wystawioną sprzecznie z przepisami rozporządzenia faktura nie stanowi podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego.

Oznacza to, iż niedopuszczalne jest aby podatnik samodzielnie zmieniał zapisy w fakturze i przyjmował do rejestru zakupu inne wielkości podatku VAT, niż wynikają one z dokumentu źródłowego jakim jest faktura.

Skarżąca spółka po stwierdzeniu nieprawidłowości w otrzymanej fakturze nie miała prawa odliczać innej kwoty podatku niż wykazana w fakturze do czasu uzyskania faktury korygującej. Skarżący zatem działali wbrew obowiązującym przepisom. Z treści oświadczenia znajdującego się w aktach administracyjnych wyraźnie wynika że o pomyłce, czy też błędzie nie może być mowy. Wyliczenie nastąpiło prawidłowo, a to z uwagi na wskazaną wielkość wynikającą z faktury. Oczywista pomyłka zachodzi wtedy, gdy można ją z łatwością zauważyć bez potrzeby konfrontacji zapisów z innymi dowodami. Skoro skarżący zauważyli, iż faktura zawiera błędne wyliczenie podatku, nie mieli prawa w świetle cytowanych przepisów dokonywać zmian jej wartości i przyjmować do podstawy obniżenia podatku, dopóki nie została wystawiona faktura korygująca.

Powoływanie się skarżącej spółki na początkową fazę przepisów i liberalność w tym zakresie nie może być skuteczne jak to trafnie przyjął organ podatkowy, skoro mogło dotyczyć tylko błędów technicznych, a do takiego błędu nie można zaliczyć przedmiotowej należności. Późniejsza korekta podatku /w wyniku kontroli/ nie może stanowić podstawy do odstąpienia od zastosowania sankcji.

W tej sytuacji, skoro zaskarżona decyzja nie narusza prawa, NSA skargę oddalił.