Postanowienie NSA oz. w Bydgoszczy z 4 czerwca 2003 r., SAB/Bd 20/03

Tezy

Na równi z uwzględnieniem skargi w trybie art. 38 ust. 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ należy traktować wydanie aktu przez organ administracji po doręczeniu mu odpisu skargi na bezczynność, jeżeli wydanie tego aktu następuje po upływie terminów załatwienia sprawy określonych w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego.

Zatem przepis art. 55 ust. 1 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, po wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 6 września 2001 r. /Dz.U. nr 101 poz. 1113/ należy interpretować w ten sposób, że w wypadku umorzenia postępowania w sprawie ze skargi na bezczynność organy z powodu wydania aktu po doręczeniu odpisu skargi na bezczynność Sąd orzeknie zwrot kosztów na rzecz skarżącego od organu, jeżeli wydanie tego aktu następuje po upływie terminów załatwienia sprawy określonych w Kpa.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu przy udziale (...) na rozprawie sprawy ze skargi S. P. Spółka z o.o. w W. na bezczynność Starosty I. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia - umorzyć postępowanie.

Uzasadnienie

Skarżący S. P. Spółka z o.o. w W. wniósł skargę na bezczynność Starosty I., polegającą na niewydaniu w terminie decyzji w przedmiocie pozwolenia na budowę stacji paliw płynnych przy zbiegu ulic K. i Al. N. w I.

W dniu 2 czerwca 2003 r. Starosta I. wydał decyzję w sprawie pozwolenia na budowę wskazanej inwestycji.

Mając powyższe na uwadze uznać należało, że wydanie w sprawie wyroku stało się zbędne. Zgodnie bowiem z art. 26 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ uwzględniając skargę na bezczynność organów, polegającą na niewydaniu aktu, Sąd zobowiązuje organ do wydania aktu, co prowadzi do wniosku, że po wydaniu aktu przez organ orzekanie o takim obowiązku jest zbędne.

Skoro wydanie wyroku jest zbędne postępowanie sądowe ulega na mocy art. 355 par. 1 Kpc w zw. z art. 55 ust. 1 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym umorzeniu.

Stosowanie do art. 55 ust. 1 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym w orzeczeniu uwzględniającym skargę Sąd orzeknie zwrot kosztów na rzecz skarżącego od organu. Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 6 września 2001 r., - Dz.U. nr 101 poz. 1113, stwierdził, że wspomniany przepis jest niezgodny z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej w części wyłączającej możliwość orzeczenia o zwrocie kosztów postępowania na rzecz skarżącego w razie umorzenia przez Naczelnym Sąd Administracyjny postępowania sądowego w związku z uwzględnieniem przez organ administracji skargi w całości na podstawie art. 38 ust. 2 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym. W ocenie Sądu na równi z uwzględnieniem skargi w trybie art. 38 ust. 2 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym należy traktować wydanie aktu przez organ administracji po doręczeniu mu odpisu skargi na bezczynność, jeżeli wydanie tego aktu następuje po upływie terminów załatwienia sprawy określonych w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego. Zatem przepis art. 55 ust. 1 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym po wskazanym wyroku Trybunału Konstytucyjnego należy interpretować w ten sposób, że w wypadku umorzenia postępowania w sprawie ze skargi na bezczynność organy z powodu wydania aktu po doręczeniu odpisu skargi na bezczynność Sąd orzeknie zwrot kosztów na rzecz skarżącego od organu, jeżeli wydanie tego aktu następuje po upływie terminów załatwienia sprawy określonych w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego.

Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że odpis skargi skarżącego został Staroście I. doręczony w dniu 21 lutego 2003 r. Stwierdzić też należy, że w sposób oczywisty naruszono terminy załatwienia spraw określone w art. 35-38 Kpa.

Wniosek skarżącego o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę pochodzi z 1997 r. W dniu 28 czerwca 2001 r. Starosta I. wydał decyzję w sprawie tego wniosku. Decyzja ta została przez Wojewodę K.-P. w dniu 21 listopada 2001 r. uchylona i sprawa została przekazana Staroście I. do ponownego rozpatrzenia. Licząc zatem chociażby od tego momentu stwierdzić należy, że nie dochowano terminu załatwienia sprawy. Podkreślić przy tym należy, że w odpowiedzi na skargę nie wykazano, aby w sprawie zachodziły okoliczności uzasadniające wstrzymanie biegu terminu załatwienia sprawy określone w art. 35 par. 5 Kpa. Postępowanie w sprawie było kilkakrotnie zawieszane, lecz postanowienia o zawieszeniu nie były ostateczne - w wyniku zażaleń skarżącego organ wyższego stopnia uchylał je.

Nie wskazano w odpowiedzi na skargę, aby postępowanie spoczywało z powodu terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności. Wskazano jedynie, że w dniu 6 marca 2003 r. wszczęto postępowanie wymagane przez ustawę Prawo ochrony środowiska, w ramach którego wymagane jest oczekiwanie przez 21 dni na zgłoszenie uwag, wniosków i protestów. Termin ten, gdyby go uwzględnić, nie wyczerpuje jednak całego okresu bezczynności. Nie można też powołanych w odpowiedzi na skargę argumentów uznać za przyczyny opóźnienia zawinione przez strony lub niezawinione przez organ. Konieczność zbadania zgodności projektu zagospodarowania działki z planem zagospodarowania przestrzennego i występowania w związku z tym o stwierdzenie nieważności decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu mogłoby wstrzymać bieg terminów załatwienia sprawy, gdyby z tego powodu ostatecznie zawieszono postępowania, co w sprawie, jak stwierdzono, nie miało miejsca, gdyż postanowienia o zawieszeniu były przez organ odwoławczy uchylane. Liczne protesty lokalnej społeczności też za usprawiedliwienie opóźnienia w załatwieniu sprawy nie mogą uchodzić. Nie usprawiedliwiało również opóźnienia w załatwieniu sprawy prowadzenie, jak wynika z odpowiedzi na skargę, negocjacji z inwestorem i Prezydentem Miasta w sprawie innej lokalizacji inwestycji. Inwestor decyduje o ulokowaniu swojej inwestycji, zaś organ administracji architektoniczno-budowlanej rozstrzyga, czy jego zamiar jest zgodny z przepisami i to niezależnie od tego, czy inwestycja wywołuje protesty lokalnej społeczności. Niezasadne jest też odwołanie się do prac prowadzonych nad zmianą planu zagospodarowania przestrzennego, która to zmiana miałaby wykluczać możliwość lokalizacji stacji paliw. Wystarczy stwierdzić, że opóźnienie w załatwieniu sprawy z tego powodu mogłoby być uznane za usprawiedliwione tylko wówczas, gdyby z powodu prac nad zmianą planu zawieszono ostatecznie postępowanie.

Z powyższego wynika, że decyzja Starosty I. z dnia 2 czerwca 2003 r. została wydana po upływie terminów załatwienia sprawy przewidzianych w Kodeksie postępowania administracyjnego.

Z tych wszystkich względów na mocy powołanych przepisów Sąd umorzył postępowanie i zasądził od Starosty I. na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania.