Uzasadnienie
K. R. i R. R. złożyli do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy w S. K. polegającą na niewydaniu – pomimo zobowiązania wynikającego z przepisów prawa – rozstrzygnięcia co do żądania skierowanego do gminy o wykupienie nieruchomości skarżących, położonej w miejscowości W., oznaczonej jako działki nr 36, 60, 68/4 i 72/2, w związku z tym, że wskutek zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego korzystanie z nieruchomości w dotychczasowy sposób oraz zgodny z dotychczasowym przeznaczeniem stało się niemożliwe.
W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta i Gminy S. K. wniósł o jej odrzucenie, jako niedopuszczalnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlegała odrzuceniu.
Na wstępie zaznaczyć należy, że zgodnie z art. 97 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Przepisu wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271) sprawa niniejsza podlegała rozpoznaniu na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
W myśl art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 – zwanej dalej "ustawą") – sąd administracyjny kontrolując działalność administracji publicznej orzeka m.in. w sprawach skarg na bezczynność tych organów w przypadkach:
- - wydania decyzji administracyjnej,
- - wydania w postępowaniu administracyjnym postanowienia, na które służy zażalenie lub postanowienia kończącego postępowanie, a także na postanowienie rozstrzygające sprawę co do jej istoty,
- - wydania postanowienia w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie,
- - innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.
Jak zaznaczono wyżej skarżący wnieśli o zobowiązanie organu w trybie art. 36 ustawy z dnia 07.07.1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.) do odszkodowania za szkodę albo wykupienia nieruchomości bądź zamiany nieruchomości na inną, w związku z niemożliwością korzystania przez skarżących z ich nieruchomości na inną wskutek zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
W tym miejscu zauważyć trzeba, że brak jest podstaw do przyjęcia bezczynności organu w sytuacji, gdy obowiązujące przepisy nie przewidują działania organu w formie prawnej w zakresie określonym zacytowanym wyżej przepisem art. 3 § 2 pkt 8 ustawy. Musi istnieć obowiązek prawny działania organu administracji oraz musi być określona prawna forma tego działania, ujęta w ramy form procesowych rozstrzygnięcia sprawy. Tymczasem w myśl powołanego art. 36 ust. 13 ustawy należało uznać skargę za niedopuszczalną, gdyż sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.
W tej sytuacji skarga podlegała odrzuceniu, o czym orzeczono w sentencji na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 ustawy.