Uzasadnienie
SAB/Rz 10/03
Uzasadnienie
A. S.A. w skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Rzeszowie zarzucił bezczynność Starosty [...] polegającą na zaniechaniu podjęcia stosownych czynności zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych w celu wykonania przez w/w obowiązków związanych z konserwacją przewodów i urządzeń służących przesyłaniu energii elektrycznej.
W argumentach skargi wskazano, że nie udostępnienie przez K. S. jako właściciela działki nr ewid. 227/5 położonej w S. nad którą przebiega linia elektryczna w celu wykonania czynności związanych z konserwacją przewodów służących przesyłaniu energii elektrycznej, polegającej na wycince nadmiernie zbliżonych gałęzi drzew, których dalszy przyrost grozi niebezpieczeństwem dla ludzi oraz mienia stanowi wystarczającą podstawę dla Starosty [...] do wdrożenia postępowania egzekucyjnego.
W ocenie skarżącego Starosta jako wierzyciel i organ egzekucyjny zobowiązany jest do wezwanie właściciela o udostępnienie tej nieruchomości w oparciu o art. 124 ust. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami /DZ. U. z 2000 r. Nr 46 poz. 543 ze zm./ a w braku jego zgody, do nałożenie w tym zakresie obowiązku i wyegzekwowanie go wskazując na przepis art. 1 a pkt 13 w zw. z art. 2 § 1 pkt 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
W przypadku natomiast stwierdzenia braku tych przesłanek, Starosta winien wydać decyzję o odmowie wydania nakazu w tym zakresie.
Mimo złożonego zażalenia do Wojewody w trybie art. 37 ust. 2 k.p.a. sprawa nie została załatwiona przez Starostę do dnia wniesienia skargi tj. dnia 12 lutego 2003 roku.
W odpowiedzi na skargę Starosta wniósł o jej oddalenie.
W replice na zarzuty złożone w skardze przyznał fakt, że A. S.A. pismem z dnia 15 maja 2002 roku wystąpił z wnioskiem o wszczęcie postępowania egzekucyjnego w przez nałożenie obowiązku udostępnienia działki nr wid. 22/7 własności K. S. w celu wykonania czynności konserwacyjnych.
Do wniosku tego dołączono wezwanie skierowane do K. S. z dnia 15.IV.2002 r. o udostępnienie nieruchomości oznaczonej nr ewid. 227/5 oraz notatkę służbową z dnia 25.04.2002 r. o niedopuszczeniu brygady do dokonania wycinki drzew na linii 15 KV zasilającej stację.
Starosta jako organ egzekucyjny w dniu 27 maja 2002 roku przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego podjął czynności zmierzające do zbadania zasadności tego wniosku zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji /DZ. U z 1991 r. Nr 31 poz. 161 ze zm./ i wezwał w/w o uzupełnienie wniosku poprzez;
- - podanie danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków co do oznaczenia tej nieruchomości, gdyż z danych w ewidencji gruntów wskazana działka nie jest własnością K. S.,
- - wykazania, że właściciel odmówił udostępnienia jej,
- - decyzji zezwalającej na budowę tej linii i wykazania, że zezwolenie to obejmuje powyższą działkę.
Pismem z dnia 10.06.2002 r. uzupełniono jedynie oznaczenie działki wskazując na działkę nr ewid. 22/7 oraz przesłano nieczytelną kserokopię decyzji Wojewody [...] zatwierdzającą projekt techniczny o udzieleniu Gminie [...] pozwolenia na budowę, dobudowę i przebudowę linii elektrycznej na działkach w S., bez załączników i wykazania, że działka nr ewid. 22/7 w/w objęta jest tą inwestycją.
Nie uzupełniono zupełnie braku wniosku o dokument potwierdzający odmowę udostępnienia nieruchomości przez jej właściciela K. S. mimo dwukrotnego wezwania o uzupełnienie w tym kierunku. Konkludując zdaniem organu działanie skarżącego ograniczyło się do złożenia wniosku i wskazania właściciel nieruchomości nad którą przebiega linia elektryczna wymagająca konserwacji.
W tym stanie faktycznym A. S.A. jako właściciel przewodów i urządzeń służących do przesyłania energii elektrycznej nie udokumentował swojego uprawnienia o którym mowa w art. 124 ust. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami mimo dwukrotnego wezwania o uzupełnienie braku w tym zakresie, zatem stawiany zarzut bezczynności organu jest nieuzasadniony.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
skarga jest nieuzasadniona.
W pierwszej kolejności wyjaśnienia wymaga, że sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 roku i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1271/.
Kontrola natomiast tegoż Sądu sprowadza się do badania zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej /art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1269/, przy czym Sąd ten z mocy art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153 poz. 1270/ nie jest związany zarzutami ani wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Art. 3 § 2 pkt. 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi określa, że sąd administracyjny orzeka w sprawach skarg na bezczynność organów administracji publicznej w przypadkach określonych w pkt 1-4.
Przedmiotem skargi jest bezczynność Starosty polegająca na zaniechaniu podjęcia stosownych czynności zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych w celu wykonania przez A. S.A. konserwacji linii elektrycznej usytuowanej na działką nr ewid. 22/7 własności K. S. Przez bezczynność organu należy rozumieć natomiast brak działania ze strony organu administracji lub odmowę podjęcia czynności i wykazanie przez osobę zainteresowaną, że organ pozostaje w zwłoce. /vide: Wyrok NSA z dnia 22.07.1998 r. sygn. akt NSA IV SAB 35/98 publ. Lex nr 45154/.
Rozpatrując skargę wniesioną na bezczynność organu administracji państwowej, kontrola sądowa ograniczona jest wyłącznie do ustalenia, czy skarga została wniesiona w sprawie, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 1-4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, czy skarżący wyczerpał środki przewidziane w art. 37 k.p.a., oraz czy przepis prawa przewiduje działanie organu a organ jest w zwłoce.
Zatem warunkiem dopuszczalności skargi na bezczynność organu administracji jest wyczerpanie trybu z art. 37 § 1 k.p.a. oraz występowanie podstawy prawnej do określonego zachowania się organu wobec przedstawionego żądania strony.
Stwierdzić należy, że skarżący przed wniesieniem skargi wyczerpał tryb przewidziany w art. 37 § 1 k.p.a.
Z treści natomiast skargi wynika, że skarżący domaga się podjęcia działania organu w przedmiocie wydania decyzji w przedmiocie nałożeniu obowiązku na K. S. jako właściciela działki nr 22/7, nad którą przebiega linia elektryczna i udostępnienia jej celem konserwacji oraz wyegzekwowanie tego obowiązku, względnie wydanie decyzji odmownej.
Swoje uprawnienia skarżący wywodzi z treści art. 124 pkt 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 2000 r. o gospodarce nieruchomościami /Dz. U. Nr 46 poz. 543 ze zm./
Zgodnie z wyżej cyt. przepisem ustawy właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości jest obowiązany udostępnić nieruchomość w celu wykonania czynności związanych z konserwacją oraz usuwaniem awarii ciągów, przewodów i urządzeń, o których mowa w ust.
- 1. Obowiązek udostępnienia podlega egzekucji administracyjnej.
Oznacza to, że w tej materii mają zastosowanie przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966r roku o postępowaniu egzekucyjnym w administracji /Dz. U. 2002 r. Nr 110, poz. 968/
Z treści art. 3 § 1 w/w ustawy wynika, że egzekucję administracyjną wykonuje się między innymi do obowiązków wynikających bezpośrednio z przepisu prawa.
Obowiązek natomiast udostępnienia nieruchomości w celu wykonania czynności związanych z konserwacją oraz usuwaniem awarii ciągów, przewodów i urządzeń wynika z treści art. 124 pkt 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 2000 r. o gospodarce nieruchomościami. Oznacza to, że z mocy prawa obowiązek ten spoczywa na właścicielu lub użytkowniku wieczystym i w tej sytuacji żądanie wydania nakazu w tym zakresie nie znajduje uzasadnienia.
Postępowanie egzekucyjne w celu wyegzekwowania tego obowiązku natomiast może być wdrożone w stosunku do właściciela tej nieruchomości lub użytkownika wieczystego dopiero wówczas, jeżeli właściciel lub użytkownik nieruchomości nie wyrazi zgody na wejście w teren w celu dokonania konserwacji lub usunięcia awarii.
Ten fakt winien wykazać podmiot ubiegający się o dostęp do nieruchomości jako właściciel tych urządzeń dokumentując jednocześnie legalność tej linii elektrycznej i dopiero po przedłożeniu tychże dokumentów, Starosta jako organ egzekucyjny ma obowiązek wdrożyć postępowanie egzekucyjne.
Z akt sprawy wynika, że wyłączną przyczyną nie załatwienia sprawy przez Starostę [...] było nie uzupełnienie braku wniosku o wszczęcie postępowania egzekucyjnego przez A. S.A. i tym samym nie wykazanie jego uprawnienia wynikającego z art. 125 ust. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami.
W tej sytuacji nie można uznać zasadności skargi, jakoby organ pozostawał w bezczynności i w konsekwencji powoduje to nie uwzględnienie skargi.
Z tych względów, Sąd oddalił skargę jako nieuzasadnioną stosownie do art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U Nr 153 poz. 1270/.