Uzasadnienie
SAB/Rz 60/03
Uzasadnienie
S. N. w skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Rzeszowie zarzucił bezczynność Wojewody [...] w przedmiocie uchylania się od wydania decyzji stwierdzającej, że majętność należąca do rodziny N. położona w Z. nie podlegała przejęciu na rzecz Skarbu Państwa w trybie dekretu o przeprowadzeniu reformy rolnej.
Mimo złożonego do Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w Warszawie zażalenia w trybie art. 37 ust. 2 k.p.a. sprawa nie została załatwiona do dnia wniesienia skargi tj. do dnia 14 listopada 2003 roku.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie i przyznał, że wnioskodawca w dniu 15.10.2001 roku złożył wniosek o stwierdzenie, że majętność Z. należąca do rodziny N. obejmująca swym zakresem 285.1308 ha lasów nie podlegała przejęciu na rzecz Skarbu Państwa w trybie dekretu o przeprowadzeniu reformy rolnej. Z przedłożonego odpisu księgi wieczystej ustalono, że w/w nieruchomość była własnością w różnych częściach następujących osób a to; K. N., E. N., H. N., A. M., A. B., J. N., M. N., W. N., B. N., J. N. W tej sytuacji niezbędnym stało się prawidłowe ustalenie stron postępowania i wezwano w/w o uzupełnienie wniosku w tym zakresie ustalając jednocześnie termin załatwienia niniejszej sprawy na koniec sierpnia 2003 rok.
W/w nie uzupełnił powyższego wniosku lecz w dniu 29.07 2003 roku złożył zażalenie na toczące się postępowanie do Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, które do dnia dzisiejszego nie zostało rozpatrzone.
W tym stanie faktycznym sprawy brak jest podstaw do stwierdzenia bezczynności organu w nie załatwieniu sprawy gdyż S. N. nie uzupełnił braku wniosku mimo wezwania, a nadto brak akta administracyjnych sprawy, które wraz z zażaleniem w dniu 8.08.2003 roku zostały przekazane do Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w Warszawie nie pozwalają na załatwienie sprawy z przyczyn niezawinionych przez organ.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
skarga jest nieuzasadniona.
W pierwszej kolejności wyjaśnienia wymaga, że sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 roku i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. z 2002 r Nr 153 poz. 1271/.
Sąd ten z mocy art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153 poz. 1270/ nie jest związany zarzutami ani wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Skarga zarzuca bezczynność Wojewody [...] w przedmiocie uchylania się od wydania decyzji merytorycznej stwierdzającej, że majętność należąca do rodziny N. położona w Z. nie podlegała przejęciu na rzecz Skarbu Państwa w trybie dekretu o przeprowadzeniu reformy rolnej.
Art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz.U Nr 153 poz. 1270/ stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na;
1/ decyzje administracyjne, 2/ postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, 3/ postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym na które służy zażalenie, 4/ inne niż wymienione w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, 5/ akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej, 6/ akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5 podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej, 7/ akty nadzoru nad działalnością organów samorządu terytorialnego, 8/ bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4.
Przez bezczynność organu należy rozumieć brak działania ze strony organu administracji lub odmowę podjęcia czynności i wykazanie przez osobę zainteresowaną, że organ pozostaje w zwłoce.
Warunkiem dopuszczalności skargi na bezczynność organu administracji jest przede wszystkim występowanie podstawy prawnej do określonego zachowania się organu wobec przedstawionego żądania strony.
Sąd uwzględniając skargę zobowiązuje organ do wydania aktu lub dokonania czynności bądź przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku, wynikających z przepisów prawa, ale może to czynić tylko wówczas, gdy organ pozostający w bezczynności jest właściwy w sprawie /wide; wyrok NSA z dnia 4 sierpnia 1999 r sygn. akt IV SAB 80/98 publ. Lex.nr 48711/.
Z treści skargi oraz z odpowiedzi na skargę i załączonych do niej dokumentów wynika, że skarżący domaga się wydania decyzji o stwierdzeniu, że majętność obejmująca swym zakresem 285,1308 ha lasów położona w Z. podlegała wyłączeniu spod przepisów ustawy dekretu PKWN z dnia 6 września 1944 roku o przeprowadzeniu reformy rolnej /Dz.U z 1945 r Nr 3 poz. 13/.
W ocenie Sądu żądanie skarżącego nie podlega rozpoznaniu w trybie administracyjnym, tym samym Wojewoda nie jest właściwy do rozpoznania i orzekania w niniejszej sprawie oznacza to, że nie może on pozostawać w bezczynności.
Uznać należy, że w obowiązujący wówczas systemie prawnym, przejęcie na własność Państwa lasów i gruntów leśnych regulował odrębny od dekretu o przeprowadzeniu reformy rolnej akt prawny nacjonalistyczny tj. dekret PKWN z dnia 12 grudnia 1944 roku o przejęciu niektórych lasów na własność Skarbu Państwa /Dz. U. z 1944 r. Nr 15 poz. 82/ oraz przepisy wykonawcze tj. rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych z dnia 20.12.1945 r. w sprawie wykonania dekretu PKWN z dnia 12.12.1944 r. o przejęciu niektórych lasów na własność Skarbu Państwa /Dz. U. Nr 4 poz. 16/.
Na podstawie w/w przepisów nabycie przez Skarb Państwa lasów i gruntów leśnych następowało z mocy samego prawa. Zgodnie z art. 6/1/ powołanego dekretu przepisanie tytułu własności następowało na wniosek właściwej Dyrekcji Lasów Państwowych, oznacza to, że przepisy w/w nie przewidywały wydania decyzji w tym zakresie.
W /cyt. przepisy dekretu zostały uchylone na podstawie art. 6 ustawy z dnia 28 lipca 1990 r o zmianie ustawy Kodeks cywilny/ Dz.U. Nr 55 poz. 321 i nie ma przepisu, który by przewidywał właściwość organów administracji do rozstrzygania sporów dotyczących nabycia przez Skarb Państwa własności lasów i gruntów leśnych na podstawie tego uchylonego już obecnie dekretu.
Spory takie mogą być rozstrzygane wyłącznie w postępowaniu przed sądem powszechnym /vide; wyrok NSA z dnia 6.08.1999 r sygn. akt IV SA 138/98 publ. Lex. nr 48628, uchwała Sądu Najwyższego z dnia 22.04.1994 r. sygn. III CZP 50/94 publ. OSNC 1994/11/212, uchwała Sądu Najwyższego z dnia 27.04.1994 r. sygn. III CZP 54/94 publ. OSNC 1994/11/215/.
W tym stanie sprawy stwierdzić należy, że skoro żądanie skarżącego nie podlega rozpoznaniu w trybie administracyjnym, skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić stosownie do art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153 poz. 1270/.