Wyrok NSA oz. w Szczecinie z 7 marca 2001 r., SAB/Sz 75/00

Sprawa

sprawy ze skargi Idalii S. na bezczynność Starosty Powiatowego w S. w przedmiocie pozwolenia na budowę - oddala skargę.

Teza

Brak jest podstaw do przyjęcia bezczynności organów w sytuacji, gdy obowiązujące przepisy prawa nie przewidują działania organów w określonej formie prawnej, w zakresie określonym art. 16 ust. 1 pkt 1-4 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny

Uzasadnienie

Idalia S. pismem z dnia 8 listopada 1999 r. zwróciła się do Urzędu Miasta D. Wydziału Architektury "o pisemne wyjaśnienie jak i również kserokopię dokumentów na podstawie których zostało wydane pozwolenie na budowę w 1983 r., budynku mieszkalnego przy ul. M. 82 (...) w odległości 2,5 m od granicy z otworami okiennymi".

Naczelnik Wydziału Architektury i Budownictwa Starostwa Powiatowego w S. poinformował Idalię S. pismem z dnia 28 marca 2000 r., że Leszek W. otrzymał pozwolenie na budowę wydane przez Urząd Miasta i Gminy w D. (...) dnia 11 czerwca 1983 r.

Z treści pisma wynika, że obiekt został wybudowany zgodnie z dokumentacją techniczną i w odległościach od granic działek zatwierdzonych w planie zagospodarowania co jest zgodne z par. 12 ust. 2 rozporządzenia Ministra Administracji Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki /Dz.U. nr 17 poz. 62/.

Następnie Zarząd Powiatu w S. pismem z dnia 5 maja 2000 r. poinformował Idalię S., że podtrzymuje w całości stanowisko Naczelnika Wydziału Architektury i Budownictwa Starostwa Powiatowego w S. Idalia S. złożyła do Wojewody Z. zażalenie na Zarząd Powiatu w S. w przedmiocie podtrzymania stanowiska Naczelnika Wydziału Architektury i Budownictwa Starostwa Powiatowego w S. W dniu 19 maja 2000r. Idalia S. złożyła skargę do Sądu na bezczynność organów administracyjnych publicznej przy Starostwie Powiatowym w S. Zdaniem skarżącej sprawa dotyczy niezgodnego z prawem usytuowania obiektu mieszkalnego należącego do Leszka W. graniczącego bezpośrednio z jej działką. W skardze nawiązała do pisma 28 listopada 1999 r. uważając, że ww. organy nie zajęły się należycie sprawą wydania pozwolenia na budowę z dnia 11 czerwca 1983 r., które nastąpiło w wyniku przestępstwa.

Starosta S. w piśmie z dnia 11 grudnia 2000 r. wniósł o oddalenie skargi.

Na rozprawie w dniu 7 marca 2001 r. zgłosił się pełnomocnik skarżącej, który oświadczył, że skarga dotyczy bezczynności organów w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Kierownika Wydziału Gospodarki Terenowej Ochrony Środowiska i Komunikacji w D. z dnia 11 czerwca 1983 r. w przedmiocie pozwolenia na budowę domu jednorodzinnego udzielonego Leszkowi W. Pełnomocnik organu podtrzymał swoje stanowisko w zakresie oddalenia skargi bowiem skarżąca podania o wznowienie postępowania nie składała.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zgodnie z art. 17 w związku z art. 16 ust. 1 pkt 1 - 4 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ zaskarżenie przez stronę bezczynności organu administracji publicznej jest dopuszczalne w takim tylko zakresie w jakim obowiązujące przepisy prawa przewidują działanie danego organu w określonej formie prawnej.

Z treści powyższych przepisów jednoznacznie wynika, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie ale nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub też nie podjął stosownej czynności.

Taka sytuacja w rozpoznawanej sprawie nie zaistniała.

Z treści wniosku skarżącego Idalii S. z dnia 8 listopada 1999 r. wynika, że domagała się ona pisemnego wyjaśnienia jak również zażądała kserokopii i dokumentów na podstawie których zostało wydane w 1983 r. pozwolenie na budowę budynku mieszkalnego przy ul. M. 82 (...) w odległości 2,5 m od jej granicy z otworami okiennymi.

Zdaniem Sądu wniosek ten nie wszczynał postępowania administracyjnego i brak było podstaw do wydania decyzji rozstrzygającej o żądania Idalii S. Nie każde żądanie strony wywołuje skutek procesowy w postaci wszczęcia postępowania w rozumieniu art. 61 par. 1 Kpa. Zgodnie bowiem z art. 1 pkt 1 Kpa przedmiotem postępowania administracyjnego są sprawy indywidualne rozpatrywane w formie decyzji, a taka sytuacja w rozpoznawanej sprawie nie zaistniała.

Naczelnik Wydziału Architektury i Budownictwa Starostwa Powiatowego w S. stosownie do treści wniosku Idalii S. udzielił jej pisemnego wyjaśnienia /pismo z dnia 28 marca 2000 r./ Tak więc nie ma podstaw do przyjęcia bezczynności organów w zaistniałej sytuacji. jak już bowiem podniesiono wyżej obowiązujące przepisy prawa nie przewidywały działania organów w określonej formie prawnej w zakresie określonym art. 16 ust. 1 pkt 1-4 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym.

Skutkuje to odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej na podstawie art. 27 ust. 2 cytowanej ustawy.

Skoro pełnomocnik skarżącej uważa, że postępowanie w sprawie udzielonego Leszkowi W. pozwolenia na budowę powinno być wznowione w trybie art. 145 par. 1 pkt 1 Kpa, to winien złożyć stosowne podanie z uwzględnieniem treści przepisu art. 146 par. 1 Kpa.