Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny uznał, co następuje:
Skarga okazała się uzasadniona.
Zgodnie z art. 35 par. 1 i par. 3 Kpa, organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki i we wskazanych terminach, a stosownie do przepisu art. 172 Kpa w postępowaniu w sprawach zobowiązań podatkowych organ odwoławczy winien załatwić sprawę nie później niż w ciągu 2 miesięcy od dnia otrzymania odwołania. Przepis powyższy, będący przepisem szczególnym w stosunku do przepisu art. 35 par. 3 zd. ostatnie Kpa określającego miesięczny termin do wydania decyzji w postępowaniu odwoławczym, nie wyłącza stosowania w postępowaniu podatkowym przepisów art. 36-38 Kpa. Tak więc, z jednej strony podatkowy organ odwoławczy ma obowiązek o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w ww. terminie zawiadomić stronę, podając nie tylko przyczynę zwłoki, ale wskazując nowy termin załatwienia sprawy, i to zarówno w sytuacji, gdy przyczyna nierozpatrzenia odwołania leży po stronie tego organu, jak i w przypadku zwłoki z przyczyn od niego niezależnych /art. 36 par. 1 i par. 2 Kpa/, z drugiej zaś strony - na niezałatwienie odwołania przez organ podatkowy w terminie określonym w art. 172 Kpa lub ustalonym w myśl art. 36 Kpa, służy stronie postępowania podatkowego zażalenie do organu administracyjnego wyższego stopnia /art. 37 Kpa/.
W rozpatrywanej sprawie jest bezsporne, że wyłączną przyczyną niezałatwienia przez Izbę Skarbową odwołania skarżącego Banku od decyzji Urzędu Skarbowego z 29.09.1994 r. było wystąpienie przez tenże organ odwoławczy do Ministra Sprawiedliwości z podaniem o wniesienie rewizji nadzwyczajnej od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 października 1995 r. nakazującego, w wyniku uchylenia decyzji ostatecznej tegoż organu z dnia 22.12.1994 r. - ponowne rozpatrzenie odwołania.
Nie kwestionując bynajmniej prawa Izby Skarbowej do inspirowania w trybie prawem przewidzianym postępowania zmierzającego do uchylenia czy zmiany prawomocnego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, zauważyć należy, iż w sprawie wywołanej wniesieniem rozpatrywanej skargi do uchybienia przez Izbę Skarbową określonego w art. 172 Kpa terminu do rozpatrzenia odwołania - liczonego w omawianej sytuacji od daty doręczenia jej odpisu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego wraz z uzasadnieniem oraz aktami postępowania administracyjnego, a więc od daty 6.12.1995 r. - doszło już przed złożeniem do Ministra Sprawiedliwości podania o wniesienie rewizji nadzwyczajnej od tego orzeczenia, skoro - jak wskazuje się to w odpowiedzi na rozpatrywaną skargę - z podaniem takim wystąpiono dopiero w dniu 12.02.1996 r. Jakkolwiek też dopiero w tymże dniu organ ten zawiadomił powiadomił odwołującego się podatnika o niezałatwieniu sprawy w terminie i o przyczynie takiego stanu rzeczy, to brak jednoczesnego wskazania nowego terminu jej załatwienia uzasadniał wystąpienie tegoż podatnika z zażaleniem na bezczynność organu odwoławczego do organu administracyjnego wyższego stopnia, a po wyczerpaniu tego środka odwoławczego - wniesienie skargi na podstawie art. 17 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym.
Jakkolwiek przywołane w odpowiedzi na skargę podanie o wniesienie rewizji nadzwyczajnej złożone zostało przed dniem 1 lipca 1996 r., tj. przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 1 marca 1996 r. o zmianie Kodeksu postępowania cywilnego (...) /Dz.U. nr 43 poz. 189/, a więc w okresie obowiązywania przepisu art. 421 par. 2 Kpc, przewidującego możliwość wniesienia rewizji nadzwyczajnej i uwzględnienia jej przez Sąd Najwyższy z powodu naruszenia zaskarżonym orzeczeniem interesu Rzeczypospolitej Polskiej mimo upływu okresu 6-miesięcznego od uprawomocnienia się zaskarżonego orzeczenia, to zważywszy na treść przepisów art. 10 i art. 11 ust. 1 ww. ustawy nowelizującej Kodeks postępowania cywilnego, zakreślającą 6-miesięczny, nieprzekraczalny termin do wniesienia przez uprawniony podmiot rewizji nadzwyczajnej od orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego niezależnie od rodzaju podstawy zaskarżenia w tymże trybie /określonej przepisem art. 57 ust. 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym/ i odnoszącą ten termin do wszystkich rewizji nadzwyczajnych od orzeczeń tego rodzaju wnoszonych po dniu wejścia w życie ustawy nowelizacyjnej /1.07.1996 r./, a więc niezależnie od daty wydania orzeczenia, uznać należy, iż z dniem 1.07.1996 r. - wobec niemożności wniesienia rewizji nadzwyczajnej od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego wydanego w dniu 13 października 1995 r. - w każdym razie odpadła wskazana przez Izbę Skarbową przyczyna powodująca zwłokę w rozpatrzeniu odwołania i ostatecznego załatwienia sprawy.
Okoliczność, że akta postępowania podatkowego nadal spoczywały w Ministerstwie Sprawiedliwości, które do 30.06.1996 r. nie rozpatrzyło podania o wniesienie rewizji nadzwyczajnej, nie może w żadnym razie usprawiedliwiać bezczynności organu obowiązanego do podjęcia wszelkich kroków zmierzających do załatwienia sprawy zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 35 par. 1 Kpa i w terminach określonych w wyżej przytoczonych przepisach tegoż Kodeksu.
Uznając w tych warunkach skargę za uzasadnioną, orzec należało jak w sentencji /art. 26 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym/. O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie przepisów art. 55 ust. 1 i ust. 3 tej ustawy.