Wyrok NSA oz. we Wrocławiuz 16 listopada 1990 r., sygn. akt SAB/Wr 20/90

Tezy

1. W przypadku wniesienia przez osobę bliską najemcy opuszczającego lokal podania o przydzielenie jej tego lokalu na podstawie art. 47 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. - Prawo lokalowe /Dz.U. 1987 nr 30 poz. 165 ze zm./, organ właściwy do rozpatrzenia owego wniosku nie może zwlekać z wydaniem decyzji tylko z powodu braku odpowiedniego lokalu lub pomieszczenia zastępczego umożliwiającego przekwaterowanie wnioskodawca. W takiej bowiem sytuacji powinien wydać decyzję "częściową" rozstrzygającą o samym żądaniu wniosku to jest o przydzieleniu bądź odmowie przydzielenia lokalu objętego wnioskiem. O ewentualnym przekwaterowaniu organ orzeknie wówczas dopiero w decyzji przydzielającej imiennie skonkretyzowany lokal lub pomieszczenie. Decyzja kończąca taką sprawę administracyjną obejmowałaby zresztą nie tylko przydział konkretnego mieszkania, ale także nakaz "opuszczenia i opróżnienia" lokalu zajmowanego bez tytułu prawnego oraz przekwaterowania się do wskazanego mieszkania. Dopiero tej treści decyzja może podlegać wykonaniu w drodze egzekucji administracyjnej.

2. W przypadku, gdy skargę na "milczenie władzy" wnosi prokurator wówczas ustanowiony w art. 216 par. 2 Kpa warunek wcześniejszego wyczerpania środków przewidzianych w art. 37 Kpa będzie spełniony, jeżeli zażalenie na niezałatwienie spraw w terminie wniosła do organu wyższego stopnia strona postępowania administracyjnego.