Uzasadnienie
We wniosku z dnia 5 września 1984 r. Czesław T. domagał się ustawienia przed żywopłotem przy ul. T. nr 82 znaku drogowego o symbolu B-36 "zakaz zatrzymywania się". W odpowiedzi na ten wniosek pismem z dnia 13 października 1986 nr KM 6611/59/86 Kierownik Wydziału Komunikacji Urzędu Miejskiego w W. poinformował, że zgodnie z obowiązującymi przepisami znaki drogowe ustawiane są na drogach publicznych, nie mogą natomiast być ustawiane na prywatnych posesjach, a tego dotyczy wniosek zainteresowanego.
Od powyższego pisma, mającego - zdaniem odwołującego się - charakter decyzji administracyjnej, Czesław T. odwołał się do Dyrektora Wydziału Komunikacji Urzędu Wojewódzkiego w Wałbrzychu, zarzucając przyjęcie za podstawę rozstrzygnięcia błędnych ustaleń faktycznych, albowiem miejsce, w którym ma być ustawiony znak drogowy, jest drogą publiczną, a nie prywatną posesją.
Organ II instancji odmówił rozpoznania odwołania i wydania decyzji, stwierdzając, że sprawy dotyczące ustawiania znaków drogowych nie są sprawami indywidualnymi z zakresu administracji państwowej i nie mogą być rozstrzygane w drodze decyzji administracyjnej.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Czesław T. zakwestionował stanowisko organu stopnia wojewódzkiego i domagał się wydania przez ten organ decyzji administracyjnej, rozstrzygającej w przedmiocie jego wniosku oraz o zasądzenie od tegoż organu na jego rzecz kosztów postępowania poniesionych w sprawie.
Organ odwoławczy nie znalazł podstawy do zmiany swego stanowiska i w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Kodeks postępowania administracyjnego normuje postępowanie w sprawach indywidualnych, należących do właściwości organów administracji rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnych /art. 1 par. 1 pkt 1 Kpa/. O tym, czy określona sprawa jest sprawą indywidualną, rozstrzyganą w drodze decyzji administracyjnej, decyduje odpowiedni przepis prawa materialnego.
O zasadach i warunkach bezpieczeństwa ruchu pieszych i pojazdów na drogach publicznych stanowią przepisy ustawy z dnia 1 lutego 1983 r. - Prawo o ruchu drogowym /Dz.U. nr 6 poz. 35/. Przepis art. 7 ust. 1 i 4 tej ustawy zawiera upoważnienie do wydania rozporządzeń wykonawczych dotyczących określenia znaków i sygnałów obowiązujących w ruchu drogowym oraz regulujących zasady zarządzania ruchem na drogach i znakowania dróg, a także właściwość organów administracji państwowej w tych sprawach. Na podstawie upoważnienia zawartego w art. 7 ust. 1 powołanej ustawy Ministrowie Komunikacji i Spraw Wewnętrznych wydali rozporządzenie z dnia 9 sierpnia 1983 r. w sprawie znaków i sygnałów drogowych /Dz.U. nr 50 poz. 224/, określające rodzaje znaków i sygnałów obowiązujących w ruchu drogowym.
Żaden przepis powołanych wyżej aktów prawnych nie przewiduje wydawania w omawianych sprawach decyzji administracyjnych w rozumieniu art. 1 par. 1 pkt 1 Kpa i art. 104 Kpa. Wniosek zatem o wydanie takiej decyzji jest bezpodstawny, a skarga na bezczynność organu administracji państwowej w tej sprawie jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu.
Z tych względów na mocy art. 204 par. 1 Kpa należało postanowić jak w sentencji.