Postanowienie NSA oz. we Wrocławiuz 19 listopada 1990 r., sygn. akt SAB/Wr 29/90

Teza

1. 1. Zgodnie z art. 216 par. 1 i 2 Kpa do Naczelnego Sądu Administracyjnego można wnieść skargę na bezczynność organu administracji państwowej, a także do innego organu powołanego do załatwienia spraw indywidualnych, rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnej, jeżeli:
2. 1) organ ten nie wydał w określonej sprawie decyzji w ustalonym terminie, a nadto
3. 2) strona wyczerpała możliwość złożenia zażalenia na bezczynność organu do organu wyższego stopnia.
4. 2. Na mocy art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. - przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych /Dz.U. nr 32 poz. 191/ i art. 1 pkt 29 cz. II B lit. "k" ustawy z dnia 17 maja 1990 r. o podziale zadań i kompetencji określonych w ustawach szczególnych pomiędzy organy administracji rządowej oraz o zmianie niektórych ustaw /Dz.U. nr 34 poz. 198/ sprawy gospodarki gruntami, w tym w szczególności sprawy wyznaczania nabywców lokali w budynkach wielomieszkaniowych, należące do dnia 27 maja 1990 r. do rad narodowych przeszły do zadań samorządu terytorialnego i odpowiednio prezydentów miast, burmistrzów i wójtów.
5. 3. Zgodnie z art. 17 pkt 1 Kpa w brzmieniu ustalonym ustawą z dnia 24 maja 1990 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego /Dz.U. nr 34 poz. 201/ organem wyższego stopnia w stosunku do organów gmin w sprawach należących do zadań własnych gmin są kolegia odwoławcze przy sejmikach.

Skarga do Naczelnego Sądu Administracyjnego na bezczynność wójta albo burmistrza /prezydenta miasta/ przysługuje po wyczerpaniu trybu postępowania określonego w art. 37 par. 2 Kpa.