Orzeczenie TK z 13 maja 1994 r., T 4/94

Tezy

Trybunał Konstytucyjny po rozpoznaniu (...) wniosku (...) Rady Miejskiej w Tarnowskich Górach o stwierdzenie zgodności art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 31 lipca 1989 r. o obowiązkach i prawach posłów i senatorów /t.j. Dz.U. 1991 nr 18 poz. 79/ - z art. 18 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym /Dz.U. nr 16 poz. 95 ze zm./, na podstawie (...) postanowił:

nie nadawać wnioskowi dalszego biegu.

Uzasadnienie

Rada Miejska w Tarnowskich Górach uprawniona na podstawie art. 23 ust. 1 o Trybunale Konstytucyjnym do wystąpienia z wnioskiem o stwierdzenie zgodności aktu ustawodawczego z Konstytucją albo innego aktu normatywnego z Konstytucją lub aktem ustawodawczym wystąpiła z wnioskiem o stwierdzenie zgodności art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 31 lipca 1989 r. o obowiązkach i prawach posłów i senatorów /t.j. Dz.U. 1991 nr 18 poz. 79/ z art. 18 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym /Dz.U. nr 16 poz. 95 ze zm./, co oznacza, iż wniosek jako nie podlegający kognicji Trybunału Konstytucyjnego nie odpowiada wymaganiom wynikającym z przepisów ustawy.

Zgodność lub niezgodność ustawy można badać jedynie w odniesieniu do postanowień Konstytucji /art. 33a ust. 1 pozostawionych w mocy przepisów konstytucyjnych/.

Z opisanego stanu faktycznego będącego inspiracją dla sformułowania wniosku przez Radę wynika, iż zagadnienie to dotyczy wykładni postanowień cytowanych ustaw.

Wprawdzie dokonywanie wykładni ustaw należy także do kompetencji Trybunału, to musi się to jednak odbywać według procedury opisanej w art. 13 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym.