Orzeczenie TK z 23 maja 1990 r., U 14/89

Tezy

Trybunał Konstytucyjny po rozpoznaniu sprawy z wniosku Prokuratora Generalnego o stwierdzenie, że:

przepis par. 12 ust. 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 1987 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów prawa lokalowego /Dz.U. nr 36 poz. 203 ze zm./ oraz zarządzenie Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 11 maja 1988 r. w sprawie wypadków uzasadniających korzystanie z dodatkowej powierzchni mieszkalnej ze względu na stan zdrowia /M.P. nr 16 poz. 135/ są niezgodne z art. 54 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. - Prawo lokalowe /Dz.U. 1987 nr 30 poz. 165 ze zm./ i art. 42 ust. 2 Konstytucji RP

postanawia:

umorzyć postępowanie.

Uzasadnienie

W toku postępowania przygotowawczego do sprawy uległ zmianie stan prawny.

Trybunał Konstytucyjny ustalił, że rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 10 kwietnia 1990 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie wykonania niektórych przepisów prawa lokalowego /Dz.U. nr 26 poz. 150/, które wobec ogłoszenia w dniu 24 kwietnia 1990 r. weszło w życie po upływie 14 dni od tej daty /par. 3 rozporządzenia/, Rada Ministrów dokonała zmiany kwestionowanego par. 12 ust. 4 rozporządzenia z dnia 9 listopada 1987 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów prawa lokalowego /Dz.U. nr 36 poz. 203 ze zm./

Zmiana ta polega na skreśleniu przez Radę Ministrów w kwestionowanym przepisie "wypadków uzasadniających korzystanie z dodatkowej powierzchni mieszkalnej ze względu na stan zdrowia".

Obecnie przepis ten reguluje kwestię przekazaną uprzednio bezpodstawnie do uregulowania Ministrowi Zdrowia i Opieki Społecznej.

Wprawdzie dotychczas nie zostało uchylone zarządzenie Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 11 maja 1988 r. /M.P. nr 16 poz. 135/ jednakże Trybunał Konstytucyjny przyjął, stosując regułę kolizyjną lex posterior derogat legi priori, że zarządzenie to utraciło moc wobec zastąpienia go powołanym rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 10 kwietnia 1990 r.