Orzeczenie TK z 19 kwietnia 1989 r., U 16/88

Tezy

umorzyć postępowanie.

Uzasadnienie

Rada Ministrów nie unormowała w rozporządzeniu z dnia 6 lutego 1985 r. wszystkich spraw przekazanych do jej kompetencji. Natomiast w par. 46 ust. 2 Rada Ministrów dokonała subdelegacji ustalając, iż Minister Finansów, w porozumieniu z Ministrem Komunikacji, określi szczegółowe zasady ustalania przez zakład ubezpieczeń wartości pojazdu, a także zasady ustalania pozostałości oraz zakresu wyposażenia pojazdu objętego ubezpieczeniem ustawowym auto-casco.

Prokurator podniósł, iż na gruncie prawa polskiego dopuszczalna jest tylko taka subdelegacja kompetencji prawotwórczych, której dalsze przeniesienie na rzecz innego organu znajduje oparcie w akcie ustawowym.

(...) Zarządzenie Ministra Finansów z dnia 20 maja 1985 r. wykracza poza upoważnienie zawarte w przepisie par. 46 ust. 2 rozporządzenia z dnia 6 lutego 1985 r. Przepis par. 4 ust. 2 zarządzenia zawiera bowiem określenie kursu walut obcych wydatkowanych na zakup części pojazdu zakwalifikowanych do wymiany, które zakupione zostały za waluty obce. Stwierdza się jednocześnie, iż odszkodowanie ustala się wówczas według bieżącego kursu walut obcych w złotych, określonego przez Prezesa Narodowego Banku Polskiego. Stanowi to wyjście poza kompetencje prawotwórcze Ministra Finansów przekazane mu w przepisie par. 46 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 6 lutego 1985 r. Rozporządzenie to nie zawiera bowiem w ogóle upoważnienia do określenia jaki kurs walut obcych przyjmuje się przy ustalaniu wysokości odszkodowania.

(...) podkreślona także została na marginesie złożonego wniosku kwestia dopuszczalności ustalania równowartości zagranicznych środków płatniczych w walutach wymienionych w złotych polskich inaczej, niż według kursu specjalnego Narodowego Banku Polskiego, np. według kursu "Pewexu".

Rada Ministrów w wydanym rozporządzeniu z dnia 29 marca 1989 r. w sprawie ubezpieczeń ustawowych komunikacyjnych /Dz.U. nr 18 poz. 100/ unormowała wszystkie kwestie przekazane jej przez art. 7 ustawy z dnia 29 września 1984 r. o ubezpieczeniach majątkowych i osobowych, dotyczące ubezpieczeń komunikacyjnych.

Uchyliła zatem kwestionowane przez Prokuratora Generalnego rozporządzenie z dnia 6 lutego 1985 r. a tym samym utraciło także moc prawną zarządzenie Ministra Finansów z dnia 20 maja 1985 r.

W tym stanie rzeczy dalsze postępowanie stało się bezprzedmiotowe.