Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą) z 4 grudnia 1997 r., V SA 1009/97

Teza

O charakterze obozu nie może decydować jego nazwa nadana przez ówczesne władze ZSRR, lecz rzeczywisty charakter obozu.

Sentencja

1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej tę decyzję decyzji Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych o przyznaniu uprawnień kombatanckich.

Uzasadnienie

Naczelny Sąd Administracyjny podziela pogląd prawny wyrażony w uchwale Sądu Najwyższego z dnia 23 stycznia 1997 r. III ZP 9/96 /OSNAPU 1997 Nr 11 poz. 181/, iż "obozy nazwane przez władze radzieckie "obozami internowania" nie mogą być za takie uznawane, a pobyt w nich jest tożsamy z pobytem w łagrach".

Pojęcie internowania oznacza osadzenie w specjalnie utworzonych obozach, do czasu zakończenia wojny, obywateli państwa nieprzyjacielskiego, bądź oddziałów wojujących, które przekroczyły granice państwa neutralnego i niewątpliwie nie może odnosić się do pobytu skarżącego w obozie, jeśli zważyć, że pobyt ten przypadł w przeważającej części na okres powojenny.

Nieuprawniony wydaje się także na gruncie przepisów ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego /Dz.U. nr 17 poz. 75 ze zm./ w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji zaskarżonej, że pobyt w łagrach dotyczył tylko osób skazanych wyrokiem sądu wojskowego lub NKWD, skoro ustawa takiego uściślenia nie zawiera a warunki w jakich przebywały w danym obozie osoby osadzone bez wyroku i osoby skazane nie różniły się.