Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą) z 5 stycznia 1999 r., V SA 1125/98

Teza

Postępowanie określone przepisem art. 154 par. 1 Kpa obejmuje wprawdzie stan faktyczny sprawy, w której zapadła decyzja mająca w tym trybie być uchylona lub zmieniona, ale jest postępowaniem nowym, w nowej sprawie zakończonej nowymi rozstrzygnięciami.

Tryb ten pozwala na zmianę lub uchylenie nie tylko decyzji wadliwych, ale również decyzji nie dotkniętych żadnymi wadami, jeżeli ich wzruszenie jest podyktowane względami interesu społecznego lub słusznym interesem strony.

Ograniczenie się zatem przy rozpoznawaniu sprawy wyłącznie do skontrolowania legalności decyzji i pominięcie rozpoznania sprawy w świetle przesłanek zmiany lub uchylenia decyzji określonych w art. 154 Kpa stanowi naruszenie prawa.

Sentencja

1. uchyla zaskarżoną decyzję wraz z poprzedzającą decyzją Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji o odmowie udzielenia zezwolenia na pobyt stały na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Uzasadnienie

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zaskarżona decyzja wraz z poprzedzającą ją decyzją z dnia 27.02.1998 r., wydane zostały w trybie określonym przepisem art. 154 par. 1 Kpa, czyli w postępowaniu obejmującym wprawdzie stan faktyczny sprawy, w której zapadła decyzja mająca w tym trybie zostać uchyloną lub zmienioną, ale będącym postępowaniem nowym, w nowej sprawie zakończonej nowymi rozstrzygnięciami.

Powołany tryb pozwala na zmianę lub uchylenie nie tylko decyzji wadliwych, ale również decyzji nie dotkniętych żadnymi wadami, jeżeli ich wzruszenie jest podyktowane względami interesu społecznego lub słusznym interesem strony.

Ograniczenie się zatem przy rozpoznawaniu sprawy wyłącznie do skontrolowania legalności decyzji i pominięcie rozpoznania sprawy w świetle przesłanek zmiany lub uchylenia decyzji określonych w art. 154 Kpa stanowi naruszenie prawa.

W tym aspekcie może mieć znaczenie także zmiana okoliczności faktycznych. /por. wyroki NSA z dnia: 20 grudnia 1991r., II SA 893/91 - ONSA 1993 Nr 2 poz. 33 i 27 stycznia 1987 r., III SA 1048/85 - ONSA 1987 Nr 1 poz. 50/.

Rozstrzygając sprawę organ administracyjny nie zajmował się: oceną przesłanek z art. 154 Kpa, w szczególności kwestią słusznego interesu strony.

Obie wydane w tym trybie decyzje są rozstrzygnięciami w kolejnych instancjach po rozstrzygnięciu z dnia 23.12.1997 r., przy wykorzystaniu tych samych argumentów i z powołaniem się na te same przesłanki.

Jednocześnie Minister SWiA przeszedł do porządku nad faktem, że te okoliczności które zdaniem Wojewody Ł. stanowiły podstawę odmowy zezwolenia na stały pobyt na terytorium RP, to jest brak środków finansowych zapewniających skarżącej pobyt w Polsce, brak środków utrzymania męża cudzoziemki, nieudokumentowanie perspektywy podjęcia pracy lub aktywizacji gospodarczej, skromne warunki lokalowe, okazały się nieprawdziwe lub nieścisłe.

Przedstawione w tym zakresie przez skarżącą dokumenty nie zostały należycie rozważone przez organy obu instancji.

Jednocześnie jednak uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawiera stwierdzenie, że skarżąca "ma zapewnione w Polsce odpowiednie warunki życia", jest żoną obywatela polskiego i wspólnie z nim prowadzi gospodarstwo domowe, wraz z mężem pracuje zawodowo; organ administracyjny nie polemizuje z udokumentowanymi faktami, że syn cudzoziemki od dwóch lat uczęszcza do polskiej szkoły, oboje biegle posługują się językiem polskim, a także zasymilowali się ze środowiskiem w miejscu zamieszkania, pracy i nauki.

Te istotne rozbieżności wynikające z uzasadnienia decyzji wydanych w pierwszym postępowaniu nie zostały podjęte w postępowaniu opartym na przepisie art. 154 Kpa, w którym pominięcie rozpoznania sprawy w świetle przesłanek interesu społecznego i słusznego interesu strony oraz na podstawie wyczerpującego zebranego i rozpatrzonego materiału dowodowego /art. 7, art. 77 par. 1 Kpa/, stanowi naruszenie prawa.

Z powyższych względów, na podstawie art. 22 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./, należało uchylić zaskarżoną decyzję, jak również poprzedzającą ją decyzję z dnia 27.02.1998 r. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 55 ust. 1 cyt. ustawy o NSA.