Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia 28 lutego 2003r. Nr "[...]" Wojewoda na podstawie art. 138 § 2 Kpa oraz art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jednolity z 2001r. Nr 87, poz. 960, ze zm) - po rozpatrzeniu odwołania A. J. od decyzji Prezydenta Miasta z dnia 22 stycznia 2003r. Nr "[...]" w sprawie odmowy wymeldowania z pobytu stałego A. J. z lokalu mieszkalnego przy ul. P. w E., orzekł:
- o uchyleniu decyzji Prezydenta Miasta Nr"[...]" z dnia 22 stycznia 2003r. w sprawie odmowy wymeldowania A. J. z pobytu stałego w E. przy ul. P.
- o wymeldowaniu A. J. z pobytu stałego w E. przy ul.P.
W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że aby posiadać stałe zameldowanie należy pod wskazanym adresem stale przebywać, a fakt ten winien dodatkowo potwierdzać właściciel bądź najemca lokalu. Organ orzekając o wymeldowaniu osoby w prowadzonym postępowanie w tej sprawie winien ustalić czy opuszczenie lokalu było dobrowolne i miało charakter trwały. Uznano, iż w rozpatrywanej sprawie nic nie wskazuje na okoliczność, że A. J. został zmuszony do opuszczenia miejsca swojego zamieszkania, a zatem przyjęto, że opuścił je dobrowolnie. Wskazano, iż jego centrum życiowe nie znajduje się w spornym lokalu mieszkalnym, w którym pozostawił kilka nieużytecznych przedmiotów lecz pod innym adresem, gdzie przebywa i odbiera korespondencję. Zaznaczono, iż wprawdzie wymeldowany bywał w mieszkaniu przy ul. P. w E., jednakże nie można uznać, aby przebywał w nim na stałe i zamieszkiwał w chwili obecnej. Dodatkowo ustalono, że w Sądzie nie toczy się żadna sprawa, której wynik miałby wpływ na obecny stan faktyczny, jak również wymeldowany nie składał wniosku o ochronę naruszonego posiadania, co mogłoby potwierdzać fakt kwestionowania dobrowolności opuszczenia spornego lokalu mieszkalnego.
Powyższą decyzję organu odwoławczego A. J. zaskarżył do Naczelnego Sądu Administracyjnego wnosząc o jej uchylenie i ponowne zameldowanie go przy ul. P. w E. Podniósł, iż "[...]" ma orzeczoną II grupę inwalidzką i jego zamiarem nigdy nie było opuszczenie lokalu mieszkalnego, którego jest głównym najemcą. Wyjaśnił, że z uwagi na złe pożycie z żoną przez nieuwagę po kolejnej kłótni pozostawił klucze od mieszkania i nie mógł już do niego powrócić. Wielokrotnie podejmował próby odzyskania kluczy lecz bezskutecznie. O tym fakcie informował wielokrotnie dzielnicowego. Podniósł, że w mieszkaniu przebywa konkubent żony i oboje zastraszyli go aby nie podejmował kroków związanych z siłowym wejściem do mieszkania. Nadto potwierdził, że w Sądzie Rejonowym toczy się sprawa o podział majątku dorobkowego, gdzie domaga się przydzielenia mieszkania i zwrotu osobistych rzeczy.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie. Zdaniem organu odwoławczego z materiału dowodowego zebranego w sprawie nie wynika aby skarżący podejmował kroki prawne by do mieszkania powrócić, co może świadczyć, że nie kwestionuje dobrowolności opuszczenia mieszkania.
W tym stanie sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:
W myśl art. 97 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę -Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271, ze zm) na skutek reformy sądownictwa administracyjnego skargi wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem l stycznia 2004r. podlegaj ą rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne.
Zgodnie z art. l § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) stosownie do przysługujących sądowi administracyjnemu kompetencji, Sąd kontroluje zaskarżone decyzje pod kątem ich zgodności z prawem, przy czym nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi w granicach danej sprawy - art. 134 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. NR 153, poz. 1270).
Skarga jest uzasadniona.
Przechodząc do oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, stwierdzić należy w świetle materiału dokumentacyjnego sprawy, że decyzja ta wydana została z naruszeniem norm prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu nie została dokładnie wyjaśniona kwestia związana z opuszczeniem przez skarżącego lokalu mieszkalnego położonego w E. przy ul. P. Zdaniem Sądu istnieją bowiem wątpliwości czy skarżący wymieniony lokal opuścił dobrowolnie. Otóż z akt sprawy wynika, że w przedmiotowej sprawie organ odwoławczy wypowiadał się wcześniejszą decyzją z dnia 9 grudnia 2002r. Nr "[...]" i wówczas w oparciu o informacje podane przez zainteresowane strony uznał, że istnieją podstawy do uchylenia decyzji organu pierwszej instancji o wymeldowaniu A. J., bowiem podjęte rozstrzygnięcie było przedwczesne. W decyzji swej organ odwoławczy zasadnie wskazał na konieczność uzupełnienia postępowania wyjaśniającego w tej sprawie o ustalenia, które potwierdzą fakt dobrowolnego i trwałego opuszczenia lokalu mieszkalnego przez skarżącego. Mimo zawartego wskazania co do uzupełnienia materiału dowodowego tej sprawy o niezbędne informacje, które winny być uzyskane w trybie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego [np. od Policji, ustalone w toku oględzin mieszkania, czy też w toku przesłuchania zawnioskowanych świadków], organ odwoławczy zaskarżoną decyzję podjął bez uzyskania niezbędnych informacji, których ustalenia zasadnie żądał we wcześniejszym postępowaniu odwoławczym. Podstawą do merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie były jedynie sprzeczne ze sobą twierdzenia obu zainteresowanych stron. W tym zakresie należało natomiast zweryfikować powyższe twierdzenia w oparciu o dostępne wyżej wskazane środki dowodowe, zwłaszcza, że w aktach sprawy znajdują się dowody potwierdzające okoliczność dochodzenia przez skarżącego przy pomocy policji do zabrania części swoich rzeczy z lokalu mieszkalnego, jak również prowadzenie postępowania w przedmiocie gróźb karalnych kierowanych pod adresem skrzącego przez byłą małżonkę, co może świadczyć o zasadności twierdzenia, iż z tego powodu skarżący nie podejmował bardziej stanowczych kroków w celu powrotu do spornego lokalu mieszkalnego.
Istnieje zatem potrzeba dokładnego ponownego wyjaśnienia, czy skarżący opuścił lokal dobrowolnie. Należy także wyjaśnić, czy była małżonka w dalszym ciągu uniemożliwia, skarżącemu powrót do lokalu przy ul. P. w E. - odmowa wydania kluczy do lokalu mieszkalnego. Brak precyzyjnych ustaleń w tym zakresie uniemożliwia Sądowi kontrolę zaskarżonej decyzji z punktu jej zgodności z prawem.
Dlatego też nie przesądzając przyszłego rozstrzygnięcia sprawy w postępowaniu administracyjnym, zaskarżoną decyzję należało uchylić, celem uzupełnienia stanu faktycznego w zakresie podanym wyżej.
Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie na zasadzie art. 145 § l lit "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm) orzekł jak w sentencji wyroku, zasądzając koszty stosownie do art. 200 tejże ustawy. Rozstrzygnięcie w przedmiocie wykonalności zaskarżonej decyzji Sąd orzekł w oparciu o art. 152 wyżej powołanej ustawy.