Uzasadnienie
6 września 1995 r. Dyrektor Urzędu Celnego w W. dokonał odprawy celnej butów sprowadzonych z Korei przez Firmę A. w S. W decyzji zawartej w dokumencie SAD (...) dopuszczono do obrotu na polskim obszarze celnym partię butów i dokonano wymiaru cła od wartości celnej zadeklarowanej przez Stronę w deklaracji wartości celnej /w kwocie 2.430 USD/, zgodnie z fakturą dostawcy koreańskiego dołączoną do zgłoszenia celnego. W dokumencie SAD Strona zadeklarowała, że dostawa odbyła się na warunkach CIF, co wskazuje, że koszty transportu, magazynowania i ubezpieczenia zostały wliczone w cenę towaru.
Podczas kontroli przeprowadzonej przez Urząd Kontroli Skarbowej w siedzibie polskiej Firmy A. w S. ujawniono wystawioną przez eksportera, zapłaconą przez importera fakturę z 14 października 1995 r. na kwotę 7.900 USD, obejmującą koszty transportu, magazynowania, ubezpieczenia, pakowania, telefonu i dokumentacji w okresie czerwiec - sierpień 1995 r.
W związku z tymi ustaleniami, Dyrektor Urzędu Celnego w W. wznowił na podstawie art. 145 par. 1 pkt 5 Kpa postępowanie zakończone decyzją ostateczną zawartą w ww. dokumencie SAD. Następnie, po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, na podstawie art. 151 par. 1 pkt 2 Kpa oraz art. 23 ust. 1, art. 26 ust. 1 i art. 30c ust. 1 ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. - Prawo celne /Dz.U. 1994 nr 71 poz. 312 ze zm./, wydał decyzję z 21 lutego 1997 r., którą uchylił poprzednią, zawartą w JDA SAD w części dotyczącej wartości celnej i wymiaru cła, ustalając te wartości w nowej, wyższej wysokości.
Ustalona wartość celna objęła wartość towaru uwidocznioną w fakturze z dnia odprawy celnej po doliczeniu do niej kwoty 3.708,26 USD, odpowiadającej procentowemu udziałowi wartości odprawionej partii butów w kosztach z ujawnionej faktury.
Po rozpatrzeniu odwołania Prezes Głównego Urzędu Ceł utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżąca firma wniosła o uchylenie decyzji organów celnych obu instancji, podnosząc zarzuty naruszenia art. 145 par. 1 pkt 5, art. 7 i art. 77, art. 10 par. 1 i art. 80, art. 78 par. 1, art. 107 par. 3 Kpa. oraz art. 26 ust. 1 i 9, art. 30c ust. 1 i 2 Prawa celnego.
Sformułowane zarzuty dotyczyły w szczególności:
- braku podstaw do wznowienia postępowania na podstawie dyspozycji art. 145 par. 1 pkt 5 Kpa, gdyż ujawniona podczas kontroli skarbowej faktura z 14 października 1995 r. nie istniała w chwili wydawania decyzji zawartej w JDA SAD,
- braku podstaw do powiększenia wartości celnej obuwia o koszty z ujawnionej faktury, jako że są to koszty dodatkowe poniesione przez importera, lecz nie dotyczące obuwia dostarczonego do Polski. Ujawniona faktura, zdaniem skarżącej, dotyczy kosztów magazynowania towaru na terytorium Korei, ostatecznie nie zakupionego,
- nieuwzględnienia przez organ odwoławczy złożonego wniosku o przesłuchanie eksportera oraz wniosku o porównawcze zbadanie cen w imporcie obuwia,
- nawet przy przyjęciu, że ujawniona faktura dotyczy obuwia sprowadzonego do Polski, nie wszystkie koszty powinny powiększać wartość celną zgodnie z dyspozycją art. 30c ust. 1 Prawa celnego. Wyłączeniu, zdaniem skarżącej, podlegają koszty magazynowania, posługiwania się telefonem oraz przygotowania dokumentacji.
Brak działań związanych z ustaleniem, jaka część z kwoty 7.900 USD może podwyższać wartość celną, jest równoznaczne, zdaniem skarżącej, z naruszeniem przepisu art. 26 ust. 9 Prawa celnego.
W odpowiedzi na skargę Prezes Głównego Urzędu Ceł wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w swojej decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
- Przede wszystkim Sąd nie zgodził się z najdalej idącym zarzutem strony skarżącej, dotyczącym braku podstaw do wznowienia postępowania na podstawie przesłanki określonej w art. 145 par. 1 pkt 5 Kpa.
Po wydaniu decyzji ostatecznej zawartej w dokumencie SAD, wyszły na jaw w wyniku kontroli skarbowej, przeprowadzonej w przedsiębiorstwie skarżącej, nowe okoliczności faktyczne wskazujące na zaniżenie wartości celnej odprawionego wcześniej towaru, potwierdzone nowym dowodem w postaci ujawnionej faktury. Ujawnione okoliczności były nowymi i miały istotne znaczenie dla prawidłowego określenia wartości celnej i wymiaru cła, ponadto istniały w dniu wydania decyzji i nie były w tym dniu znane organowi celnemu. Okoliczności te organ celny poznał po odprawie celnej, na podstawie ujawnionej podczas kontroli skarbowej faktury.
Fakt, iż faktura ta nie istniała w dacie odprawy celnej, wbrew zarzutom skargi, nie stanowi podstawy do zakwestionowania prawidłowości wznowienia postępowania. Ujawnienie tego dokumentu prowadziło bowiem nie tylko do ustalenia nowych okoliczności dotyczących ceny transakcyjnej, ale i do zmiany oceny stanu faktycznego przyjętego za podstawę wydania decyzji zawartej w dokumencie SAD.
Ujawnienie nowych okoliczności faktycznych stanowi samoistną podstawę wznowienia postępowania, która w stanie faktycznym sprawy uzasadniała wznowienie postępowania na podstawie art. 145 par. 1 pkt 5 Kpa.
- Za nieuzasadnione Sąd uznał zarzuty skargi kwestionujące istnienie związku pomiędzy kosztami ujętymi w ujawnionej fakturze a wartością transakcyjną sprowadzonego towaru i zasadność wliczenia tych kosztów do wartości celnej. Stanowiska skarżących w tej kwestii nie uzasadnia treść pkt 1 umowy zawartej z eksporterem ani treść jego oświadczenia z 3 marca 1997 r. Ustalenia te dotyczą bowiem sankcji w przypadku nieodbierania zamówionego towaru i nie mają związku z przedmiotową sytuacją. Przeczy temu treść ujawnionej faktury, która w żadnym razie nie dotyczy nie odebranych towarów. Ponadto, przyjmując argument skarżącej o poniesionych kosztach transportu i magazynowania towaru na terenie Korei, należałoby przyjąć nieprawdopodobne stwierdzenie, że koszty te były zdecydowanie wyższe od wartości samego towaru i kosztów jego transportu z ubezpieczeniem do Polski.
W stanie faktycznym sprawy organy celne miały uzasadnioną podstawę do przyjęcia, że objęte dodatkową fakturą koszty dotyczą towarów sprowadzonych na polski obszar celny. Ustalenia te nie przekroczyły granic swobodnej oceny dowodów z art. 80 Kpa i nie mogą być kwalifikowane jako dokonane z naruszeniem przepisów art. 7 i art. 77 Kpa.
- Sposób rozliczenia wynikającej z ujawnionej faktury kwoty 7.900 USD, dokonany przez organy celne, nie budzi zastrzeżeń. Organy celne zasadnie przyjęły, że do wartości celnej butów powinna być doliczona kwota 3.706,26 USD, odpowiadająca procentowemu udziałowi wartości towaru w całości kosztów objętych ujawnioną fakturą.
- Nietrafny jest zarzut skarżącej, iż do wartości transakcyjnej nie powinny zostać doliczone koszty magazynowania, telefonów i przygotowania dokumentacji. Koszty te stanowiły po stronie eksportera przychód z odsprzedaży przedmiotowego towaru i podlegają one doliczeniu zgodnie z art. 30c ust. 4 ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. - Prawo celne /Dz.U. 1994 nr 71 poz. 312 ze zm./.
- Zarzut naruszenia przez organ celny I instancji procedury administracyjnej przez uniemożliwienie skarżącym złożenia oświadczenia eksportera przed wydaniem decyzji /art. 78 par. 1 Kpa/ oraz wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego /art. 10 par. 1 Kpa/, Sąd uznał za nie mający wpływu na wynik sprawy.