Uzasadnienie
Decyzją zawartą w Jednolitym dokumencie administracyjnym SAD z dnia 10.08.1995 r. (...) Dyrektor Urzędu Celnego w W. dokonał odprawy celnej partii importowanego obuwia sportowego, zakupionego w Korei w firmie K. Universal w S. przez Przedsiębiorstwo P.-H. "A." Adam Ś., Maria Ś. w S. Wymiar cła dokonany został na podstawie przedstawionej przy zgłoszeniu celnym faktury koreańskiego sprzedawcy z dnia 1.08.1995 r. (...), określającej koszt zakupu towaru w kwocie 1.800 USD.
Wskazując, że po odprawie towaru, w wyniku kontroli przeprowadzonej u importera przez Urząd Kontroli Skarbowej w K., ujawniono dodatkową fakturę sprzedawcy obejmującą nie zgłoszone przy odprawie koszty wchodzące w skład wartości celnej towaru, Dyrektor Urzędu Celnego w W. postanowieniem z dnia 23.10.1996 r. na podstawie art. 145 par. 1 pkt 5 Kpa wznowił postępowanie celne.
Następnie decyzją z dnia 18.02.1997 r. (...) uchylił decyzję zawartą w dokumencie SAD z dnia 10.08.1995 r. i na nowo ustalił wartość celną towaru i cło w skorygowanej /podwyższonej/ wysokości, wliczając do wartości celnej, poza należnością sprzedawcy z faktury z dnia 1.08.1995 r., także część świadczenia z kwoty 7.900 USD z ujawnionej w toku kontroli dodatkowej faktury sprzedawcy z dnia 14.10.1995 r. (...), obejmującej koszty opakowania, transportu, ubezpieczenia, magazynowania towaru i opłat telefonicznych poniesionych w związku z przygotowaniem przedmiotu importu, zafakturowanych za okres od czerwca do sierpnia 1995 r. W tym okresie zrealizowane zostały dwie dostawy butów z Korei i w niniejszej sprawie do wartości celnej towaru z faktury (...) doliczono kwotę 4.192 USD z faktury dodatkowej.
Orzekając w sprawie na skutek odwołania importera, Prezes Głównego Urzędu Ceł decyzją z dnia 27.04.1998 r. (...) utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji z dnia 18.02.1997 r., wydaną po wznowieniu postępowania celnego.
Na podstawie ujawnionej po odprawie celnej dodatkowej faktury organ odwoławczy uznał, że wbrew deklaracji w dokumencie SAD sprzedaży towaru na warunkach CIF, według ceny obejmującej opłacone przez dostawcę koszty transportu i ubezpieczenia, koszty te w rzeczywistości poniósł importer ponad świadczenie z faktur przedstawionych przy zgłoszeniu celnym i łącznie z powstałymi kosztami z faktury dodatkowej są one składnikiem wartości celnej przedmiotu importu w rozumieniu art. 26 ust. 1 i art. 30c ust. 1 ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. - Prawo celne /t.j. Dz.U. 1994 nr 71 poz. 312 ze zm./.
Organ odwoławczy nie dał wiary wyjaśnieniom importera i sprzedawcy, że ujawniona po odprawie dodatkowa faktura z dnia 14.10.1995 r. (...) dotyczy towaru zamówionego, lecz nie odebranego oraz że objęte tą fakturą koszty stanowiły przewidzianą umową z dnia 1.01.1995 r. sankcję za nieodebranie towaru przez Przedsiębiorstwo "A.".
Zdaniem organu odwoławczego, jest mało prawdopodobne aby obciążano kupującego kosztami transportu, gdy towar nie został dostarczony i nie wykonano usług transportowych.
W skardze z dnia 28.05.1998 r. Przedsiębiorstwo "A." wniosło o uchylenie decyzji Prezesa Głównego Urzędu Ceł z dnia 27.04.1998 r. oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji z dnia 18.02.1997 r., zarzucając naruszenie przepisów art. 145 par. 1 pkt 5, art. 7, art. 77, art. 10 par. 1, art. 80, art. 78 par. 1, art. 107 par. 3 Kpa oraz art. 26 ust. 1 i 9 i art. 30c ust. 1 i 2 cytowanej ustawy Prawo celne.
Skarżący ponowili zarzut, że ujawniona po odprawie faktura dodatkowa dotyczyła towaru w ogóle nie odebranego od sprzedawcy i objęte nią koszty stanowiły przewidzianą w umowie sankcję za nieodebranie zamówionego przez kupującego towaru.
Dokonując odmiennej oceny faktury dodatkowej, Prezes Głównego Urzędu Ceł uczynił to, zdaniem skarżących, z pominięciem treści umowy z dostawcą zagranicznym z dnia 1.01.1995 r. i złożonych w sprawie wyjaśnień dotyczących warunków sprzedaży oraz bez uwzględnienia "wniosku o przesłuchanie reprezentanta eksportera" i bez porównania cen obuwia z cenami importu tego towaru przez inne podmioty.
Skarżący podnieśli ponadto, że w świetle przepisów prawa celnego objęte fakturą dodatkową koszty magazynowania towaru, używania telefonów i przygotowania dokumentacji nie mogą być kwalifikowane jako składniki wartości celnej towaru.
W piśmie procesowym z dnia 12.02.1999 r. skarżący podnieśli dodatkowo, że suma kosztów z faktury dodatkowej rozdzielona została - jako składnik wartości celnej - na dostawy z faktur (...) i (...) bez zachowania proporcji właściwej ze względu na sumy tych dwóch faktur.
W odpowiedzi na skargę Prezes Głównego Urzędu Ceł wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Podniesione przez skarżących zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania uzasadniają rozpoznanie w pierwszej kolejności zarzutu wznowienia postępowania z naruszeniem art. 145 par. 1 pkt 5 Kpa.
Zgodnie z tym przepisem w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję. Na tej podstawie wznawia się postępowanie, gdy spełnione zostaną łącznie wszystkie trzy przesłanki:
Po pierwsze, ujawnione okoliczności faktyczne lub dowody istotne dla sprawy są nowe. Pod pojęciem nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów należy rozumieć zarówno okoliczności lub dowody nowo odkryte, jak również po raz pierwszy zgłoszone przez stronę. Nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody mogą stanowić podstawę wznowienia, o ile są dla sprawy istotne, a zatem muszą dotyczyć przedmiotu sprawy oraz mieć wpływ na zmianę decyzji w kwestiach zasadniczych.
Po drugie, nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniały w dniu wydania decyzji ostatecznej.
Po trzecie, nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody nie były znane organowi, który wydał decyzję.
Dyrektor UC w W. miał uzasadnioną podstawę do przyjęcia, że wskazane wyżej przesłanki wznowienia zaistniały w sprawie.
Po wydaniu decyzji ostatecznej z dnia 10.08.1995 r. o dopuszczeniu przedmiotowego towaru do obrotu na polskim obszarze celnym i wymiarze cła, zawartej w dokumencie SAD, wyszły na jaw w wyniku kontroli skarbowej przeprowadzonej w przedsiębiorstwie skarżących nowe okoliczności faktyczne wskazujące na zaniżenie wartości celnej odprawionych towarów.
Ujawnione okoliczności były nowymi i miały istotne znaczenie dla prawidłowego określenia wartości celnej towaru i wymiaru cła. Istniały one w dniu wydania decyzji z dnia 10.08.1995 r. i nie były znane Dyrektorowi UC w W. w dacie wydania tej decyzji. O tym, że skarżący zadeklarowali zaniżoną wartość celną sprowadzonego towaru nie uwzględniającą wszystkich składników ceny transakcyjnej z importerem Dyrektor UC w W. dowiedział się po odprawie celnej, na podstawie ujawnionej faktury dodatkowej. Okoliczność, iż faktura ta nie istniała w dacie odprawy celnej, wbrew zarzutom skargi, nie stanowi podstawy do zakwestionowania prawidłowości wznowienia postępowania, gdyż ujawnienie tej faktury prowadziło nie tylko do ujawnienia nowych okoliczności dotyczących ceny transakcyjnej, ale do zmiany oceny stanu faktycznego przyjętego za podstawę wydania decyzji zawartej w dokumencie SAD.
Ujawnienie nowych okoliczności faktycznych stanowi samoistną podstawę wznowienia postępowania, która w stanie faktycznym sprawy uzasadnia wznowienie postępowania na podstawie art. 145 par. 1 pkt 5 Kpa. Podniesiony w skardze zarzut naruszenia tej normy nie może być w związku z tym uznany za uzasadniony.
Za nieuzasadnione należy także uznać te zarzuty skargi, które kwestionują istnienie związku między kosztami ujętymi w fakturze dodatkowej a wartością transakcyjną sprowadzonego towaru i zasadnością wliczenia tych kosztów do wartości celnej. Stanowiska skarżących w tym względzie nie może uzasadniać treść pkt 1 umowy z dnia 1 stycznia 1995 r. zawartej z eksporterem oraz treść pisma eksportera z dnia 3 marca 1997 r.
W pkt 1 umowy postanowiono, że eksporter ma prawo obciążyć importera kosztami, w przypadku gdy importer złożył zamówienie, lecz nie odbiera zamówionych towarów. W postanowieniu tym nie określono jakimi kosztami importer może być obciążony. Wskazano natomiast, że sankcja ta może być zastosowana, gdy importer nie odbiera zamawianych towarów. Brak odbioru zamawianych towarów spowodowany jest z reguły odstąpieniem od umowy lub jej zmianą, a taką możliwość strony z zasadzie wykluczyły w pkt 8 umowy.
Wskazane niekonsekwencje w treści umowy czynią wątpliwym wyjaśnienia eksportera i skarżących, że faktura dodatkowa dotyczy kosztów odnoszących się do zamówionych a nie odebranych towarów. Fakt, że towary te zostały rzeczywiście zamówione przez skarżących w sposób określony w pkt 3 umowy nie został wykazany w toku postępowania.
Skarżący nie wykazali również, że przedmiotowy towar został przygotowany do odbioru przez eksportera oraz że powiadomił on o tym fakcie skarżących w sposób określony w pkt 7 umowy. Skoro zważy się ponadto, że z treści faktury dodatkowej nie wynika wprost, że dotyczy ona towaru nieodebranego, to w konsekwencji organy celne miały uzasadnioną podstawę do przyjęcia, że objęte tą fakturą koszty dotyczą towarów sprowadzonych na polski obszar celny. Ustalenie to, wbrew zarzutom skarżących, nie przekracza granic swobodnej oceny dowodów przysługującej organom administracji na podstawie art. 80 Kpa i nie może być kwalifikowane jako dokonane z naruszeniem art. 7 i art. 77 Kpa.
W konsekwencji organy celne zasadnie przyjęły, że do wartości przedmiotowego towaru powinno być doliczone świadczenie z faktury dodatkowej.
Zarzut skarżących, iż do wartości celnej przedmiotowego towaru nie mogły być doliczone objęte fakturą dodatkową koszty magazynowania, używania telefonów i przygotowania dokumentacji nie może być również uznany za trafny, gdyż świadczenia te w istocie były elementami kosztów zakupu towaru, warunkowały możliwość ich nabycia, stanowiły faktycznie składnik wartości /ceny/ transakcyjnej i z mocy art. 26 ust. 1 i art. 30c ust. 1 prawa celnego podlegały wliczeniu do wartości celnej towaru.
Nie może również odnieść skutku zarzut niezachowania proporcji w rozdzieleniu kosztów z faktury dodatkowej na dostawy butów wykonane w okresie objętym tą fakturą.
Koszty te doliczone bowiem zostały w granicach sumy faktury dodatkowej i cło należne od wykonanych w tym okresie faktur nie zostało zawyżone.
Z tych względów, na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./, należało oddalić skargę jako nieuzasadnioną.