Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą) z 1 października 1998 r., V SA 1245/97

Sprawa

sprawy ze skargi Ludmiły Cz. na decyzję Prezesa Głównego Urzędu Ceł z dnia 30 lipca 1997 r. (...) w przedmiocie wymiaru cła - uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Celnego w W. z dnia 25 kwietnia 1997 r. (...); (...).

Teza

Przepis art. 14 ust. 1 pkt 7 lit. "b" ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. - Prawo celne /Dz.U. 1994 nr 71 poz. 312 ze zm./ nie wymaga aby rzeczy stanowiące mienie osoby przesiedlającej się zostały nabyte wyłącznie w kraju, którym osoba ta przebywała z zamiarem stałego pobytu, jak również by wyłącznie w tym kraju służyły i to w dodatku przez określony czas do celów ustalonych w tym przepisie.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny

Uzasadnienie

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Stosownie do przepisu art. 14 ust. 1 pkt 7 lit. "b" Prawa celnego wolne od cła są rzeczy stanowiące mienie osoby przybywającej do kraju na pobyt stały, jeżeli służyłyby jej do użytku osobistego lub domowego.

Omawiany przepis nie wymaga zdaniem Sądu aby rzeczy stanowiące mienie osoby przesiedlającej się zostały nabyte wyłącznie w kraju, którym osoba ta przebywała z zamiarem stałego pobytu, jak również by wyłącznie w tym kraju służyły i to w dodatku przez określony czas do celów ustalonych w tym przepisie.

Z treści tego przepisu nie wynika również, by sprowadzone rzeczy nie mogły być nabyte po uzyskaniu przez osobę przesiedlającą się karty stałego pobytu w Polsce.

Odnosząc te zasady do stanu faktycznego sprawy, Sąd uznał, że organy celne obydwu instancji nieprawidłowo przyjęły, że sprowadzony przez skarżącą samochód nie spełnia kryteriów mienia osoby przesiedlającej się określonych w art. 14 ust. 1 pkt 7 lit. "b" Prawa celnego.

Zebrany w sprawie materiał dowodowy daje zdaniem Sądu podstawę do przyjęcia, że skarżąca nie zakończyła pobytu na Ukrainie z dniem uzyskania karty stałego pobytu, gdyż mimo zameldowania na pobyt stały w Polsce w dniu 18 listopada 1996 r. w dalszym ciągu przebywała na Ukrainie o czym świadczą przedłożone przez nią w postępowaniu sądowym uzupełniające dowody z dokumentów w postaci: zaświadczenie stwierdzającego zatrudnienie u prywatnego przedsiębiorcy do dnia 15 kwietnia 1997 r., umowy nr 47/97 z dnia 17 kwietnia 1997 r. potwierdzającej wykonywanie przez nią usług transportowych na terytorium Ukrainy oraz zaświadczenie stwierdzające pobyt w Centralnym Szpitalu Klinicznym w Ch. w okresie od 31 marca do 12 kwietnia 1997 r.

Skarżąca po zakończeniu pobytu na Ukrainie sprowadziła samochód w okresie 6 miesięcy od dnia zameldowania na pobyt stały w Polsce. Treść przedłożonych przez skarżącą uzupełniających dowodów dotyczących okresu jej przebywania na Ukrainie, daje zdaniem Sądu podstawę do przyjęcia, że samochód ten służył skarżącej do użytku osobistego przed przekroczeniem granicy państwowej i może być uznany za zakupiony w drodze powrotnej w celu przesiedlenia się do Polski.

Spełnia on wobec tego kryteria mienia osoby przesiedlającej się i w związku z tym powinien być zwolniony od cła na podstawie art. 14 ust. 1 pkt 7 lit. "b" Prawa celnego.

Odmienne rozstrzygnięcie organów celnych obydwu instancji, jako zapadłe z naruszeniem tego przepisu, które miało wpływ na wynik sprawy należało w związku z tym uchylić na podstawie art. 22 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 w związku z art. 29 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 55 ust. 1 ustawy o NSA.