Uzasadnienie
Wojewoda W., po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia 5 maja 1998 r. (...) utrzymał w mocy decyzję Burmistrza Gminy W.-W. z dnia 30 marca 1998 r. (...) odmawiającą zameldowania na pobyt stały Mieczysława K. w lokalu Nr 51"A" przy ul. G. 7 w W. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podał, że w myśl przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych /t.j. Dz.U. 1984 nr 32 poz. 174/ do zameldowania osoby na pobyt stały lub czasowy ponad 2 miesiące konieczne jest łączne spełnienie dwóch przesłanek tj. wykazania się uprawnieniami do pobytu w lokalu w którym ma nastąpić zameldowanie /art. 9 ust. 2/ i zamieszkiwanie w tym lokalu /art. 10 ust. 1/.
Wojewoda W. utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję podzielił stanowisko organu I instancji. że odwołujący się spełnia tylko jedną z wymaganych przesłanek do zameldowania się na pobyt stały, mianowicie zamieszkuje w spornym lokalu stanowiącym własność Spółdzielni Mieszkaniowej "Osiedle W." w której zatrudniony jest w charakterze gospodarza domu. Nie legitymuje się on uprawnieniami samoistnymi do przebywania w tym lokalu ani też uprawnieniami pochodnymi. Jako gospodarz domu uzyskał wyłącznie od pracodawcy i zarazem właściciela pozwolenia na korzystanie z pomieszczenia pomocniczego, jednakże, nie nabył przez to uprawnienia. do przebywania w nim.
Spółdzielnia nie wyraża zgody na zameldowanie go na pobyt stały i odmawia mu potwierdzenia wymaganych uprawnień.
W skardze skierowanej do Naczelnego Sądu Administracyjnego Mieczysław K. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji z powodu niezgodności jej z prawem. Podniósł, że nabył uprawnienia do przebywania w spornym lokalu na podstawie decyzji Spółdzielni z dnia 15 grudnia 1986 r. o wyrażeniu zgody na zajęcie przedmiotowych pomieszczeń na czas wykonywania obowiązków gospodarza domu.
Fakt przydzielenia mu tego pomieszczenia do czasowego przebywania dopóki nie otrzyma właściwego mieszkania Spółdzielnia potwierdziła także w piśmie z dnia 9 grudnia 1997 r. Ponadto powołał się na przepisy ustawy z dnia 2 lipca o najmie lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych dotyczące umów najmu mieszkań zakładowych, które z mocy prawa stały się umowami na czas nie oznaczony /art. 58/.
Spółdzielnia z chwilą podjęcia pracy zobowiązała się przydzielić mu właściwe mieszkanie, czego mimo upływu 12 lat nie wykonała. Przydzielony lokal stanowiący suszarnię - pralnię został adoptowany na cele mieszkalne, uiszcza od niego czynsz i inne świadczenia.
Odmowa zgody Spółdzielni na zameldowanie z powodu jej zawinionego nieprzekwalifikowania pomieszczeń na lokal mieszkalny, nie może pociągać dla niego ujemnych skutków i stanowić przeszkody w dopełnieniu obowiązku meldunkowego.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie z argumentacją podobną do zawartej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji dodając, że przedmiotowe pomieszczenie gospodarcze przeznaczone jest na pralnię i suszarnię, które za zgodą administracji skarżący przystosował do czasowego w nim zamieszkania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych /t.j. Dz.U. 1984 nr 32 poz. 174 ze zm./ do zameldowania osoby na pobyt stały lub czasowy trwający ponad 2 miesiące niezbędne jest łączne spełnienie dwóch przesłanek, mianowicie przedstawienie potwierdzenia uprawnień do przebywania w lokalu, w którym ma nastąpić zameldowanie /art. 9 ust. 2/ i przebywanie pod tym samym adresem /art. 10 ust. 1/, przy czym do potwierdzenia faktycznego pobytu zobowiązany jest wynajmujący, najemca lub właściciel lokalu, zaś na właścicielu /zarządcy/ spoczywa obowiązek wskazania, czy osobie tej przysługuje uprawnienie do przebywania w lokalu, w którym ma nastąpić zameldowanie /art. 29 ust. 1/.
Potwierdzenie przez właściciela uprawnienia do przebywania w lokalu następuje przez podpisanie formularza "zgłoszenie pobytu stałego".
Z dowodów zawartych w aktach sprawy bezspornie wynika, że skarżący od lutego 1986 r. zatrudniony jest w Spółdzielni Mieszkaniowej "Osiedle W." w charakterze gospodarza domu.
W grudniu 1986 r. Administracja Osiedla "W." wyraziła zgodę na zajęcie przez skarżącego pomieszczenia pralni i suszarni na czas wykonywania przez niego obowiązków gospodarza domu, z obowiązkiem odpłatności za ciepłą wodę, korzystanie z dźwigu i energię elektryczną.
Za wiedzą i zgodą Spółdzielni skarżący dokonał przeróbek adaptacyjnych przedmiotowych pomieszczeń przystosowując je do zamieszkania. Skarżący zatrudniony jest w Spółdzielni Mieszkaniowej do chwili obecnej i od 1994 r. opłaca wszelkie świadczenia związane z zajmowaniem przedmiotowego lokalu i to w znacznie szerszym zakresie niż wynika to z decyzji z 1986 r. Opłaty te zrównane z należnościami uiszczanymi za lokale przez członków Spółdzielni obejmują m.in. eksploatację podstawową, remonty i konserwację, zimną wodę i kanalizację, wywóz śmieci, spłatę kredytu i wady techniczne.
Na tle powyższych okoliczności poważne zastrzeżenia budzi stanowisko organów co do oceny stosunku prawnego łączącego Spółdzielnię Mieszkaniową i skarżącego w przedmiocie spornego lokalu, przystosowanego dla potrzeb zamieszkiwania.
Nie rozważono bowiem czy stosunek ten w istocie swojej nie stanowi umowy najmu zawartej na czas zatrudnienia a tym samym czy nie przysługują mu samoistne uprawnienia do przebywania w przedmiotowym lokalu.
Uchybienia te w rozpoznawanej sprawie nie mają istotnego wpływu na treść rozstrzygnięcia, bowiem skarżący zameldowany na pobyt stały w miejscowości M.-R. Osiedle N. - gmina N. nie podlega obowiązkowi zameldowania się na pobyt stały w lokalu 51 "A" przy ul. G. 7 w W. Zgodnie bowiem z par. 9 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 28 czerwca 1984 r. w sprawie wykonywania obowiązku meldunkowego i prowadzenia ewidencji ludności /Dz.U. nr 32 poz. 176/ przy zameldowaniu się na pobyt stały należy przedstawić potwierdzenie wymeldowania się z poprzedniego miejsca pobytu stałego. Do czasu przedstawienia potwierdzenia wymeldowania osoba zgłaszająca pobyt może być zameldowana tylko na pobyt czasowy do 2 miesięcy.
Skarżący jest nadal zameldowany na pobyt stały w miejscowości, M.-R. i dowodu wymeldowania się nie przedstawił, a zatem zaskarżona decyzja o odmowie zameldowania go na pobyt stały w W. odpowiada prawu.
Z powyższych względów, na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ należało skargę oddalić.