Uzasadnienie
Wojewoda, po rozpatrzeniu odwołania kuratora małoletniej Marzeny B., decyzją z dnia 8 maja 1998 r. utrzymał w mocy decyzję Burmistrza Gminy W. z dnia 10 września 1997 r. o wymeldowaniu Marzeny B. z lokalu nr 7 przy ul. S. w W. Organ odwoławczy, podzielając ustalenia i stanowisko Burmistrza w przedmiocie wymeldowania małoletniej ze spornego lokalu, stwierdził, że spełnione zostały przesłanki jej wymeldowania określone w art. 15 ust. 2 /zdanie pierwsze/ ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Tytuł prawny do przedmiotowego lokalu posiadają Jacek i Elżbieta K., którzy byli jej opiekunami i rodziną zastępczą i z tej to racji korzystała z uprawnień pochodnych do przebywania w lokalu, gdzie została zameldowana w dniu 8 lipca 1988 r. na pobyt stały.
Postanowieniem Sądu Rejonowego z dnia 21 września 1995 r. Elżbieta i Jacek K. zwolnieni zostali z obowiązków sprawowania opieki i rodziny zastępczej, a jednocześnie ustalono, że miejscem pobytu małoletniej będzie placówka opiekuńczo-wychowawcza.
Skoro Elżbieta i Jacek K. złożonym oświadczeniem woli pozbawili Marzenę B. uprawnień do pobytu w ich lokalu, to zdaniem Wojewody - spełniona została jedna z przesłanek wymeldowania określona w art. 15 ust. 2 cyt. ustawy. Ponadto małoletnia od 1995 r. nie przebywa w spornym lokalu, bowiem uczęszcza do Zasadniczej Szkoły Zawodowej w G. i zamieszkuje w internacie tej szkoły, gdzie została zameldowana na pobyt czasowy - do dnia 25 czerwca 1995 r., tj. na czas pobierania nauki. W ocenie organu odwoławczego spełniona została także druga przesłanka wymeldowania - opuszczenie miejsca stałego pobytu.
W skardze skierowanej do Naczelnego Sądu Administracyjnego kurator małoletniej - Helena S., kwestionując zasadność wymeldowania Marzeny B., zarzuciła naruszenie art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r., mające wpływ na wynik sprawy.
Twierdzi, że nie zostały spełnione przesłanki wymeldowania.
Zdaniem skarżącej, małoletnia nie utraciła uprawnień do pobytu w lokalu, gdyż objęta jest jego przydziałem, a zainteresowani lokal ten o powierzchni 69,7 m2 otrzymali dzięki ustanowieniu rodziny zastępczej. Nie odpowiada rzeczywistości także twierdzenie o opuszczeniu przez nią przedmiotowego lokalu. Małoletnia utrzymuje kontakty z byłymi opiekunami, bywa u nich w czasie ferii i często spędza z nimi wakacje. Posiada także tam część swoich osobistych rzeczy.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie z argumentacją podobną do zawartej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga na uwzględnienie nie zasługuje.
Stosownie do art. 1 i art. 21 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ uprawnienia sądu administracyjnego ograniczają się do kontroli legalności, tj. zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Kontrolując zaskarżoną decyzję w takim zakresie, nie stwierdzono, aby została ona wydana z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego lub przepisów prawa materialnego, stanowiących jej prawną podstawę.
Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych /t.j. Dz.U. 1984 nr 32 poz. 174 ze zm./ organ administracji państwowej wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która utraciła uprawnienie do przebywania w lokalu i bez wymeldowania się opuściła miejsce stałego pobytu, przy czym obydwie te przesłanki muszą wystąpić łącznie.
Wojewoda, podzielając stanowisko organu meldunkowego I instancji, zasadnie uznał, że w sprawie niniejszej obydwie przesłanki wymeldowania skarżącej z pobytu stałego zostały spełnione.
Z załączonych do akt dokumentów wynika, że małżonkowie Jacek i Elżbieta K., będący opiekunami i rodziną zastępczą Marzeny B. urodzonej 16.10.1980 r., nabyli na podstawie przydziału z dnia 7 lipca 1988 r. spółdzielcze lokatorskie prawo do przedmiotowego lokalu. W przydziale tym skarżąca jako "dziecko przysposobione" figuruje wśród osób uprawnionych do zamieszkania /k. 1 akt adm./ i w dniu 8 lipca 1988 r. została tam zameldowana.
Postanowieniem z dnia 21.09.1995 r. Sądu Rejonowego XI Wydział Rodzinny i Nieletnich (...) małżonkowie K. zwolnieni zostali z obowiązków opiekuna i rodziny zastępczej, a jednocześnie ustalono, że miejscem pobytu małoletniej będzie placówka opiekuńczo-wychowawcza.
Początkowo skarżącą umieszczono w Pogotowiu Opiekuńczym w W., a następnie na podstawie skierowania Kuratorium Oświaty w W. z dnia 19 listopada 1996 r. przyjęto do Domu Dziecka Nr 13 w O. na miejsce internatowe. Od 1 września 1996 r. uczęszcza do Zasadniczej Szkoły Zawodowej w G., mieszka w Internacie tej Szkoły i tam też została zameldowana do czasu ukończenia nauki, tj. do dnia 25 czerwca 1999 r. Małżonkowie Jacek i Elżbieta K. w toku postępowania wyjaśniającego złożyli dnia 28.01.1997 r. oświadczenia o pozbawieniu skarżącej uprawnień do przebywania w spornym lokalu.
Na tle przytoczonych okoliczności trafne jest stanowisko organów meldunkowych, że wobec zwolnienia małż. K. z obowiązku opieki i rodziny zastępczej oraz nowego określenia skarżącej miejsca pobytu, dotychczasowe uprawnienia jej do przebywania w przedmiotowym lokalu utraciły dotychczasowy charakter i stały się uprawnieniami pochodnymi, co oznacza, że oświadczenie zainteresowanych o pozbawieniu skarżącej uprawnień do przebywania w tym lokalu jest prawnie skuteczne.
Nie ulega także wątpliwości zaistnienie drugiej przesłanki wymeldowania, tj. faktycznego opuszczenia spornego lokalu.
Umieszczenie przez władze opiekuńcze i oświatowe skarżącej w związku z treścią orzeczenia sądu rodzinnego, początkowo w Pogotowiu Opiekuńczym, a następnie w internacie Domu Dziecka, stanowi zmianę miejsca jej dotychczasowego pobytu. Faktycznie zatem od 1995 r. nie przebywa ona w spornym lokalu należącym do b. opiekunów i b. rodziny zastępczej.
Oceny tej nie podważa fakt, że byli opiekunowie utrzymują ze skarżącą kontakty, umożliwiając jej odwiedziny, a nawet określone czasowo pobyty podczas ferii świątecznych lub letnich wakacji (...).
Wobec tego, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, na podstawie art. 27 ust. 1 cyt. ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym należało skargę oddalić.