Wyrok WSA w Olsztynie z 15 stycznia 2004 r., V SA 1335/03

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie

Rozpoznanie

w dniu 15 stycznia 2004 r.

Sprawa

sprawy ze skargi A Spółki z o.o. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]" r. Nr "[...]" w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe skargę oddala

Skład

Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Piskozub (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA del. do WSA Józef Waksmundzki Sędzia WSA Andrzej Błesiński
Katarzyna Lenartowicz protokolant

Uzasadnienie

A sp.z o.o w O. jednolitym dokumentem administracyjnym SAD z dnia 23.04.2002r. zgłosiła do objęcia procedurą dopuszczenia do obrotu na polskim obszarze celnym m. in. towarów zgłoszonych jako "dodatki do żywności (stabilizatory spożywcze)" o nazwie handlowej Meyprogen MS-144, Meyprogen MS-7, zaklasyfikowane do kodu PCN 1302 32 90 0 oraz Meyprogen IC-3103 zaklasyfikowany do kodu PCN 3824 90 99 0, Meyprogen MP-203 zaklasyfikowany do kodu PCN 3913 90 80 0.

Dyrektor Urzędu Celnego w O. wszczął postępowanie w sprawie klasyfikacji taryfowej tych towarów, a następnie decyzją z dnia 29.04.2002r.; uznał zgłoszenie celne za nieprawidłowe w zakresie klasyfikacji taryfowej towarów o nazwie handlowej i zaklasyfikował je do "przetworów spożywczych gdzie indziej nie wymienionych ani nie włączonych";

Meyprogen MS-7 i MS-144 wg kodu PCN 2106 90 92 0,

Meyprogen IC-3103 i Meyprogen MS-203, wg kodu PCN 2106 90 98 0.

Naczelnik Urzędu Celnego w O. decyzją wydaną w art. 230 § 1 Ordynacji podatkowej zmienił własną decyzję w części stawki celnej i wysokości cła dla towaru Meyprogen IC-3103.

Dyrektor Izby Celnej w O., w wyniku odwołania Skarżącej Spółki, decyzją z dnia 05.03.2003r. uchylił zaskarżoną decyzję organu I instancji w części dotyczącej kodu Taryfy celnej towaru Meyprogen IC-3103, który zakwalifikował do pozycji PCN 3824 90 95 0, a w pozostałej części utrzymał w mocy.

Pismem z dnia 04.04.2003r. Spółka zaskarżyła decyzję organu II instancji do Naczelnego Sądu Administracyjnego, w zakresie klasyfikacji towarów MP-203, MS-7, MS-144, wnosząc o jej uchylenie.

Zaskarżonej decyzji zarzucono rażące naruszenie prawa materialnego tj. Taryfy celnej, stanowiącej załącznik Nr 1 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28.12.2000r. w sprawie ustanowienia Taryfy celnej (Dz. U. nr 119, poz. 1253), a także Reguł 1, 3b, 6 Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej (ORINS).

W ocenie Skarżącej, klasyfikacja produktów do pozycji 2106 pozostaje w sprzeczności z zebranym materiałem dowodowym, w szczególności z przedłożonymi przez Skarżącą opiniami biegłymi z zakresu produkcji spożywczej.

Uwzględniając regułę 1 i 6 ORINS zawartych w Taryfie celnej oraz wyjaśnienia do taryfy celnej, zdaniem Skarżącej Spółki właściwą do zakwalifikowania produktów powinna być pozycja 1302 Taryfy celnej.

Pismem z dnia 25.08.2003r., Skarżąca Spółka cofnęła skargę w części dotyczącej produktu Meyprogen MP-203, podtrzymując zarzuty dotyczące preparatów Meyprogen MS-7 i MS-144.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w O. wniósł o odrzucenie skargi, podnosząc, że uchybiono terminowi do wniesienia skargi, albowiem decyzję II instancji doręczono Skarżącej w dniu 6.03.2003r., a skargę nadano w urzędzie pocztowym w dniu 7.04.2003r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

W ocenie Sadu nietrafny jest wniosek organu o odrzucenie skargi.

Na podstawie art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. nr 74, poz. 368 i zm.) termin do wniesienia skargi bezpośrednio do Sądu wynosi 30 dni od daty doręczenia Skarżącemu rozstrzygnięcia.

Skarżąca Spółka nie uchybiła terminowi do wniesienia skargi, albowiem 30-sty dzień terminu do jej wniesienia, liczony od daty pokwitowania odbioru decyzji II instancji w dniu 6.03.2003r., upływał w dniu 5 kwietnia 2003r. (sobota).

Zgodnie z treścią art. 59 ustawy z dnia 11 maja 1995r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. nr 74, poz. 368 i zm.) w sprawach nienormowanych w niniejszej ustawie do postępowania przed Sądem stosuje się odpowiednio m. in. art. 11-14 § 1 Ordynacji podatkowej.

Na podstawie art.12 § 5 Ordynacji podatkowej jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy. Jeżeli zatem termin wniesienia skargi upłynął w sobotę, dnia 5 kwietnia 2003r., to nadanie pisma w dniu 7 kwietnia 2003r., w poniedziałek w urzędzie pocztowym, uważa się za zachowanie terminu-art.12 § 6 pkt. 2 Ordynacji podatkowej. Dlatego też nie uchybiono terminowi do jej wniesienia.

Na rozprawie Pełnomocnik organu celnego wniósł o oddalenie skargi.

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji z punktu widzenia jej zgodności z obowiązującymi przepisami, Sąd Administracyjny nie dopatrzył się błędnej interpretacji i błędnego zastosowania obowiązujących przepisów prawa, ani też błędnego sposobu ustalenia faktów przyjętych za udowodnione w toku przeprowadzonego postępowania dowodowego.

Przy taryfikacji celnej wyrobu znaczenie rozstrzygające ma reguła określona w punkcie I ORINS, według której, dla celów prawnych klasyfikację towarów należy ustalać zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji działów Taryfy.

Z konstrukcji każdej z kolejnych reguł wynika, iż należy je stosować w kolejności numerycznej, co oznacza, że regułę 3a można zastosować dopiero wtedy, gdy klasyfikacji taryfowej produktu nie można dokonać według reguł ją poprzedzających.

Polska taryfa celna przyjęła nazewnictwo i zasady interpretacji Scalonej Nomenklatury Określania i Kodowania Towarów, wprowadzonej w życie Międzynarodową Konwencją w sprawie Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów, sporządzoną w Brukseli 14 czerwca 1983r. (zał. do DZ. U. nr 11, poz. 62 z dnia 7.02.1997r.).

Zgodnie z postanowieniem art. 13 ust. 2 powyższej Konwencji, która weszła w życie z dniem 1 stycznia 1996r. na mocy oświadczenia rządowego z dnia 30.12.1996r. w sprawie przystąpienia przez Rzeczpospolitą Polską do Międzynarodowej Konwencji w sprawie zharmonizowanego systemu oznaczania i kodowania towarów, Polska Administracja Celna jest zobowiązana do stosowania powyższej Nomenklatury Scalonej w obrocie towarowym z zagranicą.

Zgodnie z art. 280 i 283 Kodeksu celnego o zaklasyfikowaniu towaru do określonej pozycji taryfy celnej decyduje wyłącznie organ celny, kierując się zasadami określonymi ww. Scalonej Nomenklaturze Określania i Kodowania Towarów,

Opinie biegłych są pomocne wówczas, gdy zachodzą wątpliwości dotyczące ustalenia tożsamości towaru, a nie jak w sprawie niniejszej, ustalenia klasyfikacji taryfowej.

Przyjęcie przez organy celne obu instancji, że przedmiotowo towary kwalifikuje się do poz. 2106, a nie do poz. 1302, o co wnosi strona, nie budzi w ocenie Sądu wątpliwości.

Organy orzekające w obu instancjach w sposób przekonujący wykazały, że przedmiotowy towar jest środkiem przeznaczonym do spożycia.

Sporne preparaty na podstawie dokumentów posiadały następujące składy i przeznaczenie:

• Meyprogen MS-7; guma guar, guma ksantanowa, stosowany do produkcji sosów i ketchupu,
• Meyprogen MS-144; acetylowany adypinian dwuskrobiowy, białko mleka, guma ksantanowa i guma guar, stosowany do produkcji sosów i majonezów.

Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut Skarżącej dotyczący pominięcia przez organy celne dowodu, jakim w ocenie Skarżącej jest wiążąca informacja taryfowa (WIT), wydana przez holenderską administrację celną.

Dokument ten został wydany przez eksportera – firmy B z Holandii.

Nie można zgodzić się z argumentacją Skarżącej, iż skoro Polska zobowiązała się do harmonizacji polskiego systemu prawa celnego do prawa unijnego (art. 68 Układu Europejskiego), to polska administracja celna powinna uwzględnić WIT-y wydawane przez organy celne państw członków Unii Europejskiej.

Wiążąca informacja taryfowa nie jest informacją prawną.

Zgodnie z przepisem art.5 Kodeksu Celnego (odp. art. 12 Kodeksu Celnego Wspólnot Europejskich), wiążąca informacja taryfowa jest to decyzja administracyjna wydana na wniosek strony, w indywidualnej sprawie, która wiąże organy celne oraz osobę.

Stosowna jest w odniesieniu do towarów, wobec których formalności celne zostały dokonane po dniu, w którym informacja ta została udzielona.

W świetle przytoczonych regulacji prawnych, również wspólnotowych, wiążąca informacja taryfowa jest wiążącą wobec osoby, której została udzielona.

Organy celne państw – członków Unii Europejskiej nie mają obowiązku stosowania ustalonej w WIT taryfikacji, jeśli stroną postępowania jest inny przedmiot niż adresat WIT-u.

Polska administracja celna będzie zobowiązana stosować WIT-y wydane przez administracje celne państw – członków Unii Europejskiej, dopiero z chwilą przystąpienia Polski do Unii i wyłącznie w stosunku do podmiotów, dla których WIT został wydany.

Całokształt przedstawionych okoliczności upoważnia do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a argumentacja faktyczna i prawna przedstawiona w uzasadnieniu w pełni zasługuje na akceptację.

Z tych też względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, opierając swoje rozstrzygnięcie na treści art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił oddalić skargę, jako bezzasadną.

B.S./T.P.