Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą) z 4 lutego 1998 r., V SA 1376/97

Sprawa

sprawy ze skargi Daniela K. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia 12 września 1997 r. (...) w przedmiocie pozbawienia uprawnień kombatanckich - uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia 17 lipca 1997 r. (...); (...).

Teza

W sytuacji zmiany przepisów art. 1 ust. 2 pkt 6 i art. 25 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego /Dz.U. nr 17 poz. 75 ze zm./, ustawą z dnia 25 kwietnia 1997 r. /Dz.U. nr 68 poz. 436/, kwestia uczestniczenia w walkach zmilitaryzowanych służb państwowych z grupami Wehrwolfu ma decydujące znaczenie.

W tym zakresie Sąd nie podziela poglądu, że Milicja Obywatelska, będąca uzbrojoną formacją powołaną do ochrony porządku i bezpieczeństwa publicznego dekretem PKWN z dnia 7 października 1944 r. jednocześnie nie należała do zmilitaryzowanych służb państwowych.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny

Uzasadnienie

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga jest uzasadniona.

Decyzje organów administracyjnych zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy /art. 22 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o NSA/.

Przede wszystkim, z naruszeniem przepisów art. 7 i art. 77 par. 1 Kpa, nie zostały podjęte wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego.

W aktach administracyjnych znajduje się odpis zaświadczenia Komendy Wojewódzkiej MO w O. z dnia 18.04.1977 r., potwierdzającego fakt uczestnictwa Daniela K. "w walce z bandami i reakcyjnym podziemiem".

Ze szczegółowego zaświadczenia Komendy Wojewódzkiej Policji w O. z dnia 25.11.1996 r., przedstawiającego przebieg służby skarżącego w latach m.in. 1945-1947 wynika natomiast, że Daniel K. jako funkcjonariusz Kompanii Operacyjnej MO pełnił służby patrolowe, chronił obiekty przemysłowe oraz brał udział w akcjach przeciwko bandom rabunkowym, w tym również poniemieckim.

Zachowane dokumenty nie potwierdzają jednocześnie udziału skarżącego w zwalczaniu organizacji niepodległościowych i osób działających na rzecz suwerenności i niepodległości Polski.

Ta sama okoliczność wynika z pisma Komendy Wojewódzkiej Policji z dnia 8.04.1997 r.

Do akt załączono oświadczenia świadków a także zeznania Daniela K. z dnia 11.06.1997 r., z których wynika, iż skarżący walczył z żołnierzami Wehrmachtu i bandami rabunkowymi, w obronie miejscowej ludności cywilnej i osadników na terenie Warmii i Mazur.

Fakt prowadzenia walk z żołnierzami niemieckimi na terenie Ziem Północnych, czyli byłych Prus Wschodnich, podkreślił w decyzji z dnia 17.07.1997 r., pozbawiającej skarżącego uprawnień kombatanckich, Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych.

Powyższe okoliczności nie zostały bliżej wyjaśnione. W sytuacji zmiany przepisów art. 1 ust. 2 pkt 6 i art. 25 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego ustawą z dnia 25 kwietnia 1997 r. /Dz.U. nr 68 poz. 436/, która to zmiana weszła w życie z dniem 31.07.1997 r., czyli przed wydaniem zaskarżonej decyzji, kwestia uczestniczenia w walkach zmilitaryzowanych służb państwowych z grupami Wehrwolfu i ma decydujące znaczenie.

W tym zakresie Sąd nie podziela poglądu, że Milicja Obywatelska, będąca uzbrojoną formacją powołaną do ochrony porządku i bezpieczeństwa publicznego dekretem PKWN z dnia 7 października 1944 r., jednocześnie nie należała do zmilitaryzowanych służb państwowych.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 22 ust. 1 pkt 1 w zw. z ust. 2 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o NSA /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./, uchylił zaskarżone decyzje.

Prawomocne stwierdzenie nieważności decyzji Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia 19.01.1994 r., a także uchylenie zaskarżonych decyzji, powodują, iż brak jest ustawowych przeszkód /art. 26 cyt. ustawy/ do korzystania przez skarżącego z przysługujących mu świadczeń z ustawy o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego.