Uzasadnienie
Decyzją z dnia 11.02.2002 r. (...) Prezydent Miasta O., na wniosek Joanny J. orzekł o wymeldowaniu z pobytu stałego z lokalu nr 24 przy ul. P. 9 w O. Andrzeja P., byłego męża wnioskodawczyni, rozwiedzionych wyrokiem Sądu Okręgowego w O. z dnia 29.10.1999 r. (...).
Orzekając w sprawie na skutek odwołania Andrzeja P., Wojewoda W.-M. decyzją z dnia 13.06.2002 r. (...) utrzymał w mocy decyzję organu administracji pierwszej instancji z dnia 11.02.2002 r.
W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że powyższy lokal przyznany został wnioskodawczyni wyrokiem rozwodowym z 29.10.1999 r., w którym jednocześnie Sąd orzekł, że w ciągu roku od uprawomocnienia się wyroku Andrzej P. opuści ten lokal.
Na tej podstawie Andrzej P. eksmitowany został z lokalu przez komornika w dniu 1.08.2001 r.
Wskazując, że w następstwie powyższych okoliczności Andrzej P. utracił uprawnienie do przebywania w lokalu i nie przebywa w nim, organ odwoławczy stwierdził, że spełnione zostały przesłanki wymeldowania byłego męża wnioskodawczyni.
W skardze z dnia 2.07.2002 r. Andrzej P. wniósł o uchylenie decyzji Wojewody W.-M. z dnia 13.06.2002 r., zarzucając, że jest ona krzywdząca.
Podniósł, że "przy sprawie rozwodowej zgodził się dobrowolnie opuścić (...) lokal", ale nadal w nim mieszka.
Wyjaśnił ponadto, że dotychczas nie było prowadzone postępowanie w sprawie podziału majątku wspólnego skarżącego i wnioskodawczyni i wobec braku takiego podziału podważa przyznanie mieszkania w wyroku rozwodowym wnioskodawczyni.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda W.-M. wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Według art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych /t.j. Dz.U. 2001 nr 87 poz. 960/ organ administracji wydaje decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która utraciła uprawnienie do przebywania w lokalu, przewidziane w art. 9 ust. 2 tej ustawy, i bez wymeldowania się opuściła dotychczasowe miejsce pobytu stałego.
Powołany w art. 15 ust. 2 przepis art. 9 ust. 2 dotyczy zameldowania i stanowi, że przy zameldowaniu na pobyt stały lub czasowy trwający ponad 2 miesiące należy przedstawić potwierdzenie uprawnienia do przebywania w lokalu, w którym ma nastąpić zameldowanie.
W wyroku z dnia 27 maja 2002 r. K 20/01 Trybunał Konstytucyjny orzekł, że przepis art. 9 ust. 2 powyższej ustawy jest niezgodny z art. 52 ust. 1 i art. 83 w związku z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z tego względu - jak wynika z motywów wyroku - że nakłada na osobę meldującą się obowiązek przedstawienia potwierdzenia uprawnienia do przebywania w lokalu.
Oznacza to, że w świetle art. 10 ust. 1 cyt. ustawy przesłanką zameldowania określonej osoby w oznaczonym lokalu jest sam fakt jej przebywania w oznaczonym lokalu, bez konieczności legitymowania się potwierdzeniem uprawnienia do przebywania w nim.
Jest to konsekwencją charakteru i istoty czynności zameldowania, wyłącznie jako aktu rejestracji danych o miejscu pobytu oznaczonej osoby /art. 1 ust. 2 cyt. ustawy/.
Tak jak zameldowanie również wymeldowanie /por. art. 15 ust. 1 cyt. ustawy/ jest wyłącznie aktem rejestracji danych dotyczących pobytu określonej osoby, o ustaniu jej pobytu w dotychczasowym miejscu /o jego opuszczeniu/.
Analogicznie więc jak w przypadku zameldowania, również przy wymeldowaniu źródłem powinności organu administracji dokonania tej czynności jest sam fakt opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu przez osobę podlegającą wymeldowaniu, niezależnie od tego, czy utraciła uprawnienie do przebywania w tym miejscu.
W tym stanie rzeczy jako wymaganą prawem przesłankę wymeldowania skarżącego wskazać należy ustanie jego pobytu w lokalu przy ul. P. 9 w O. W związku z tą przesłanką podnieść należy, że w wyroku z dnia 29.10.1999 r. (...) Sąd Okręgowy w O. prawomocnie przyznał powyższy lokal wnioskodawczyni i nakazał skarżącemu opuszczenie tego lokalu po upływie jednego roku.
Na podstawie tego wyroku przeprowadzona została egzekucja przez Komornika Sądowego, który w dniu 1.08.2001 r. wykonał eksmisję skarżącego z powyższego lokalu, w którym - jak wynika z protokołu wykonania eksmisji - zmienione zostały zamki w drzwiach.
Egzekucja wyroku orzekającego eksmisję skarżącego z lokalu jest aktem równoznacznym z ustaniem jego pobytu w tym lokalu w rozumieniu art. 6 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych i jeśli nawet po wykonaniu egzekucji eksmitowana osoba wbrew woli wierzyciela egzekucyjnego wtargnie do lokalu, nie stanowi to stałego jej pobytu z zamiarem stałego przebywania /będącego generalnie przesłanką zameldowania/ i nie uchyla zaistniałej wcześniej przesłanki wymeldowania.
W tym stanie rzeczy uzasadniona jest ocena, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa.
Z tych względów, na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./, należało oddalić skargę jako niezasadną.