Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia 30.09.1997 r. (...) Wojewoda W. - z powołaniem się na przepis art. 138 par. 1 pkt 1 Kpa po rozpatrzeniu odwołania od decyzji Burmistrza Gminy W.-T. z dnia 11 sierpnia 1997 r. (...) orzekającej zameldowanie na pobyt stały małżonków Zofii i Sylwestra G. z synem Marcinem w lokalu nr 170 przy ul. K. 6 w W. - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Wojewoda podzielił ustalenia faktyczne i prawne organu I instancji i wywiódł, że czynność zameldowania na pobyt stały jest potwierdzeniem dopełnienia obowiązku meldunkowego.
Jednakże, aby dokonać zameldowania na pobyt stały lub czasowy trwający ponad dwa miesiące należy spełnić warunki określone w ustawie o ewidencji ludności i dowodach osobistych /t.j. Dz.U. 1984 nr 32 poz. 174/, tj.:
- zamieszkiwać w lokalu, w którym, na nastąpić zameldowanie /art. 10 ust. 1/,
- wykazać się uprawnieniami do przebywania w lokalu /art. 9 ust. 2 ustawy/.
Czynności zameldowania dokonuje organ meldunkowy na podstawie druku "zgłoszenie pobytu stałego". Jeżeli zgłoszone dane budzą wątpliwości, o dokonaniu zameldowania na podstawie art. 47 ust. 2 ustawy rozstrzyga organ w drodze decyzji administracyjnej.
Z akt sprawy wynika, że lokal nr 170 przy ul. K. 6 w W. znajduje się w zarządzie Spółdzielni Mieszkaniowej "B." i jest mieszkaniem funkcyjnym, przydzielonym Zofii G. na podstawie umowy najmu. Umowa najmu została zawarta od dnia 1.10.1996 r. do dnia ustania zatrudnienia na stanowisku dozorcy /k.2-7/.
Ponadto ustalono, że Spółdzielnia Mieszkaniowa "B." zawarła z Zofią G. w dniu 28 czerwca 1993 r. umowę o pracę na czas nieokreślony /k.5/. Umowa ta nie została rozwiązana.
Przeprowadzone postępowanie wyjaśniające wykazało, że Zofia G. wraz z rodziną w omawianym lokalu zamieszkuje nieprzerwania od 1991 r. i lokal ten stanowi ich centrum życiowe.
Mimo trwania stosunku pracy zarządca odmawia zgody na stale zameldowanie rodziny G. w lokalu nr 170 przy ul. K. 6 w W. Zgodnie z art. 29 ust. 1 ustawy, właściciel, zarządca budynku dokonuje jedynie czynności stwierdzającej czy danej osobie przysługuje uprawnienie do pobytu w lokalu.
Odmowę Spółdzielni Mieszkaniowej potwierdzenia Zofii G. i jej rodzinie uprawnień do pobytu w przedmiotowym lokalu należy ocenić jako bezzasadną, skoro uprawnienia jej wynikają z przydziału lokalu na czas trwania stosunku pracy, a umowa zawarta została na czas nieokreślony.
Odmowa taka nie może stanowić przeszkody w zameldowaniu na pobyt stały osoby, która faktycznie spełnia warunki określone w ustawie o ewidencji ludności i dowodach osobistych.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Spółdzielnia Mieszkaniowa wnosiła o uchylenie decyzji Wojewody W. z dnia 30.09.1997 r., zarzucając, iż została podjęta z naruszeniem przepisów art. 6 ust. 1, art. 9 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych z dnia 10 kwietnia 1974 r. /Dz.U. 1984 nr 32 poz. 174/.
Skarżąca wywodzi, że umowa najmu mimo związania ze stosunkiem pracy - umową, o pracę zawartą na czas nieokreślony - jest umową na czas oznaczony, gdyż wygaśnie z chwilą, rozwiązania stosunku pracy. Na poparcie tego stanowiska powołano wyrok NSA z dnia 11 lipca 1983 r. II SA 676/83 /nie publikowany/, w którym wyrażono pogląd, że przy zawarciu umowy najmu na czas określony uzasadniony byłby pogląd, że pobyt najemcy ma charakter czasowy.
Jeśli tak to małżonkowie G. z rodziną spełniają przesłanki zameldowania na pobyt czasowy, a nie stały.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda W. wnosił o jej oddalenie z argumentacją jak w zaskarżonej decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie jest uzasadniona.
Stosownie do przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych /Dz.U. 1984 nr 32 poz. 174 ze zm./ do zameldowania na pobyt stały lub czasowy trwający ponad dwa miesiące niezbędne jest łączne spełnienie dwóch przesłanek obejmujących:
- faktyczne zamieszkiwanie w lokalu, w którym ma nastąpić zameldowanie /art. 10 ust. 1 ustawy/,
- wykazanie się uprawnieniami do przebywania w lokalu, w którym ma nastąpić zameldowanie /art. 9 ust. 2 ustawy/.
Nie jest kwestionowany fakt, że Zofia G. zamieszkuje w spornym lokalu wraz z rodziną. Małżonkowie G. w lokalu mieszkają, nieprzerwanie od 1991 r., Spółdzielnia Mieszkaniowa nie neguje tego faktu.
Nie ulega zatem wątpliwości, że spełniona została pierwsza z przesłanek wymaganych do zameldowania na pobyt stały lub czasowy trwający ponad 2 miesiące.
Pozostaje zatem do rozważenia kwestia czy druga z przesłanek wymaganych do zameldowania, o której mowa w art. 9 ust. 2 ustawy istnieje, czy też jej brak.
Skarżąca Spółdzielnia Mieszkaniowa nie przeczy, że zainteresowana Zofia G. jest najemcą lokalu, a jedynie wywodzi, że umowa najmu związana ze stosunkiem pracy uzasadnia jedynie prawo do meldunku czasowego.
Pogląd ten nie jest trafny. Kwestia czy zainteresowana posiada uprawnienie do przebywania w lokalu w rozumieniu art. 9 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności (...) winna być oceniona w oparciu o przepisy tej ustawy, a one nie ograniczają tytułów prawnych do lokalu, z których wywodzić się mogą uprawnienia do przebywania w lokalu.
Oznacza to, że najem lokalu związany z trwającym stosunkiem pracy na czas nieoznaczony stwarza uprawnienia do zameldowania w lokalu na pobyt stały lub czasowy trwający ponad 2 miesiące w rozumieniu art. 9 ust. 2 ustawy.
Zauważyć należy, że zarówno art. 9 ust. 2 jak i art. 10 omawianej ustawy nie różnicują wymagań jakie winny być spełnione dla uzyskania meldunku stałego i czasowego na ponad 2 miesiące.
Wymagania te są identyczne. Jak wynika z wyciągu z kartoteki ewidencji ludności /k.10 akt adm./ zainteresowana i jej rodzina była już meldowana w lokalu na czas oznaczony, dłuższy niż 2 miesiące i wówczas uprawnienia do zameldowania nie były przez skarżącą, Spółdzielnię kwestionowane.
Wskazany wyżej brak różnic w prawnych wymaganiach z art. 9 i art. 10 ustawy co do zameldowania na pobyt stały i czasowy trwający ponad 2 miesiące prowadzi do przekonania, że różnic należy poszukiwać w art. 6-8 ustawy.
W myśl art. 6 ust. 1 pobytem stałym jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. Stosownie zaś do art. 7 ust. 1 pobytem czasowym jest przebywanie bez zamiaru zmiany miejsca pobytu stałego w innej miejscowości pod oznaczonym adresem lub w tej samej miejscowości, ale pod innym adresem.
Zebrany w sprawie materiał dowodowy wskazuje, że Zofia G. wraz z rodziną przebywa w spornym lokalu z zamiarem stałego przebywania.
W lokalu tym znajdują się meble, rzeczy osobiste i koncentruje się życie rodziny G. Z akt sprawy nie wynika by wymienieni posiadali jakikolwiek inny lokal stanowiący ich centrum życiowe, z którym łączyliby zamiar stałego przebywania.
Stwierdzić należy zatem, że obydwie przesłanki, których kumulatywne spełnienie się warunkuje zameldowanie na pobyt stały zostały spełnione - co czyni skargę Spółdzielni Mieszkaniowej "B." nieuzasadnioną.
Z powyższych przeto względów i na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ orzeczono jak w sentencji wyroku.