Uzasadnienie
Skarżący Nicolae C., obywatel Rumunii, wystąpił w dniu 1 grudnia 1999 r. o nadanie mu statusu uchodźcy. W uzasadnieniu swego wniosku, a także w trakcie przesłuchania wyjaśnił, że od 1989 r. jest bez pracy, gdyż jego spółdzielnia rolniczo-produkcyjna została rozwiązana, że od 1997 r. przyjeżdża do Polski, aby tu pracować i przekazywać zarobione pieniądze rodzinie w Rumunii, gdyż nie stać go tam nawet na chleb, że nie ma zezwolenia na pracę w Polsce, że gospodarz obiecał zameldować go po uzyskaniu prawa pobytu w Polsce i że w Rumunii nie był więziony lub aresztowany i nie należał do partii politycznej.
Decyzją z dnia 8 grudnia 1999 r. (...) Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji odmówił nadania skarżącemu statusu uchodźcy. Minister uznał, że skarżący nie przytoczył faktów, które byłyby istotne z punktu widzenia wymagań Konwencji dotyczącej statusu uchodźców sporządzonej w Genewie dnia 21 lipca 1951 r. i świadczyły o prześladowaniach skarżącego wynikających z jego rasy, religii, narodowości, przynależności do określonej grupy społecznej lub z powodu przekonań politycznych, że skarżący nigdy nie był zatrzymany, aresztowany ani skazany wyrokiem sądu z powodów wyszczególnionych w Konwencji Genewskiej, że nie prowadził działalności politycznej, że Rumunia nie jest już krajem dostarczającym przyczyn do uchodźstwa, że skarżący nie obawia się wrócić do Rumunii i że powołał się jedynie na powody ekonomiczne, które nie uzasadniają nadania statusu uchodźcy.
W odwołaniu skarżący zarzucał rażącą niesprawiedliwość i bezzasadność decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji oraz wnosił o jej zmianę i nadanie mu statusu uchodźcy.
Decyzją z dnia 10 kwietnia 2000 r. (...) Rada do Spraw Uchodźców utrzymała decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w mocy. Rada do Spraw Uchodźców stwierdziła, że skarżący jako jedyny powód wyjazdu z Rumunii wskazał problemy ekonomiczne, że przyjeżdża do Polski w celach zarobkowych, że nie wskazał okoliczności, które mogły by świadczyć o jego prześladowaniu lub uzasadniały obawę przed prześladowaniem w razie powrotu do Rumunii, że przebywał już w Polsce od 1997 r. nie zgłaszając wówczas żadnych obaw związanych z ewentualnym powrotem do Rumunii i że w tej sytuacji nie spełnia przesłanek uzasadniających nadanie mu statusu uchodźcy.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący podnosił, że być może władze Rumunii robią coś w kierunku poprawy sytuacji mniejszości romskiej, ale on tego nie odczuwa, że nie czuje się związany z Rumunią i że chce żyć w Polsce.
W odpowiedzi na skargę Rada do Spraw Uchodźców wniosła o jej oddalenie i podtrzymała swe dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna.
Z art. 32 ustawy z dnia 25 czerwca 1997 r. o cudzoziemcach /Dz.U. nr 114 poz. 739 ze zm./ wynika, że cudzoziemcowi może być nadany w Rzeczypospolitej Polskiej status uchodźcy, jeżeli spełnia on warunki przewidziane w Konwencji dotyczącej statusu uchodźców sporządzonej w Genewie dnia 28 lipca 1951 r. /Dz.U. 1991 nr 119 poz. 515/ zmienionej następnie Protokółem dotyczącym statusu uchodźców sporządzonym w Nowym Jorku dnia 31 stycznia 1967 r. /Dz.U. 1991 nr 119 poz. 517/, a nie uzyskał tego statusu w innym państwie, które zapewnia mu rzeczywistą ochronę. Zgodnie z art. 1 ust. A pkt 2 Konwencji Genewskiej w obecnym brzmieniu tego przepisu uchodźcą, jest osoba, która na skutek uzasadnionej obawy przed prześladowaniem z powodu swojej rasy, religii, narodowości, przynależności do określonej grupy społecznej lub z powodu przekonań politycznych przebywa poza granicami państwa, którego jest obywatelem, i nie może lub nie chce z powodu tych obaw korzystać z ochrony tego państwa.
Należy zgodzić się z organami orzekającymi w niniejszej sprawie, że skarżący warunkom tym nie odpowiada. W szczególności trafnie organy te zwracają uwagę, że skarżący w istocie powołuje się prawie wyłącznie na gorsze warunki ekonomiczne w Rumunii, niż w Polsce. Powołane przez skarżącego przejawy dyskryminacji osób narodowości romskiej w Rumunii w zakresie dostępu do rynku pracy, z którą to dyskryminacją władze rumuńskie starają się walczyć, nie mają takiego charakteru, by - w świetle wykładni przepisów Konwencji Genewskiej przyjmowanej przez niezależne organizacje międzynarodowe - uznać, że skarżący spełnia warunki przewidziane w tej Konwencji. Skarżący był już w Polsce w celach handlowych, następnie wrócił do Rumunii i znów przyjechał do Polski. Przy braku powołania się na jakieś szczególne zdarzenia wyklucza to możliwość przyjęcia, że skarżący rzeczywiście obawiał się prześladowań w Rumunii. Nie można więc mówić o naruszeniu przez Radę do Spraw Uchodźców art. 42 ustawy z dnia 25 czerwca 1997 r. o cudzoziemcach.
Należy natomiast stwierdzić, że Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji - na co nie zwróciła uwagi Rada do Spraw Uchodźców wykroczył poza zakres wyznaczony przez art. 107 par. 1 Kpa. Przepis ten przewiduje, że decyzja administracyjna powinna zawierać oznaczenie strony. Na oznaczenie to składa się imię i nazwisko, a odniesieniu do osób prawnych nazwa i siedziba. W razie potrzeby podać można także datę i miejsce urodzenia osoby fizycznej oraz imiona jej rodziców, czy - jak w sprawach dotyczących statusu uchodźcy - obywatelstwo. Informacja o narodowości nie jest elementem oznaczenia strony w decyzji administracyjnej. Należy przy tym mieć na względzie, że dane osobowe ujawniające przynależność rasową podlegają szczególnej ochronie i to nie tylko na podstawie prawa wewnętrznego, jakim w Polsce jest ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych /Dz.U. nr 133 poz. 883 ze zm./, ale i na podstawie art. 6 Konwencji z dnia 28 stycznia 1981 r. dotyczącej ochrony osób w związku z automatycznym przetwarzaniem danych osobowych, podpisanej w Strasburgu.
Wiąże się to z możliwymi zagrożeniami, jakie powodować może ujawnienie tych danych. Jeśli sama strona powołuje się na swą narodowość, twierdząc np., że ze względu na narodowość była prześladowana i dlatego ubiega się o status uchodźcy, organ administracji w uzasadnieniu decyzji musi wskazać, na jaką narodowość strona się powołała oraz wyjaśnić, czy i jakie znaczenie miała w sprawie ta narodowość. Wynika to jednak wówczas z ciążącego na organie administracji obowiązku wyjaśnienia stronom zasadności przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy /art. 11 Kpa/, nie zaś z potrzeby identyfikacji strony. Uchybienie to nie miało jednak wpływu na wynik sprawy.
Z tych względów i na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym - /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku.