Uzasadnienie
Prezes Głównego Urzędu Ceł decyzją z dnia 20.07.1992 r. stwierdził nieważność decyzji wydanej przez Dyrektora Urzędu Celnego w G., zawartej w zgłoszeniu celnym (...) z dnia 28.06.1991 r. gdyż zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa. W uzasadnieniu powyższej decyzji stwierdzono, że na podstawie powyższego zgłoszenia odprawiono łącznie 2.746.966 t etyliny 98 sprowadzonej przez firmę "U." z W. Do wymiaru cła i podatku obrotowego granicznego przyjęto wartości transakcyjne, widniejące w dołączonej do przedmiotowej odprawy celnej fakturze (...) z dnia 24.06.1991 r. w wysokości 136,77 USD za 1 tonę na warunkach FOB. W wyniku kontroli Najwyższej Izby Kontroli, przeprowadzonej w firmie "U." stwierdzono, że Spółka ta posiada dwie wersje wspomnianej wyżej faktury. Obie wersje z tym samym numerem i datą różnią się jedynie symbolem literowym "A". Faktury o literowym symbolu "A" przedstawiane były funkcjonariuszom podczas odprawy celnej, a faktura bez symbolu literowego ze znacznie i nieproporcjonalnie rozszerzonymi kosztami transakcyjnymi znajdowała się w dokumentacji Spółki. Jak wykazała kontrola NIK - powyższa faktura nie spełnia podstawowych wymogów, stawianych tego rodzaju dokumentom handlowym - brak jest podpisów i stempli firmowych kontrahenta zagranicznego.
Nadto w fakturze udostępnionej GUC przez Izbę Skarbową w W. Nr 008974 dotyczących przedmiotowych dostaw paliwa, wartość transakcyjną na warunkach CIF wliczono kwoty określone jako "risk surcharge" /ryzyko dopłaty/ oraz "laboratory" /analiza laboratoryjna/, które to kwoty, jako w żaden sposób nie związane z kosztami transportu i ubezpieczenia towaru, powinny być doliczone do wartości celnej - zgodnie z treścią art. 25 ust. 2 pkt 5 ustawy - Prawo celne. Z ustaleń NIK wynika również, że pozycja fakturowa "risk surcharge", która w niniejszym przypadku opiewa na sumę 68,88 USD za 1 tonę stanowi formę zabezpieczenia płatności i wynika z uzgodnień między kontrahentami
Zdaniem organu orzekającego, Spółka "U." dokonując przedmiotowych odpraw celnych, prezentowała Urzędowi Celnemu fakty - faktury nie odzwierciedlające wszystkich składników rzeczywistej ceny transakcyjnej, w wyniku czego powstał znaczny niedobór w cle i podatku obrotowym.
Powyższą decyzję zaskarżył syndyk masy upadłości Przedsiębiorstwa Handlowo-Usługowego "U." Spółka z o.o., wnosząc o jej uchylenie.
W skardze zarzucił naruszenie art. 25 ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. - Prawo celne przez przyjęcie, że do wartości celnej należy wliczać składniki ceny sprzedaży paliwa na warunkach CIF przez doliczenie pozycji: laboratory i risk surcharge jako podstawowych składników ceny CIF oraz naruszenie przepisów postępowania administracyjnego. które miało wpływ na wynik sprawy poprzez niewłaściwe zgromadzenie i uproszczoną cenę materiału dowodowego, oraz brak wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy, co w rezultacie doprowadziło do niewłaściwego ustalenia, że "U.", Sp. z o.o. posługiwała się w postępowaniu celnym dwoma rodzajami faktur. W związku z powyższym strona skarżąca wnosi o uchylenie zaskarżonej decyzji.
W odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy wnosił o jej oddalenie.
Podniósł argumenty zbieżne z treścią zaskarżonej decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, że:
Skarga nie jest zasadną. Stosownie do art. 23 ust. 1 ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. - Prawo celne /Dz.U. nr 75 poz. 445 ze zm./ cło wymierza się według wartości celnej towaru, z art. 25 ust. 1 tej ustawy wynika zaś, że wartością celną towaru jest cena zapłacona lub należna za towar celny /wartość transakcyjna/ wraz z kosztami w niej nie ujętymi a faktycznie poniesionymi przez kupującego, które zostały szczegółowo wymienione w tym ostatnim przepisie.
Należy zgodzić się z Prezesem Głównego Urzędu Ceł, że w świetle powyższej regulacji brak było uzasadnienia prawnego do wyłączenia przez Dyrektora Urzędu Celnego z ceny towaru, będącej podstawą wymiaru cła, faktycznie zapłaconej przez skarżącą i stanowiącej poważną część ceny towaru pozycji, określonej za towar, jako "risk surcharge" i "laboratory". Należy też podzielić pogląd Prezesa GUC, że wyłączenie takie doprowadziło do rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 par. 1 pkt 2 Kpa.
Wbrew zarzutom skargi, nie można uznać, że w sprawie naruszone zostały przepisy postępowania administracyjnego, przy czym skarga formułuje zarzuty w tym zakresie bardzo ogólnie.
Dlatego z urzędu należy wspomnieć, że skarżąca została powiadomiona zgodnie z art. 61 par. 4 Kpa o wszczęciu postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji o wymiarze cła. Brak jest dowodów na to, by skarżącej uniemożliwiono czynny udział w tym postępowaniu /art. 10 par. 1 Kpa/, a w szczególności dostęp do akt sprawy /art. 73 par. 1 Kpa/ i do zapoznania się ze zgromadzonymi dowodami.
Ustalenia protokołu NIK nie były w postępowaniu zakwestionowane, a z protokołu oraz załączonych fotokopii wynika, że strona skarżąca posługiwała się Z fakturami przy każdorazowej transakcji.
Nadmienić należy, że sąd w tym składzie podzielił pogląd w tej kwestii wyrażony w sprawie V SA 1801/93.
Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny na zasadzie art. 27 ust. 1 ustawy o NSA z dnia 11 maja 1995 r. /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./.