Streszczenie i odpowiedzi pisze model na podstawie treści tego orzeczenia. Przypisy otwierają fragmenty, na których się opierają. Wiążący jest tekst orzeczenia.
Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] marca 2003 r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania J.C. od decyzji Prezydenta W. z dnia [...] stycznia 2003 r. [...] orzekającej o wymeldowaniu wymienionej z pobytu stałego z lokalu [...] przy [...] w W. – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Uzasadniając swe stanowisko Wojewoda [...] wskazał, że fakt niezamieszkiwania J.C. w przedmiotowym lokalu jest bezsporny. Z przedmiotowego lokalu wyprowadziła się dobrowolnie w dniu 5 sierpnia 1996 r., zabierając swoje rzeczy osobiste oraz meble. J.C. podała, że lokal opuściła z powodu nieporozumień z mężem. Obecnie mieszka przy [...] w W..
W związku z tym, iż opuszczenie przez wymienioną przedmiotowego lokalu jest niewątpliwe Wojewoda [...] uznał, że zaistniała podstawa do wydania decyzji o wymeldowaniu w trybie pierwszej części art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2001 nr 87, poz. 960 ze zm.).
Odnosząc się do stanu prawnego, Wojewoda [...] podniósł, że Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 27 maja 2002 r. orzekł o niezgodności art. 9 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. 2001 r. Nr 87, poz. 960) z art. 52 ust. 1 i art. 83 w związku z art. 2 Konstytucji RP (o czym ogłoszono w Dzienniku Ustaw z 2002 r. Nr 78, poz. 716). W konsekwencji tego orzeczenia, do wydania decyzji o wymeldowaniu osoby z pobytu stałego w trybie pierwszej części art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, niezbędne jest spełnienie wyłącznie jednej z dwóch przesłanek określonych w tym przepisie, tj. warunku faktycznego opuszczenia miejsca pobytu stałego bez dokonania obowiązku wymeldowania się.
J.C. powyższą decyzję Wojewody [...] otrzymała w dniu 27 marca 2003 r., a skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego sporządziła i wniosła w dniu 28 kwietnia 2002 r.
Skarżąca, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej, zarzuciła niewyjaśnienie okoliczności podnoszonych przez nią w odwołaniu a dotyczących braku legitymacji H.C. do wystąpienia z wnioskiem o jej wymeldowanie.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, z uzasadnieniem zbieżnym jak w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Na wstępie należy wyjaśnić, że w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stąd, właściwym do rozpoznania niniejszej sprawy jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, bowiem na obszarze tego Sądu znajduje się siedziba Wojewody [...] – art. 13 § 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).
Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie.
Pani J.C. zaskarżoną decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2003 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania otrzymała w dniu 27 marca 2003 r. (dowód – zwrotne potwierdzenie odbioru decyzji w aktach postępowania administracyjnego). Natomiast skargę osobiście sporządziła i złożyła w Naczelnym Sądzie Administracyjnym w Warszawie w dniu 28 kwietnia 2003 r. Zestawiając datę doręczenia decyzji z datą sporządzenia skargi, stosownie do treści art. 53 § 1 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należy stwierdzić, że skarga została wniesiona z przekroczeniem trzydziestodniowego terminu (termin upłynął w dniu 26 kwietnia 2003 r.).
Wprawdzie według przepisu art. 83 § 2 powołanej ustawy, jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy, to jednak oznacza to tylko przesunięcie terminu złożenia skargi na następny dzień przypadający po dniu lub dniach wolnych od pracy, a nie automatyczne przedłużenie terminu do wniesienia skargi określonego w art. 53 ust. 1 omawianej ustawy.
Interpretacja funkcjonalna wymienionych przepisów bowiem nakazuje tak liczyć ostatni dzień tego terminu, aby - obiektywnie rzecz ujmując - strona miała zapewnione normalne warunki dla skorzystania z prawa do wniesienia skargi także w ostatnim dniu terminu do jej wniesienia. Strona nie ma "normalnych warunków" do skorzystania z tego prawa wtedy, gdy ostatnim dniem terminu jest sobota. W soboty bowiem placówki pocztowe są czynne w ograniczonym zakresie, a biura podawcze w sądach są w ogóle nieczynne.
Trzydziestodniowy termin z art. 53 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi do wniesienia skargi od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2003 r. upływał z dniem 26 kwietnia 2003 r., tj. w sobotę. Strona miała prawo, stosownie do art. 83 § 2 tej ustawy, skargę sporządzoną w terminie złożyć następnego dnia po dniu lub dniach wolnych od pracy, tj. w poniedziałek. Skarżąca jednak z założenia sporządziła skargę dopiero w poniedziałek, tj. w trzydziestym drugim dniu od rozpoczęcia biegu terminu do jej wniesienia, a zatem uchybiła terminowi do jej wniesienia określonemu w powołanych wyżej przepisach prawa.
Sposób obliczania terminów procesowych, z istoty jednolity, nie może uwzględniać sytuacji nadzwyczajnych, które powinny być przedmiotem rozpoznawania wniosków o przywrócenie terminu.
Prawo do sądu wynikające z Konstytucji nie daje podstawy do odrzucenia wykładni gramatycznej przy interpretacji przepisu proceduralnego, odnoszącego się do warunków, jakie muszą być spełnione, aby skutecznie uruchomić postępowanie sądowe. Swoistą cechą przepisów proceduralnych jest wprowadzanie określonych wymagań i z punktu widzenia zasady słuszności, każdy tego rodzaju warunek można by podważyć, jako ograniczający prawo do sądu.
W tym stanie rzeczy na mocy art. 58 § 1 pkt 2 w związku z art. 53 § 1 oraz art. 83 § 2 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało postanowić jak w sentencji.
O zwrocie uiszczonego wpisu sądowego orzeczono na podstawie art. 19 ustawy z dnia 13 czerwca 1967 r. o kosztach sadowych w sprawach cywilnych (t.j. z 2002 r. Dz. U. Nr 9, poz. 88 ze zm.) w związku z art. 36 ust. 3 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.) - w związku z art. 97 § 2 ustawy z 30 dnia sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271).
Źródło: CBOSA (Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych) ↗, pobrane 4.10.2026. Treść dosłownie; przetworzyliśmy: podział na sekcje, układ według wzoru orzeczenia (metryka, punkty sentencji, nagłówki ze zdań sądu), linki do przepisów, wyróżnienia i zakrycie numerów PESEL, dowodów, paszportów i rachunków, których anonimizacja u wydawcy nie objęła. Wiążący jest tekst u wydawcy. Dane osobowe w dokumencie albo błąd? Napisz: zgłoś błąd; dane osobowe zakryjemy w ciągu 7 dni.
5 wyjaśnień za darmo. Logowanie przez Google albo e-mail, bez hasła i bez karty.