Wyrok WSA w Olsztynie z 15 stycznia 2004 r., V SA 1621/03

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie

Rozpoznanie

w dniu 15 stycznia 2004 r.

Sprawa

sprawy ze skargi A Spółki z o.o. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]" r. Nr "[...]" w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe skargę oddala.

Skład

Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Piskozub (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA del. do WSA Józef Waksmundzki Sędzia WSA Andrzej Błesiński
Katarzyna Lenartowicz protokolant

Uzasadnienie

A sp.z o.o w O. jednolitym dokumentem administracyjnym SAD z dnia 19.05.1999r. zgłosiła do objęcia procedurą dopuszczenia do obrotu na polskim obszarze celnym m. in. towarów zgłoszonych jako "dodatki do żywności (stabilizatory spożywcze)" o nazwie handlowej Meyprogen IC-3150 zaklasyfikowany do kodu PCN 3824 90 95 0 oraz Meyprogen JO-773 zaklasyfikowany do kodu PCN 3913 90 80 0.

Dyrektor Urzędu Celnego w O. wszczął postępowanie w sprawie klasyfikacji taryfowej tych towarów, a następnie decyzją z dnia 02.04.2002r.; uznał zgłoszenie celne za nieprawidłowe w zakresie klasyfikacji taryfowej towarów o nazwie handlowej i zaklasyfikował je do "przetworów spożywczych gdzie indziej nie wymienionych ani nie włączonych";

Meyprogen IC-3150 wg kodu PCN 2106 90 92 0,

• Meyprogen JO-773 wg kodu PCN 2106 90 92 0

Dyrektor Izby Celnej w O., w wyniku odwołania Skarżącej Spółki, decyzją z dnia 21.03.2003r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji.

Pismem z dnia 24.04.2003r. Spółka zaskarżyła decyzję organu II instancji do Naczelnego Sądu Administracyjnego, wnosząc o jej uchylenie.

Zaskarżonej decyzji zarzucono rażące naruszenie prawa materialnego tj. Taryfy celnej § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15.12.1998r. w sprawie ustanowienia Taryfy celnej a także Reguł 1, 3b, 6 Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej (ORINS).

W ocenie Skarżącej, klasyfikacja produktu do pozycji 2106 pozostaje w sprzeczności z zebranym materiałem dowodowym, w szczególności z przedłożonymi przez Skarżącą opiniami biegłymi z zakresu produkcji spożywczej.

Uwzględniając regułę 1 i 6 ORINS zawartych w Taryfie celnej oraz wyjaśnienia do Taryfy celnej, zdaniem Skarżącej Spółki właściwą do zakwalifikowania produktu JO-773 powinna być pozycja 1302 Taryfy celnej, obejmująca "soki i ekstrakty roślinne; substancje pektynowe, pektyniany i pektyny; agar-agar i inne śluzy zagęszczacze modyfikowane lub nie, pochodzące z produktów roślinnych".

W przypadku towaru o nazwie Meyprogen IC-3150 Skarżąca Spółka podnosi, że sporny towar nie jest przetworem spożywczym, składa się z emulgatorów, karagenu, gumy guar, które nie nadają się do jedzenia, lecz towar ten jest elementem koniecznym do produkcji lodów, w procesie technologicznym. Stąd właściwą pozycją Taryfy powinien być kod 3824.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w O. wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumenty podniesione w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji z punktu widzenia jej zgodności z obowiązującymi przepisami, Sąd Administracyjny nie dopatrzył się błędnej interpretacji i błędnego zastosowania obowiązujących przepisów prawa, ani też błędnego sposobu ustalenia faktów przyjętych za udowodnione, w toku przeprowadzonego postępowania dowodowego.

Przy taryfikacji celnej wyrobu znaczenie rozstrzygające ma reguła określona w punkcie I ORINS, według której, dla celów prawnych klasyfikację towarów należy ustalać zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji działów Taryfy.

Z konstrukcji każdej z kolejnych reguł wynika, iż należy je stosować w kolejności numerycznej, co oznacza, że regułę 3a można zastosować dopiero wtedy, gdy klasyfikacji taryfowej produktu nie można dokonać według reguł ją poprzedzających.

Polska taryfa celna przyjęła nazewnictwo i zasady interpretacji Scalonej Nomenklatury Określania i Kodowania Towarów, wprowadzonej w życie Międzynarodową Konwencją w sprawie Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów, sporządzoną w Brukseli 14 czerwca 1983r. (zał. do DZ. U. nr 11, poz. 62 z dnia 7.02.1997r.).

Zgodnie z postanowieniem art. 13 ust. 2 powyższej Konwencji, która weszła w życie z dniem 1 stycznia 1996r. na mocy oświadczenia rządowego z dnia 30.12.1996r. w sprawie przystąpienia przez Rzeczpospolitą Polską do Międzynarodowej Konwencji w sprawie zharmonizowanego systemu oznaczania i kodowania towarów, Polska Administracja Celna jest zobowiązana do stosowania powyższej Nomenklatury Scalonej w obrocie towarowym z zagranicą.

Zgodnie z art. 280 i 283 Kodeksu celnego o zaklasyfikowaniu towaru do określonej pozycji taryfy celnej decyduje wyłącznie organ celny, kierując się zasadami określonymi ww. Scalonej Nomenklaturze Określania i Kodowania Towarów,

Opinie biegłych są pomocne wówczas, gdy zachodzą wątpliwości dotyczące ustalenia tożsamości towaru, a nie jak w sprawie niniejszej, ustalenia klasyfikacji taryfowej.

Przyjęcie przez organy celne obu instancji, że przedmiotowo towary kwalifikuje się do poz. 2106, a nie do poz. 1302 i poz. 3824, o co wnosi strona, nie budzi w ocenie Sądu wątpliwości.

Organy orzekające w obu instancjach w sposób przekonujący wykazały, że przedmiotowe towary są środkami przeznaczonymi do spożycia.

Obecność w produkcie ksantanu jako podstawowego składnika wyklucza jego klasyfikację produktu JO-773 do poz. 1302, a w przypadku Meyprogen IC-3150, przeznaczenie do produkcji lodów i skład, decydują że produkt IC-3150 nie może być zaklasyfikowany do poz. 3824.

Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut Skarżącej dotyczący pominięcia przez organy celne dowodu, jakim w ocenie Skarżącej jest wiążąca informacja taryfowa (WIT), wydana przez holenderską administrację celną.

Dokument ten został wydany przez eksportera – firmy "[...]".

Nie można zgodzić się z argumentacją Skarżącej, iż skoro Polska zobowiązała się do harmonizacji polskiego systemu prawa celnego do prawa unijnego (art. 68 Układu Europejskiego), to polska administracja celna powinna uwzględnić WIT-y wydawane przez organy celne państw członków Unii Europejskiej.

Wiążąca informacja taryfowa nie jest informacją prawną.

Zgodnie z przepisem art.5 Kodeksu Celnego (odp. art. 12 Kodeksu Celnego Wspólnot Europejskich), wiążąca informacja taryfowa jest to decyzja administracyjna wydana na wniosek strony, w indywidualnej sprawie, która wiąże organy celne oraz osobę.

Stosowna jest w odniesieniu do towarów, wobec których formalności celne zostały dokonane po dniu, w którym informacja ta została udzielona.

W świetle przytoczonych regulacji prawnych, również wspólnotowych, wiążąca informacja taryfowa jest wiążącą wobec osoby, której została udzielona.

Organy celne państw – członków Unii Europejskiej nie mają obowiązku stosowania ustalonej w WIT taryfikacji, jeśli stroną postępowania jest inny przedmiot niż adresat WIT-u.

Polska administracja celna będzie zobowiązana stosować WIT-y wydane przez administracje celne państw – członków Unii Europejskiej, dopiero z chwilą przystąpienia Polski do Unii i wyłącznie w stosunku do podmiotów, dla których WIT został wydany.

Całokształt przedstawionych okoliczności upoważnia do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a argumentacja faktyczna i prawna przedstawiona w uzasadnieniu w pełni zasługuje na akceptację.

Z tych też względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, opierając swoje rozstrzygnięcie na treści art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił oddalić skargę, jako bezzasadną.

B.S.