Wyrok WSA w Olsztynie z 15 stycznia 2004 r., V SA 1622/03

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie

Rozpoznanie

w dniu 15 stycznia 2004 r.

Sprawa

sprawy ze skargi A Spółki z o.o. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]" r. Nr "[...]" w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe skargę oddala

Skład

Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Piskozub Sędziowie: Sędzia NSA del. do WSA Józef Waksmundzki (spr.) Sędzia WSA Andrzej Błesiński
Katarzyna Lenartowicz protokolant

Uzasadnienie

Jednolitym dokumentem administracyjnym SAD z dnia 19.02.2001r.objęto procedurą dopuszczenia do obrotu na polskim obszarze celnym m. in. towary zgłoszone jako " dodatki do żywności (stabilizatory spożywcze)" o nazwie handlowej Meyprogen IC 3104, zaklasyfikowany do kodu PCN 3824 90 95 0 oraz Meyprogen JO-773 zaklasyfikowany do kodu PCN 3913 90 80 0.

Dyrektor Urzędu Celnego wszczął postępowanie w zakresie klasyfikacji taryfowej preparatów, a następnie decyzją z dnia 29.04.2002r., uznał zgłoszenie celne za nieprawidłowe w zakresie klasyfikacji taryfowej towarów, o nazwie handlowej Meyprogen i zaklasyfikował je do " przetworów spożywczych gdzie indziej nie wymienionych ani nie włączonych":

• Meyprogen IC- 3104 wg kodu PCN 2106 90 98 0
• Meyprogen JO- 773 wg kodu PCN 2106 90 92 0

Dyrektor Izby Celnej w O., po rozpatrzeniu odwołania skarżącej, decyzją z dnia 21.03.2003r., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

Strona zaskarżyła decyzję organu II instancji do Naczelnego Sądu Administracyjnego w odniesieniu do towaru JO-733,wnosząc o jej uchylenie.

Zaskarżonej decyzji zarzucono rażące naruszenie prawa materialnego tj. Taryfy celnej stanowiącej załącznik Nr 11 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28.12.2000r. w sprawie ustanowienia Taryfy celnej, a także Reguł 1,3b oraz 6 Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej.

W ocenie skarżącej, klasyfikacja produktu do pozycji 2106 pozostaje w sprzeczności z zebranym materiałem dowodowym, w szczególności z przedłożonymi przez skarżącą opiniami biegłych z dziedziny produkcji spożywczej. Uwzględniając regułę 1 i 6 Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej (ORINS) zawartych w Taryfie celnej oraz wyjaśnienia do Taryfy celnej, zdaniem skarżącej właściwą do zakwalifikowania produktu powinna być pozycja 1302 Taryfy celnej, (obejmująca "soki i ekstrakty roślinne; substancje pektynowe, pektyniany i pektyny; agar-agar i inne śluzy i zagęszczacze modyfikowane lub nie, pochodzące z produktów roślinnych".

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w O. wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumenty podniesione w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje.

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji z punktu widzenia jej zgodności z obowiązującymi przepisami, sąd administracyjny nie dopatrzył się błędnej interpretacji i zastosowania obowiązujących przepisów prawa, ani też sposobu ustalenia faktów przyjętych za udowodnione w toku przeprowadzonego postępowania dowodowego.

Przy taryfikacji celnej wyrobu znaczenie rozstrzygające ma reguła określona w pkt 1 Ogólnych Reguł Interpretacji Polskiej Nomenklatury Scalonej, według której, dla celów prawnych klasyfikację towarów należy ustalać zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji działów Taryfy. Z konstrukcji każdej z kolejnych reguł wynika, iż należy je stosować w kolejności numerycznej, co oznacza, że regułę 3a można zastosować dopiero wtedy, gdy klasyfikacji taryfowej produktu nie można dokonać według reguł ją poprzedzających.

Polska taryfa celna przyjęła nazewnictwo i zasady interpretacji Scalonej Nomenklatury Określania i Kodowania Towarów, wprowadzonej w życie Międzynarodową Konwencją w sprawie Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów, sporządzoną w Brukseli 14 czerwca 1983r. (zał. do Dz. U. Nr 11, poz. 62 z dnia 7.02.1997r.).Zgodnie z postanowieniem art. 13 ust. 2 powyższej Konwencji, która weszła w życie z dniem 1 stycznia 1996r. na mocy oświadczenia rządowego z dnia 30.12.1996r. w sprawie przystąpienia przez Rzeczpospolitą Polską do Międzynarodowej Konwencji w sprawie zharmonizowanego systemu oznaczania i kodowania towarów, Polska administracja celna jest zobowiązana do stosowania powyższej Nomenklatury Scalonej w obrocie towarowym z zagranicą.

Zgodnie z art. 280 i 283 Kodeksu celnego o zaklasyfikowaniu towaru do określonej pozycji taryfy celnej decyduje wyłącznie organ celny, kierując się zasadami określonymi ww. Scalonej Nomenklaturze Określania i Kodowania Towarów. Opinie biegłych są pomocne wówczas, gdy zachodzą wątpliwości dotyczące ustalenia tożsamości towaru, a nie tak jak w sprawie niniejszej, ustalenia klasyfikacji taryfowej.

Przyjęcie przez organy celne obu instancji, że przedmiotowo towary kwalifikuje się do poz. 2106 a nie do poz. 1302, o co wnosi strona, nie budzi w ocenie Sądu wątpliwości. Organy orzekające w obydwu instancjach w sposób przekonujący wykazały, że przedmiotowy towar jest środkiem przeznaczonym do spożycia. Obecność w produkcie ksantanu jako podstawowego składnika, jednak wyklucza jego klasyfikację do pozycji 1302.

Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut skarżącej dotyczący pominięcia przez organy celne dowodu, jakim w ocenie skarżącej jest wiążąca informacja taryfowa wydana przez holenderską administrację celną. Dokument ten został wydany przez eksportera - firmy "[...]". Nie można zgodzić się z argumentacją skarżącej, iż skoro Polska zobowiązała się do harmonizacji polskiego systemu prawa celnego do prawa unijnego (art. 68 Układu Europejskiego), to polska administracja celna powinna uwzględnić WIT-y wydawane przez organy celne państw członków Unii Europejskiej. Wiążąca informacja taryfowa nie jest normą prawną. Zgodnie z przepisem art. 5 Kodeksu celnego (odp. Art. 12 Kodeksu Celnego Wspólnot Europejskich), wiążąca informacja taryfowa jest to decyzja administracyjna, wydana na wniosek strony, w indywidualnej sprawie, która wiąże organy celne oraz osobę. Stosowna jest w odniesieniu do towarów, wobec których formalności celne zostały dokonane po dniu, w którym informacja ta została udzielona. W świetle przytoczonych regulacji prawnych, również wspólnotowych, wiążąca informacja taryfowa jest wiążąca wobec osoby, której została udzielona. Organy celne państw - członków Unii Europejskiej nie mają obowiązku stosowania ustalonej w WIT taryfikacji, jeśli stroną postępowania jest inny podmiot niż adresat WIT-u. Polska administracja celna będzie zobowiązana stosować WIT-y wydane przez administracje celne państw – członków Unii Europejskiej dopiero z chwilą przystąpienia Polski do Unii i wyłącznie w stosunku do podmiotów, dla których WIT został wydany.

Całokształt przedstawionych okoliczności upoważnia do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a argumentacja faktyczna i prawna przedstawiona w uzasadnieniu w pełni zasługuje na akceptację. Z tych też względów Wojewódzki Sąd Administracyjny, opierając swoje rozstrzygnięcie na treści art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002r. "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi", skargę jako bezzasadną postanowił oddalić.