Uzasadnienie
Anna i Piotr T. w dniu 14 listopada 1999 r. złożyli wniosek o zameldowanie ich w lokalu nr (...) przy ul. (...) w W. Burmistrz Gminy W.-W. decyzją z dnia 23 grudnia 1999 r. odmówił zameldowania na pobyt stały, bowiem choć wnioskodawcy mieszkają w przedmiotowym lokalu to jednak nie posiadają uprawnień do przebywania w nim.
Na skutek odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 11 kwietnia 2000 r. (...) uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji. Stwierdziło, że należy wyjaśnić sytuację prawną nieruchomości, w której ma nastąpić zameldowanie Anny i Piotra T. Postanowieniem z dnia 29 września 2000 r. Burmistrz Gminy W.-W. zawiesił postępowanie w sprawie o zameldowanie z powodu wniesienia przez współwłaścicieli nieruchomości przy ul. (...) pozwu o eksmisję Anny i Piotra T. Jako podstawę prawną tego postanowienia powołano art. 97 par. 1 pkt 4 i art. 101 Kpa.
Wnioskiem z dnia 22 lutego 2001 r. Anna i Piotr T. zwrócili się do Burmistrza Gminy W.-W. o podjęcie zawieszonego postępowania, stwierdzając, że ich uprawnienia do przedmiotowego lokalu zostały potwierdzone wyrokiem Sądu Rejonowego dla m.st. W. z dnia 25 stycznia 2001 r. (...), wpisem w dziale III Księgi wieczystej 6249 oraz zaświadczeniem Starostwa Powiatu W. z dnia 19 stycznia 2001 r.
Postanowieniem z dnia 12 marca 2001 r. Burmistrz W.-W. odmówił podjęcia zawieszonego postępowania stwierdzając, że wyrok w sprawie (...) o przywrócenie naruszonego posiadania nie uzasadnia jego podjęcia.
Na skutek odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia 11 maja 2001 r. utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji stwierdzając, że wyrok w sprawie (...) o przywrócenie naruszonego posiadania nie rozstrzyga sprawy o eksmisję, dla której zawieszono postępowanie o zameldowanie.
Powyższe postanowienie zaskarżyli Anna i Piotr T. wnosząc o jego uchylenie. W skardze podnieśli, że złożyli wniosek o podjęcie zawieszonego postępowania w związku z zaistnieniem nowych faktów, które ich zdaniem potwierdzają uprawnienia do przedmiotowego lokalu. Organ odwoławczy nie przeanalizował złożonych dokumentów i nie ustosunkował się do nich - odmawiając jednocześnie podjęcia zawieszonego postępowania mimo, że postępowanie w sprawie o eksmisję zostało przez Sąd Rejonowy dla W.-Ś. zawieszone.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Podniósł argumenty zbieżne z treścią zaskarżonego postanowienia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył:
Przedmiotem sprawy jest wniosek o zameldowanie Anny i Piotra T. w przedmiotowym lokalu. Według ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych zameldowanie na pobyt stały może nastąpić po spełnieniu dwóch przesłanek: zamieszkanie w przedmiotowym lokalu i potwierdzenie uprawnienia do przebywania w nim. W sprawie niniejszej wątpliwość budzi uprawnienie skarżących do tego lokalu.
Organy orzekające w sprawie uznały, że wszczęte postępowanie o eksmisję skarżących jest zagadnieniem wstępnym uzasadniającym zawieszenie postępowania o zameldowanie z mocy art. 97 par. 1 pkt 4 Kpa.
Obecnie skarżący, wnosząc o podjęcie zawieszonego postępowania twierdzą, że sprawa o eksmisję została przez Sąd Rejonowy zawieszona, nadto że posiadają nowe dowody, które mogą wyjaśnić kwestię uprawnień do przedmiotowego lokalu.
Organy obu instancji nie rozważyły merytorycznie tego wniosku, czy w myśl art. 97 par. 2 ustała przyczyna zawieszenia. Nie zainteresowano się również, w jakim stadium postępowania obecnie jest sprawa (...), tocząca się przed Sądem Rejonowym dla W.-Ś. o eksmisję.
Gdyby postępowanie w tej sprawie zostało zawieszone, to organy winny rozważyć czy we własnym zakresie nie uda im się ocenić aktualnych uprawnień skarżących do przebywania w lokalu. Podnieść należy, że czynność zameldowania nie rozstrzyga o tytule własności do przedmiotowego lokalu. Jest to bowiem roszczenie cywilnoprawne i o tym tytule może orzec sąd powszechny.
Z tych względów należało zaskarżone postanowienie oraz postanowienie organu I instancji uchylić i na podstawie art. 22 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 3 oraz art. 55 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.