Uzasadnienie
Decyzją zawartą w SAD Dyrektor Urzędu Celnego w W. dopuścił do obrotu na polskim obszarze celnym płyty kompaktowe sprowadzone z Czech przez spółkę "S.". W wyniku kontroli postimportowej w siedzibie "S." ujawniono dodatkowe faktury wystawione przez firmę "A." z siedzibą w Londynie, dotyczące importu płyt kompaktowych z Czech.
Według ustaleń dokonanych w toku kontroli firma "A.", zawarła ze spółką "S." umowę licencyjną i w związku z importem płyt przez "S." wystawiła na importera faktury z tytułu opłat licencyjnych oraz fakturę jako zaliczkę na "honoraria producenckie", stanowiące element opłat licencyjnych, oraz dalsze faktury z tytułu wynagrodzenia za kopiowanie tzw. "taśm matek". Z powyższych względów Dyrektor Urzędu Celnego w W. uchylił pierwotną decyzję i na nowo określił wartość celną sprowadzonego towaru i cło w skorygowanej wysokości.
Ustalenia opłat licencyjnych, uwzględniającego także zaliczki i opłaty za kopiowanie "taśm matek", organ celny I instancji dokonał na podstawie rozliczeń sporządzonych przez spółkę "S.", przy czym jednostkową opłatę za kopiowanie "taśm matek" określił w drodze rozliczenia obejmującego łączną liczbę płyt i kaset.
Orzekając w niniejszej sprawie Prezes GUC utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu celnego I instancji.
Organ odwoławczy podzielił stanowisko Urzędu Celnego, iż uiszczenie na rzecz firmy "A.", jako "dysponenta praw licencyjnych", opłat objętych ujawnionymi w toku kontroli fakturami, stanowiło warunek sprzedaży płyt kompaktowych, co z kolei powoduje, że opłaty te podlegały wyliczeniu do wartości celnej płyt. Posiadanie licencji na płyty stanowiło bowiem podstawę ich "wprowadzenia do obrotu" w rozumieniu art. 51 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych, niezależnie od tego, gdzie płyty zostały wykonane. Ocenę taką, zdaniem organu odwoławczego, uzasadniają także postanowienia Konwencji Berneńskiej o ochronie dzieł literackich i artystycznych.
Na powyższą decyzję Prezesa GUC spółka "S." wniosła skargę do NSA. Skarżąca podniosła. że sprowadzenie z Czech płyt kompaktowych nie stanowiło obrotu "prawami własności intelektualnej, w tym prawami pokrewnymi producenta fonogramu", zaś rozliczenia z firmą "A." dokonywane były po półrocznym okresie sprzedaży płyt i nie było możliwe skalkulowanie opłaty licencyjnej "w stosunku do konkretnego egzemplarza" płyty. Powoływanie Konwencji Berneńskiej w decyzji organu celnego skarżąca uznała za bezprzedmiotowe, gdyż Konwencja ta dotyczy praw autorskich, a te były przez nią opłacane w formie tantiem autorskich za pośrednictwem ZAIKS.
W odpowiedzi na skargę Prezes GUC wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Poza sporem pozostaje, że odprawione płyty kompaktowe wykonane zostały przez eksportera na podstawie tzw. "taśm matek" zawierających nagrania wzorcowe z katalogu firmy "A.", mającej wyłączne prawa do tych nagrań. W ramach tych praw firma "A.", określona jako dostawca na podstawie umowy o usługi dealerskie, przeniosła na skarżącą, jako dystrybutora "wyłączne prawa dystrybucji i licencyjne na terytorium dystrybucji /Polski/ dla całego katalogu dostawcy w czasie trwania (...) umowy" i na tej podstawie skarżąca uzyskała uprawnienia do nabycia wykonanych z tych nagrań płyt kompaktowych, stanowiących przedmiot odprawy celnej. W zamian za uzyskane "wyłączne prawa do dystrybucji i licencyjne", skarżąca świadczyła na rzecz firmy "A." opłaty licencyjne, które były rozliczane bezpośrednio pomiędzy skarżącą a firmą "A.", co powoduje, iż powoływanie się na rozliczenia z ZAIKS Sąd uznał za nieskuteczne.
Zdaniem NSA, w świetle powyższych ustaleń, prawidłowe jest stanowisko organów celnych, że opłaty objęte fakturami firmy "A.", ujawnionymi w toku kontroli u importera, stanowiły składnik wartości celnej importowanych płyt i podlegały doliczeniu do ceny z faktury dostawcy czeskiego wysokości przypadającej na tę dostawę w ramach rozliczenia opłat na poszczególne dostawy importowanych płyt. Oceny tej nie podważa okoliczność, że odbiorcą świadczeń obejmujących powyższe opłaty był inny podmiot niż dostawca płyt. Do zaistnienia bowiem przesłanek określonych w art. 25 ust. 1 pkt 4 prawa celnego, w szczególności co do charakteru opłat jako warunku sprzedaży, nie jest bowiem konieczne, aby uprawnionym do opłat i sprzedawcą /eksporterem/ był ten sam podmiot i takiego wymagania przepis ten nie zastrzega.
W niniejszej sprawie omawiane opłaty, mimo ich świadczenia na rzecz innego podmiotu niż sprzedawca /eksporter/, stanowiły - jak wskazano - warunek sprzedaży w rozumieniu art. 25 ust. 1 pkt 4 prawa celnego.
Ponadto Sąd podniósł, iż skarżąca, która nie dokonała czynności umożliwiających prawidłowe ustalenie wartości celnej, zataiła świadczenie opłat na rzecz licencjodawcy oraz wystawione przez niego faktury, nie może więc skutecznie bronić się przed zarzutem, że opłaty podlegały naliczeniu dopiero po sprzedaży importowanych płyt i w czasie odprawy nie można było określić wysokości opłat.