Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą) z 26 maja 1997 r., V SA 1784/95

Sentencja

skargę oddala w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji.

Uzasadnienie

(...) Dyrektor Urzędu Celnego w Warszawie przekazał sprawę do Dyrektora Urzędu Celnego (...) celem występu towaru za granicę. Podmiotem występującym z takim wnioskiem do organu celnego był skarżący, prowadzący skład celny "Marek". Zgodnie z art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. - Prawo celne /Dz.U. 1994 nr 71 poz. 312 ze zm./, organ celny może uzależnić przekazanie sprawy do rozpatrzenia innemu organowi celnemu od złożenia zabezpieczenia majątkowego przyszłych należności celnych.

Skarżący występując o przekazanie sprawy innemu organowi celnemu, jednocześnie wniósł o przyjęcie przez Dyrektora Urzędu Celnego w Warszawie zabezpieczenia majątkowego w określonej kwocie. Dyrektor tegoż Urzędu Celnego uwzględnił wniosek skarżącego i przyjął od niego proponowane zabezpieczenie majątkowe - postanowienie z dnia 17.03.1993 r. W wymienionym postanowieniu odnotowano również uzależnienie przewozu towaru przez polski obszar celny, a więc tranzyt towaru ze składu celnego prowadzonego przez skarżącego do występu za granicę, od złożonego zabezpieczenia zgodnie z treścią art. 11 ust. 3 - Prawa celnego. Odpis postanowienia z dnia 17.03.1993 r. skarżący pokwitował w tym samym dniu. W polu 50 dokumentu SAD sprawy odnotowano postanowienie z dnia 17.03.1993 r. o przyjęciu proponowanego przez skarżącego zabezpieczenia majątkowego.

Ponadto z postanowienia końcowego - Regulaminu Składu Celnego "Marek" - pkt VI ust. 1 - wynika, że skład celny prowadzony przez skarżącego ponosi odpowiedzialność za należności celne ciążące na towarach w nim złożonych oraz na towarach przemieszczanych z tegoż składu celnego, do czasu potwierdzenia wywozu towaru przez graniczny urząd celny właściwy miejscowo dla składu celnego, do którego towary zostały przekazane. W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że towar wymieniony w dokumencie SAD (...) z dnia 9.06.1993 r. nie wystąpił za granicę. W konsekwencji tego, uwzględniając okoliczności sprawy podniesione wyżej, organy celne obydwu instancji zasadnie przyjęły, iż zgodnie z art. 2 pkt 6 i art. 23 ust. 2 Prawa celnego - to właśnie na skarżącym spoczywa obowiązek uiszczenia należności celnych.